Ρίχνοντας μια ματιά στα νούμερα, έρχεσαι αντιμέτωπος με έναν παραλογισμό. Το 2024 είχαμε 1.488 μισθοδοτούμενους και το 2025 εκτοξευτήκαμε στους 1.576. Και προσέξτε: αυτοί είναι μόνο οι υπάλληλοι του Δήμου.
Αν προσθέσουμε τα Νομικά Πρόσωπα, τις εταιρείες και τον «στρατό» που κρύβεται πίσω από τα υπόλοιπα ΑΦΜ, ο αριθμός μπορεί να αγγίζει ή και να ξεπερνά τους 2.000 εργαζόμενους. Μιλάμε για μια επική αναλογία: σχεδόν το 1% του πληθυσμού ολόκληρου του νησιού εργάζεται στον Δήμο!
Παγκόσμια πρωτοτυπία: Σχεδόν το 1% του πληθυσμού του νησιού εργάζεται στον Δήμο και τα Νομικά του Πρόσωπα. Βρείτε μου άλλη πόλη στον πλανήτη με τέτοια αναλογία που να δηλώνει «υποστελεχωμένη» την ώρα που οι χρηματοδοτήσεις περνούν και χάνονται.
Με τέτοιο στρατό, άλλοι θα είχαν χτίσει τη Ρώμη από την αρχή. Εμείς απλώς κοιτάμε το ρολόι που έχει σταματήσει εδώ και χρόνια.
-Ανικανότητα ή το απόλυτο βόλεμα;
Οι άλλοι: Μικροί Δήμοι με προσωπικό που χωράει σε ένα… ασανσέρ, τρέχουν, προλαβαίνουν και «σκουπίζουν» κάθε πρόγραμμα που κυκλοφορεί.
Εμείς: Με μια στρατιά 2.000 ανθρώπων, ακόμα προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί χάθηκε η τελευταία προθεσμία και γιατί δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να κρατήσει το ποτήρι κάτω από τη βρύση των χρηματοδοτήσεων που τρέχει.
-Η Αντίθεση: Εκεί που παράγεται έργο
Για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα, υπάρχουν σημεία που η δουλειά βγαίνει και φαίνεται. Δείτε την Υπηρεσία Πρασίνου: Εκεί οι άνθρωποι παράγουν έργο, είναι στον δρόμο, προσπαθούν. Αυτό όμως κάνει το παράδοξο ακόμα πιο έντονο. Αν σε μια υπηρεσία το ρολόι δουλεύει, τι συμβαίνει στο υπόλοιπο οικοδόμημα; Γιατί η συνολική μηχανή του Δήμου παραμένει σβηστή;
-Η Αδράνεια που «καταπίνει» την Ιστορία
Όταν ο αριθμός των εργαζομένων ανεβαίνει, αλλά τα έργα που υλοποιούνται κατεβαίνουν, τότε το πρόβλημα δεν είναι τα «χέρια» που λείπουν. Είναι η έλλειψη αντανακλαστικών και η καθολική ακινησία. Χάνουμε την ίδια την ιστορία του τόπου μας επειδή «δεν προλάβαμε», την ώρα που διαθέτουμε προσωπικό ικανό να κινήσει βουνά.
Αν οι 2.000+ δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά, τότε το «ρολόι» του Δήμου έχει σταματήσει εδώ και χρόνια. Και το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: Θα βρεθεί κάποιος να το κουρδίσει ή θα συνεχίσουμε να διψάμε δίπλα στη βρύση;
Τι κάνουμε τελικά σε αυτόν τον τόπο; Είναι ανικανότητα; Είναι αδιαφορία; Ή μήπως είναι ένας βολικός λήθαργος
