Εχει επιβιώσει από τα παρελκόμενα της φήμης, ένα εγκεφαλικό και τη ρετσινιά που της άφησε μία και μόνο σκηνή και είναι ακόμα εδώ, έτοιμη για τα χειρότερα και για τα καλύτερα. Τελικά για εκείνη, το Βασικό Ενστικτο δεν ήταν ποτέ μόνο ένας τίτλος ταινίας
Η Σάρον Στόουν πέρασε από σαράντα κύματα, βούλιαξε μέχρι που έπιασε βυθό, πάλεψε για να αναδυθεί στην επιφάνεια και κολύμπησε με όλες τις δυνάμεις της για να βγει σε μια ακτή που θεωρεί δική της. Ή περίπου. Οι ιστορίες που διηγείται ειλικρινά και αθυρόστομα είναι εκατοντάδες – και όχι πάντα ωραίες. Αλλά εκείνη δεν τις διηγείται ποτέ με παράπονο γιατί δεν θέλησε ποτέ να νιώσει θύμα. Ισα-ίσα, ή τουλάχιστον αυτό ισχυρίζεται, όλα τα στραβά που της συνέβησαν μάλλον την ατσάλωσαν και ποτέ δεν έκαμψαν τον αυτοσεβασμό της και την καλή γνώμη που έχει για το ταλέντο της.
Η Στόουν πάντα πίστευε ότι είναι καλή ηθοποιός. Πολύ καλή, για την ακρίβεια. Και θεωρεί ότι ένας από τους λόγους που το Χόλιγουντ της γύρισε την πλάτη ήταν ότι δεν μπορούσε να αντέξει το ταλέντο της. Και την ευφυΐα της – έχει IQ154, δεν αστειεύεται. Και την κοφτερή γλώσσα της. Και το ότι δεν ήταν ποτέ γατούλα που νιαουρίζει, αλλά μια τίγρης που επιτίθεται. Η τίγρης, λοιπόν, επέστρεψε.
Ισως όχι ακόμα με τους ρόλους που θεωρεί ότι της αξίζουν -ίσως και ποτέ ξανά-, αλλά πάντως με ρόλους που δεν νιώθει ότι τη μειώνουν. Οπως αυτός της Λεντίνα, της αρχηγού μιας συμμορίας στην ταινία «Ο Κανένας 2» που βγήκε στις αίθουσες τον περασμένο Αύγουστο. «Οταν μου πρότειναν τον ρόλο, τους είπα ότι ήθελα να τον κάνω λίγο πιο δικό μου. Δεν θέλω να υποδύομαι την κακιά, εκτός κι αν έχει αναφορά στα σημεία των καιρών. Ηθελα λοιπόν η δική μου κακιά να προέρχεται από τα social media, γιατί αυτά είναι το πιο τρομακτικό πράγμα στην εποχή μας». Τάδε έφη Σάρον Στόουν.
Ενας μόνο ρόλος όμως δεν φέρνει την άνοιξη σε μια καριέρα που περνάει παρατεταμένη βαρυχειμωνιά. Οπότε στην εξίσωση θα προσθέσουμε και έναν δεύτερο, αυτόν του τηλεοπτικού στελέχους που υποδύεται στον τρίτο και πολυαναμενόμενο κύκλο της σειράς «Euphoria», που έκανε πρεμιέρα στις 12 Απριλίου στο Apple TV+.
Λίγα πράγματα μπορούμε να πούμε για την ηρωίδα της παλαίμαχης σταρ -το ότι είναι τηλεοπτικό στέλεχος το μαντεύουμε από το teaser- διότι την παρθενική της εμφάνιση την κάνει απόψε, στο δεύτερο επεισόδιο. Ωστόσο, η συμμετοχή της σε μια σειρά που έχει κερδίσει εννέα Emmy, τεράστια δημοτικότητα και καμαρώνει για το all star cast της -βλέπε Ζεντάγια, Τζέικομπ Ελόρντι, Σίντνεϊ Σουίνι και Χάντερ Σέιφερ, μεταξύ άλλων- είναι από μόνο του μεγάλη επιτυχία.
Η επιτυχία, βέβαια, δεν είναι άγνωστη λέξη για την 68χρονη Στόουν. Μια φορά κι έναν καιρό την κατανάλωνε με το κουτάλι της σούπας. Ηταν την εποχή που στο λεξικό του Χόλιγουντ ο χαρακτηρισμός «femme fatale» είχε δίπλα του τη φωτογραφία της. Κατά προτίμηση από τη σκηνή με το περίφημο σταυροπόδι στην ταινία «Βασικό Ενστικτο», το 1992, που για ένα νανοδευτερόλεπτο επέτρεπε στους θεατές να διαπιστώσουν ότι δεν φορούσε εσώρουχο.
Αυτή η σκηνή την έκανε σταρ και αυτή την κατέστρεψε. Για χρόνια ολόκληρα προσπαθούσε να την τινάξει από πάνω της σαν βρομερή σκόνη που λέκιαζε το ταλέντο της, αφού κανένας δεν είχε προσέξει τις υποκριτικές της ικανότητες, αλλά το εσώρουχο που έλειπε. Το 2019, όταν το γερμανικό «GQ» την ανακήρυξε Γυναίκα της Χρονιάς, η Στόουν αναπαρήγαγε τη σκηνή μιλώντας για την ανάγκη ενδυνάμωσης της γυναίκας και καταλήγοντας σε ένα πικρό προσωπικό συμπέρασμα: «Υπήρξε μια εποχή που όλα όσα ήμουν ήταν ένα ανέκδοτο».
Μία από τις ιστορίες που της αρέσει να διηγείται αφορά τη μοναδική φορά που ήταν υποψήφια για Οσκαρ, το 1996, για την ταινία «Καζίνο». Σε ένα από τα λαμπερά πάρτυ που είχαν προηγηθεί της τελετής απονομής, ο Φράνσις Φορντ Κόπολα της είχε πει: «Δεν πρόκειται να κερδίσεις το Οσκαρ για το “Καζίνο”, όπως δεν το είχα κερδίσει εγώ για τον “Νονό”, όπως δεν το είχε κερδίσει ο Σκορσέζε για το “Οργισμένο είδωλο”.
Δεν τους αρέσει η όπερα (σ.σ.: και οι τρεις ταινίες είχαν όπερα στα soundtracks). Και όταν χάσεις, ο Μάρτιν κι εγώ θα είμαστε στην αίθουσα, Σάρον, και θέλω να ξέρεις ότι θα χάσουμε κι εμείς μαζί σου και ότι θα είμαστε εκεί για σένα. Οταν όμως τα χρόνια περάσουν, κανένας δεν θα θυμάται ποιος κέρδισε και ποιος έχασε, αλλά θα θυμούνται την ερμηνεία σου». Η Στόουν δεν κέρδισε το Οσκαρ. Αλλά και κανέναν ρόλο της προκοπής έκτοτε. Ισως δεν θυμάται πια κανείς και την ερμηνεία της.
Η ίδια το αποδίδει στο Σύστημα που δεν τη συμπάθησε ποτέ και δεν της έδωσε ούτε μια ευκαιρία να επανέλθει μετά το σοβαρό εγκεφαλικό που υπέστη στα 43 της, από το οποίο όμως επιβίωσε και ανάρρωσε πλήρως. «Μου έδιναν ρόλους-σκουπίδια και είχα αποφασίσει ότι δεν θα παίζω τέτοιους ρόλους. Ετσι, σταμάτησα να δουλεύω». Στα επόμενα χρόνια η Στόουν βρήκε αποκούμπι στις πρότερες μεγάλες αγάπες της: το γράψιμο και τη ζωγραφική. Σήμερα οι πίνακές της -όλα υπέροχα δείγματα ιμπρεσιονισμού και αφηρημένου εξπρεσιονισμού- πωλούνται έκαστος για δεκάδες χιλιάδες δολάρια. Σπουδαίο επίτευγμα για ζωγράφο εν ζωή. Εξίσου σπουδαίοι -ή έστω αξιοσημείωτοι- είναι οι τίτλοι των έργων της.
Η Στόουν έχει άλλη μια νόστιμη ιστορία να διηγηθεί για τον λόγο που ονόμασε έναν πίνακά της «Είναι ο δικός μου κήπος, μ@λ@κ@»: «Μια φίλη μου είχε μείνει έγκυος στα 40 της και μου παραπονιόταν για την πεθερά της που της σχολίαζε ότι είχε παχύνει υπερβολικά. Αυτό με έκανε να σκεφτώ ότι οι άνθρωποι έχουν πάντα κάτι να πουν για τα σώματα και τα πρόσωπά μας όταν ετοιμαζόμαστε να φέρουμε μια ζωή στον πλανήτη και φροντίζουμε και όλο τον κόσμο γύρω μας. Και τότε ήταν που είπα: “Είναι ο δικός μου κήπος, μ@λ@κ@”».
Οι ιστορίες της είναι ατέλειωτες, αθυρόστομες και μη, ευχάριστες και δυσάρεστες. Κάποιες από αυτές συμπεριλήφθηκαν στην αυτοβιογραφία της «The Beauty of Living Twice» που κυκλοφόρησε το 2021 και ήταν η αφορμή για να ξαναβγεί η ίδια στο προσκήνιο. Κάποιες άλλες τις κρατάει για τις μελλοντικές της συνεντεύξεις. Και υπολογίζει να δώσει ακόμα πολλές.
ΠΗΓΗ: https://www.protothema.gr/life-style/article/1806043/sharon-stone-the-lady-is-not-a-trump/
