Η ιστορία της σκυλίτσας και της γυναίκας που τη φροντίζει από δύο μηνών στέλνει μήνυμα ευθύνης απέναντι στα ηλικιωμένα ζώα
Υπάρχουν στιγμές στον δρόμο και στη ζωή που σε κάνουν να σταματάς, να σκέφτεσαι, να προβληματίζεσαι. Είναι οι εικόνες εκείνες που ξεδιπλώνονται μπροστά σου φανερώνοντάς κάτι μοναδικό και αληθινό. Κάτι ανθρώπινο. Κάτι που μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητας μας θυμίζει τι σημαίνει αγάπη, ευθύνη και αξιοπρέπεια.
Η Ειρήνη από τη Ρόδο, κάθε πρωί, λίγο μετά τις 10 βγάζει την αγαπημένη της σκυλίτσα τη Λαρίτσα για βόλτα. Ένα Ντόγκο Αρτζεντίνο, που έχει φθάσει σε ηλικία 15 ετών. Από κουταβάκι δύο μηνών, το έχει μεγαλώσει. Και σε αυτή την ηλικία, έχουν ξεκινήσει ήδη τα σοβαρά προβλήματα υγείας, τα οποία από κοινού αντιμετωπίζουν με αξιοπρέπεια.
Οι βόλτες πια, γίνονται με ένα ειδικό βοηθητικό καροτσάκι. Παράλυτη στα πίσω πόδια, η Λαρίτσα, συνεχίζει να απολαμβάνει τον πρωϊνό της περίπατο, παρέα με την Ειρήνη που τη μεγάλωσε. Στη γειτονιά που βρίσκεται στην πόλη της Ρόδου, όλοι την ξέρουν και τη χαιρετούν. Κι οι περαστικοί οδηγοί δίνουν χώρο και προτεραιότητα στο μεγαλείο ψυχής που φανερώνεται μπροστά τους.
«Την αγαπώ τη Λαρίτσα μου, πάρα πολύ. Θέλω να κάνω ό,τι μπορώ για να περνάει καλά, έστω και τώρα που είναι μεγάλη- είπε η Ειρήνη μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ. Μεγαλώσαμε μαζί. Δύο μηνών ήταν και τώρα πλησιάζει τα 15 χρόνια. Και όπως συμβαίνει συχνά με τα μεγαλόσωμα σκυλιά, τα προβλήματα υγείας εμφανίστηκαν με την ηλικία, κυρίως στα πίσω πόδια. Οι δυσκολίες πολλές. Βιταμίνες, θεραπείες, φάρμακα, επισκέψεις σε κτηνιάτρους, καθημερινή φροντίδα. Κάνω τα πάντα σε συνεργασία με τον κτηνίατρό μου – και τον ευχαριστώ πολύ που μας βοηθά σε αυτή την δύσκολη φάση.»
Μέσα από μια τόσο απλή κουβέντα στον δρόμο, από μια εξομολόγηση από καρδιάς της Ειρήνης που δέχθηκε να μιλήσει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, αποτυπώνεται ένα τεράστιο κοινωνικό και διδακτικό μήνυμα. Με πολλούς αποδέκτες.
«Σήμερα ζούμε σε μια εποχή όπου πολλά ζώα αντιμετωπίζονται σαν αντικείμενα – επισήμανε με ξεκάθαρη τοποθέτησή της η Ειρήνη. Τα παίρνουμε όταν είναι μικρά και χαριτωμένα, όταν μας κάνουν παρέα, όταν “βολεύουν” τη ζωή μας. Όταν όμως μεγαλώσουν, αρρωστήσουν ή χρειαστούν περισσότερη φροντίδα, αρκετοί τα εγκαταλείπουν. Οι αριθμοί των αδέσποτων στη χώρα μας παραμένουν δραματικά υψηλοί και πίσω από κάθε εγκατάλειψη υπάρχει μια επιλογή ανθρώπου. Η δική μου επιλογή όπως και εκατοντάδων χιλιάδων άλλων ανθρώπων, είναι διαφορετική: Εγώ τη λέω επιλογή ευθύνης. Δεν το βλέπω σαν σκυλί, το βλέπω σαν το δικό μου παιδί. Και έχω χρέος να σταθώ δίπλα της μέχρι το τέλος.»
Η Ειρήνη περιέγραψε επίσης πώς είναι να φροντίζει κανείς καθημερινά, τώρα στα δύσκολα, ένα τέτοιο ζώο. Που σε όλη του τη ζωή, προσέφερε χαρά, αφοσίωση και ευτυχία στην ίδια και σε όσους την γνώρισαν.
Η ίδια εξήγησε επίσης πως, ενώ κάποτε σκέφτηκε να αφήσει τη σκυλίτσα της να κάνει κουτάβια, τελικά αποφάσισε να μην το κάνει. «Όταν είδα ότι αυτή η ράτσα βγάζει πολλά προβλήματα, τη στείρωσα αμέσως. Γιατί δεν ξέρω αν αυτό που κάνω εγώ θα το έκανε κι άλλος άνθρωπος» σημείωσε η ίδια.
Μια κουβέντα, απρόσμενη, που αποκαλύπτει υπευθυνότητα και συνείδηση. Γιατί η φιλοζωία δεν είναι μόνο χάδια και φωτογραφίες στα κοινωνικά δίκτυα. Είναι και δύσκολες αποφάσεις. Είναι η αποφυγή ανεύθυνων γεννών. Είναι η αποδοχή ότι ένα ζώο δεν είναι παιχνίδι ούτε μέσο επίδειξης.
Σε μια κοινωνία που συχνά χάνει πολλές αξίες και αρχές, αυτή η εικόνα είχε κάτι βαθιά ανθρώπινο. Γιατί η αγάπη προς τα ζώα είναι κάτι το μοναδικό, κάτι πολύ πιο βαθύ, που πολλές φορές δεν μπορεί να αποτυπωθεί, με λόγια και εικόνες. Είναι δείγμα πολιτισμού και μιας τεράστιας αγάπης που δεν χωράει σε κανένα πλαίσιο.
Ο τρόπος που ένας άνθρωπος συμπεριφέρεται σε ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα λέει πολλά για τον χαρακτήρα του. Η φροντίδα ενός ηλικιωμένου ή ανάπηρου ζώου απαιτεί χρόνο, υπομονή, χρήματα, ψυχική αντοχή και κυρίως ανιδιοτέλεια. Δεν υπάρχει ανταπόδοση με ανθρώπινους όρους. Υπάρχει μόνο ένας δεσμός εμπιστοσύνης. Και ίσως εκεί, βρίσκεται η μεγαλύτερη αξία.
