Θεωρείται ένα από τα κορυφαία ταλέντα της Ευρώπης και αναντικατάστατη μονάδα της Εθνικής Ελλάδος. Ήδη το ερχόμενο καλοκαίρι πρόκειται να είναι… καυτό για τον Κωνσταντίνο Καρέτσα με όλη την Ευρώπη να στρώνει «χρυσάφι» στα πόδια του για να τον αποκτήσει από τη Γκενκ.
Ο 18χρονος μεσοεπιθετικός μίλησε στο «Athletic» και μοιράστηκε αναμνήσεις αλλά και ιστορίες από την καριέρα του έως τώρα, μιλώντας μεταξύ άλλων και για την Εθνική Ελλάδος αλλά και για την οικογένεια του.
Για το στυλ παιχνιδιού του: «Απλώς πρέπει να κάνεις ό,τι σου έρχεται στο μυαλό. Δεν μπορείς να είσαι ρομποτικός. Όταν έχεις έναν εναντίον ενός αγώνα, πάρε τον αντίπαλό σου — κάνε ένα σουτ, πάρε μια ασίστ, κάνε μια σέντρα. Παίξε ένα-δύο. Αυτό είναι το όμορφο ποδόσφαιρο για μένα».
Κάποιο πρωτάθλημα συγκεκριμένα: «Δεν έχω κάποια προτίμηση. Νομίζω ότι με τη σωστή νοοτροπία, μπορώ να διαχειριστώ τα πάντα. Αν έπρεπε να διαλέξω, θα προτιμούσα τη La Liga — αλλά θα πήγαινα οπουδήποτε, σε οποιαδήποτε κορυφαία ομάδα. Εξαρτάται από την επιλογή που υπάρχει εκείνη τη στιγμή».
Για το τι άλλαξε για την πρώτη ομάδα: «Απλώς άλλαξα νοοτροπία. Από το να είμαι εντάξει με το να είμαι μέτριος στο να θέλω να είμαι ο καλύτερος. Νιώθω σαν μια μεγάλη αλλαγή. Μίλησα πολύ με τους γονείς μου, αλλά και με τον Ντέβον Μάες (επικεφαλής απόδοσης της Γκενκ) και τον (βοηθό προπονητή) Μισέλ Ριμπέιρο στον σύλλογο. Είναι τεχνικός προπονητής, αλλά είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Τον ξέρω όλη μου τη ζωή. Μπορούν να μιλήσουν από την εμπειρία δύσκολων στιγμών – να κάνουν τα πάντα για να ξεφύγουν από αυτές.»
Ενώ συνέχισε: «Πάντα υπάρχει τόσος θόρυβος γύρω από έναν παίκτη που αναδεικνύεται, ειδικά αν είσαι τόσο νέος. Οπότε απλά πρέπει να μπλοκάρεις αυτόν τον θόρυβο και να επικεντρωθείς σε αυτό που θέλεις να γίνεις ως παίκτης και να βοηθήσεις την ομάδα, που είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Έχω εμπνευστεί από τον Μάικλ Τζόρνταν. Δεν λέω ότι θα πετύχω αυτό που έκανε, γιατί είναι σχεδόν αδύνατο. Αλλά πρόκειται για το να προσπαθείς να είσαι μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου κάθε μέρα. Να κάνεις τα πάντα για τη δουλειά σου. Έχω εμμονή με αυτό».
Για τις στιγμές του ποδοσφαίρου: «Νομίζω ότι στο ποδόσφαιρο θα έχεις ίσως 60% κακές στιγμές και ίσως 40% καλές στιγμές. Αλλά οι καλές στιγμές είναι ασύγκριτες με τις κακές. Γι’ αυτό στις κακές στιγμές, απλά πρέπει να συνεχίζεις. Προσπαθώ να διαχωρίσω τη ζωή μου από το ποδόσφαιρο. Προφανώς, θα παρακολουθήσω τα κορυφαία παιχνίδια όπως το El Clasico ή το Manchester City εναντίον Liverpool (που παίχτηκε λίγες μέρες νωρίτερα). Αλλά δεν πρόκειται να περάσω το απόγευμα μου κάνοντας αυτό. Πρέπει να σκεφτείς άλλα πράγματα. Νομίζω ότι αν δεν το κάνεις αυτό, δεν θα επιβιώσεις, θα τρελαθείς».
Για τους γονείς του: «Και οι δύο έκαναν πολλές θυσίες. Ο πατέρας μου ήταν καλός παίκτης, αλλά σταμάτησε το ποδόσφαιρο για εμένα και τον αδερφό μου, ώστε να έχουμε ό,τι χρειαζόμασταν. Η μαμά μου είναι η καρδιά του σπιτιού. Έτσι, είχα μια πολύ καλή παιδική ηλικία. Είμαι πραγματικά, πραγματικά ευγνώμων, γιατί δεν είναι φυσιολογικό να έχεις μια καλή παιδική ηλικία. Ακούς πολλές ιστορίες σήμερα για παιδιά που μεγαλώνουν σε δύσκολες στιγμές, και εγώ δεν είχα ποτέ αυτό το πρόβλημα. Είχα τους καλύτερους γονείς, οπότε είμαι πραγματικά ευγνώμων γι’ αυτό».
Για τον αδερφό του: «Είναι ψηλότερος, πιο δυνατός, πιο γρήγορος από ό,τι ήμουν εγώ στα 12 μου χρόνια, οπότε θα έλεγα ότι είναι καλύτερος. Ελπίζω να γίνει καλύτερος. Δεν θα τον ζήλευα ποτέ».
Για την επιλογή της Ελλάδας: «Κάθε φορά που έπαιζα για το Βέλγιο ένιωθα τιμή. Αλλά υπήρχε πάντα ένα περίεργο συναίσθημα επειδή ήξερα ότι ένιωθα περισσότερο Έλληνας. Έτσι, η απόφασή μου ήταν αγνή στην καρδιά. Αγαπώ την Ελλάδα, ταξιδεύω κάθε χρόνο. Είναι σαν το δεύτερο σπίτι μου. Είμαι λοιπόν πραγματικά ευγνώμων για όλα όσα έκανε το Βέλγιο, αλλά όταν πρόκειται για την εθνική ομάδα, νομίζω ότι πρέπει να επιλέγεις από την καρδιά. Κανείς δεν με πίεσε. Ήταν δική μου επιλογή».
Για το σώμα του σε νεαρή ηλικία: «Δεν ήμουν δυνατός όπως όλοι οι άλλοι, δεν ήμουν γρήγορος, ήμουν ακόμα μικρός. Αλλά όλοι οι άλλοι άντρες σε αυτή την ηλικία, είχαν ήδη φτάσει στο τέλος της εφηβείας, ήταν πλήρως ανεπτυγμένοι και κοντά στη μέγιστη σωματική τους ικανότητα. Έτσι, το σώμα μου έπρεπε ακόμα να αναπτυχθεί και να αλλάξει, γιατί κάθε φορά στις μονομαχίες, δεν τα κατάφερνα. Αλλά τεχνικά, όλοι ήξεραν τι μπορούσα να κάνω – οπότε το πρότζεκτ Futures ήταν πραγματικά καλό για μένα».
Για τις ασίστ: «Παίρνω μεγάλη χαρά από τις ασίστ, επειδή νιώθω ότι μπορώ να κάνω τους συμπαίκτες μου καλύτερους. Αν έχεις έναν επιθετικό που περνάει μια δύσκολη περίοδο, μπορείς να τον βοηθήσεις. Είναι καλό για την ομάδα, αλλά και για τον παίκτη, νιώθει καλύτερα και αυτό είναι ένα υπέροχο συναίσθημα. Προφανώς, ως επιθετικός παίκτης, τίποτα δεν ξεπερνά το συναίσθημα του να σκοράρεις, αλλά για μένα, η ασίστ έχει τουλάχιστον την ίδια αξία».
Για τις ντρίμπλες και τη φαντασία του: «Ουσιαστικά, από τότε που μπορούσα να περπατήσω, είχα μια μπάλα στο κάτω μέρος των ποδιών μου. Το ερωτεύτηκα. Έτσι, ο μπαμπάς μου πάντα ενθάρρυνε την ντρίμπλα, επειδή ήξερε ότι αυτοί είναι οι πιο ξεχωριστοί παίκτες, οι δημιουργικοί παίκτες, και ήξερε ότι το είχα κι εγώ αυτό μέσα μου. Έβλεπα βίντεο στο YouTube με τα μεγάλα αστέρια – τον Μέσι, τον Ροναλντίνιο, τον Νεϊμάρ, τον Βραζιλιάνο Ρονάλντο, και μετά έβγαινα έξω για να προσπαθήσω να είμαι ο εαυτός μου.
Το να χάνω την μπάλα ήταν ένας φόβος που έπρεπε να ξεπεράσω. Πολλοί προπονητές νέων μού έλεγαν να σταματήσω να ντριμπλάρω, να πασάρω την μπάλα, αλλά ο μπαμπάς μου έλεγε: “Ποτέ μην σταματάς”. Και έτσι δεν το έκανα ποτέ. Ξέρεις, δεν φοβάμαι να κάνω κάτι στο γήπεδο. Αν δεν πετύχει τρεις φορές και μετά σκοράρει η ομάδα σου μια φορά, κανείς δεν θα τις θυμάται τις τρεις φορές. Θα μπορούσε να είναι ένα σημείο καμπής στο παιχνίδι.»
