Με αιχμηρή ανάρτηση, η Ολυμπιονίκης μιλά για την πατριαρχική βία, την ευθύνη της κοινωνίας και τον ρόλο της οικογένειας στην ανατροφή των αγοριών
Η Βούλα Πατουλίδου, με αφορμή την γυναικοκτονία στη Δράμα, έστρεψε τα πυρά της όχι μόνο στους δράστες, αλλά και σε μια κοινωνία που, όπως αφήνει να εννοηθεί, εξακολουθεί να ανέχεται συμπεριφορές ιδιοκτησίας, ελέγχου και βίας απέναντι στις γυναίκες. «Δεν τη σκότωσε επειδή την αγαπούσε. Τη σκότωσε επειδή νόμιζε ότι του ανήκε», έγραψε χαρακτηριστικά.
Η Ολυμπιονίκης ξεκίνησε την ανάρτησή της με προσωπική αναφορά στον σύζυγό της, τον οποίο έχασε πριν από έναν χρόνο, περιγράφοντας έναν άνδρα που, όπως είπε, την έκανε να νιώθει «θεά, όχι κτήμα του». Με αυτή την αφετηρία, αντιπαρέβαλε την έννοια του πραγματικού σεβασμού με την αρρωστημένη ανάγκη ελέγχου που συχνά κρύβεται πίσω από εγκλήματα που βαφτίζονται, όπως σημειώνει, «εγκλήματα πάθους».
«Το πάθος δεν κρατάει όπλο», έγραψε, απορρίπτοντας ευθέως τη ρητορική που επιχειρεί να εξωραΐσει τη βία. Κατά την ίδια, αυτό που σκοτώνει δεν είναι η αγάπη, αλλά η αδυναμία κάποιων ανδρών να αποδεχθούν ότι μια γυναίκα έχει «δική της φωνή, δική της μοίρα, δική της ανάσα».
«Η γυναίκα δεν είναι χωράφι»
Σε ένα από τα πιο αιχμηρά σημεία της ανάρτησής της, η Βούλα Πατουλίδου σημείωσε ότι «η γυναίκα δεν είναι χωράφι να το γράψεις στο όνομά σου», ούτε «αυτοκίνητο να κρατάς τα κλειδιά», ούτε «τρόπαιο να το βάλεις στη βιτρίνα σου». Με τη φράση αυτή επιχείρησε να αποδομήσει τη λογική της ιδιοκτησίας που, όπως υποστηρίζει, βρίσκεται στον πυρήνα της έμφυλης βίας.
Η ίδια έθεσε και το ζήτημα της ανδρικής ταυτότητας, γράφοντας ότι «ο πραγματικά δυνατός άντρας αντέχει το “όχι”», ενώ «ο αδύναμος τραβάει σκανδάλη». Το μήνυμά της είναι σαφές: η βία δεν είναι ένδειξη δύναμης, αλλά απόδειξη δειλίας.
«Τι γιους μεγαλώνουμε;»
Η ανάρτηση στρέφεται και προς την κοινωνία, με ιδιαίτερη αιχμή προς τις οικογένειες και ειδικά τις μητέρες. «Τι γιους μεγαλώνουμε, ρε γαμώτο;», διερωτάται η Βούλα Πατουλίδου, θέτοντας ζήτημα ανατροφής, προτύπων και ανοχής απέναντι σε συμπεριφορές που ξεκινούν ως «τσαμπουκάς» και μπορούν να καταλήξουν σε φονικό όπλο.
«Έχουμε χρέος να τους σπάσουμε τον τσαμπουκά πριν γίνει φονικό όπλο», σημείωσε, υπογραμμίζοντας ότι ο σεβασμός στην ελευθερία του άλλου πρέπει να διδάσκεται από το σπίτι. Όπως γράφει, αν ένα αγόρι μεγαλώνει θεωρώντας ότι η σύντροφός του είναι «δικιά του», τότε η κοινωνία έχει ήδη αποτύχει.
Κλείνοντας, η Βούλα Πατουλίδου έστειλε ένα μήνυμα μνήμης και ευθύνης: «Δεν είμαστε όλες εδώ. Λείπουν οι δολοφονημένες». Και πρόσθεσε ότι χρέος της κοινωνίας είναι να γίνει η φωνή τους, απέναντι σε κάθε «θρασύδειλο νταή» που θεωρεί πως έχει δικαίωμα πάνω στη ζωή μιας γυναίκας.
Η ανάρτηση της Βούλας Πατουλίδου
«Ακούστε με καλά. Με βλέπετε; Είμαι μια γυναίκα που πριν από ένα χρόνο έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της. Έχασα τον άντρα που με λάτρεψε. Που με κοίταζε στα μάτια και με έκανε να νιώθω θεά, όχι κτήμα του. Που η αγάπη του ήταν ασπίδα, όχι φυλακή. Ξέρω τι σημαίνει Άντρας με Άλφα κεφαλαίο.
Και σήμερα, κοιτάζω γύρω μου και νιώθω σαν να προσγειώθηκα σε έναν πλανήτη γεμάτο εξωγήινα, θλιβερά ανδρείκελα.
Μια ακόμα γυναικοκτονία. Στη Δράμα. Δίπλα μας. Μια ακόμα γυναίκα στο χώμα.
Δεν τη σκότωσε επειδή την αγαπούσε. Τη σκότωσε επειδή νόμιζε ότι του ανήκε.
Κουράστηκα να ακούω ανοησίες. «Έγκλημα πάθους” Το πάθος δεν κρατάει όπλο.Η αρρωστημένη ανάγκη για έλεγχο σκοτώνει. Η ξεφτιλισμένη αδυναμία τους να δεχτούν ότι μια γυναίκα έχει δική της φωνή, δική της μοίρα, δική της ανάσα.
Δεν άντεξε ότι η γυναίκα τού είπε «ως εδώ».
Δεν άντεξε ότι η ζωή της δεν περιστρεφόταν γύρω από τον εγωισμό του.
Μα η γυναίκα δεν είναι χωράφι να το γράψεις στο όνομά σου. Δεν είναι αυτοκίνητο να κρατάς τα κλειδιά. Δεν είναι τρόπαιο να το βάλεις στη βιτρίνα σου.
Και ξέρετε ποια είναι η μεγάλη αλήθεια; Ο πραγματικά δυνατός άντρας αντέχει το «όχι». Ο αδύναμος τραβάει σκανδάλη. Ο πραγματικά άντρας σέβεται, υποκλίνεται, αν χρειαστεί ματώνει ο ίδιος, αλλά δεν αγγίζει ούτε τρίχα. Ο δειλός απειλεί.
Κάθε φορά που μια γυναίκα πέφτει νεκρή, αποτυγχάνει η κοινωνία μας.
Και εδώ στρέφω το βλέμμα μου σε εμάς. Στις μανάδες.
Τι γιους μεγαλώνουμε, ρε γαμώτο; Τι σκαρώνουμε μέσα στα σπίτια μας; Αν ανεχόμαστε το αγόρι μας να θεωρεί ότι η κοπέλα του είναι «δικιά του», αν του μαθαίνουμε ότι ο κόσμος του ανήκει και οι γυναίκες είναι απλά τα διακοσμητικά της ζωής του, είμαστε συνένοχες. Έχουμε χρέος να τους σπάσουμε τον τσαμπουκά πριν γίνει φονικό όπλο. Να τους μάθουμε ότι η μεγαλύτερη μαγκιά είναι ο σεβασμός στην ελευθερία του άλλου.
Όχι, δεν είναι δική σου. Δεν ήταν ποτέ.
Δεν είμαστε όλες εδώ. Λείπουν οι δολοφονημένες.
Χρέος μας να γίνουμε η φωνή τους που θα στοιχειώνει κάθε κακομοίρη θρασύδειλο νταή που δεν έχει κανένα δικαίωμα στη κοινωνία μας.»
