Ο Βασιλιάς είναι γυμνός; Για το ποδόσφαιρο λέμε; Ολόγυμνος! Οι στημένοι τελικοί του Μουντιάλ που λέρωσαν την ιστορία του θεσμού. Και το Φεγγάρι έχει λεκέδες, έλεγαν οι Ρωμαίοι… Πόσο μάλλον το Παγκόσμιο Κύπελλο! Κι’ όποιος πιστεύει ότι στις μεγάλες διοργανώσεις δεν γίνονται ατιμίες, γελιέται.
Αρκετά από τα 22 Κύπελλα κατέληξαν σε χέρια «λερωμένα» Κι από πού να αρχίσουμε; Ασφαλώς από την αρχή.
Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 και η αγνή και άσπιλη ΦΙΦΑ παραδίδει το 2ο τουρνουά στα χέρια του φαύλου φασίστα Μουσολίνι. Περίεργο… Και ο Μουσολίνι- ως πονηρός και πανούργος πολιτικός- υποσχέθηκε κατάκτηση του Κυπέλλου· και κράτησε την υπόσχεσή του!
Κορϊδο ο Μουσολίνι; Μπάαα…
Η Ιταλία δεν δυσκολεύτηκε να προκριθεί στην τελική φάση (για πρώτη και τελευταία φορά έπαιρναν μέρος στα προκριματικά και οι διοργανώτριες) δια μέσου της Εθνικής Ελλάδος που τη νίκησε 4-0 με πρωταγωνιστή τον Τζουζέπε Μεάτσα. Οι Άγγλοι απαξίωσαν την διοργάνωση και 16 ομάδες- πλην Ουρουγουάης- μαζευτήκαν για να θαυμάσουν την εκκολαπτόμενη νεοΡωμαϊκή Αυτοκρατορία. Κι’ όταν η Ιταλία έφτασε ψηλά, ανέλαβε ο 12ος παίκτης, ο Ντούτσε. Στον Ημιτελικό με την Ισπανία, ο σούπερ σταρ τερματοφύλακας των Ιβήρων και κορυφαίος στον Κόσμο, ο Ρικάρντο Θαμόρα δεν υπήρχε στην ομάδα! Οι Ισπανοί είπαν ότι είχε τραυματιστεί, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο Μουσολίνι τους είχε κάνει μια πρόταση που δεν μπορούσαν να αρνηθούν… Και οι Ιταλοί έφτασαν στον τελικό! Στις 10 Ιουνίου του 1934 ο Μπενίτο Μουσολίνι και 50.000 θεατές κατέκλυσαν το στάδιο του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος για να θαυμάσουν την Ιταλία να νικά την Τσεχοσλοβακία και να κατακτά και το «Ζιλ Ριμέ», αλλά και το διπλάσιο σε μέγεθος Κύπελλο του Ντούτσε! Ο Μουσολίνι είχε κάνει τα κουμάντα του να παίξουν πιο χαλαρά οι Τσεχοσλοβάκοι και στο τέλος χαμογέλασαν όλοι. Το Μουντιάλ του 1934 ήταν η πρώτη «στημένη» από την αρχή μέχρι τέλους διοργάνωση. Οι Ιταλοί κατέκτησαν το Παγκόσμιο Κύπελλο και το 1938 και μετά έπαιξαν πόλεμο και εκεί έχασαν τη μπάλα… Και συνεχίζουμε…Πρωταθλήτρια με ενέσεις!
Και τα χρόνια έφυγαν και πήραν μαζί τους εκατομμύρια ανθρώπους και έκαψαν εκατομμύρια ψυχές και πού μυαλό για μπάλα όταν σε έπαιρνε η «μπάλα» και σε έστελνε στον άλλο κόσμο. Και φθάνουμε στο 1954…
Η ανίκητη Ουγγαρία του Καλπάζοντα Συνταγματάρχη Φέρεντς Πούσκας στο πεδίο της μάχης της Ελβετίας. Μιας Ελβετίας, που τις μάχες μόνο τις άκουγε και ούτε κατάλαβε ποτέ τι σήμαινε πόλεμος και ορυμαγδός… Και ενώ όλοι πίστευαν ότι ο Πούσκας και ο Κότσιτς και ο Λόραντ και ο Μπουζάνσκι και ο Χιντεγκούτι θα ανέβουν στον θρόνο του ποδοσφαίρου, η Δύση είχε άλλα σχέδια… Ψυχρός Πόλεμος, τότε, και πώς ήταν δυνατόν στην Μέκκα του Καπιταλισμού, την Ελβετία, να πανηγυρίσουν οι Κομμουνιστές Μαγυάροι;
Η Δυτική Γερμανία χρειαζόταν, από την άλλη, ένα κοινωνικό λίφτινγκ για να σβήσουν οι ουλές του πολέμου και οι Δυτικοί φρόντισαν για όλα… Ντοκιμαντέρ, που προβλήθηκε το 2004, έφερνε στοιχεία ότι έγιναν ενέσεις βελτίωσης της απόδοσης στη γερμανική ομάδα πριν βγει στο γήπεδο. Ο τότε υπεύθυνος γηπέδου του ελβετικού σταδίου όπου διεξήχθη ο τελικός παραδέχτηκε ότι μετά τον αγώνα, στον οποίο η Δυτική Γερμανία κέρδισε με 3-2 (είχε συντριβή 8-3 στην πρώτη φάση του τουρνουά από τους Ούγγρους!), βρήκε πολλές σύριγγες στα γερμανικά αποδυτήρια. Ο γιατρός της ομάδας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, Φραντς Λόγκεν- 84 ετών το 2004- παραδέχτηκε ότι είχε κάνει ενέσεις στους παίκτες, αλλά επέμεινε ότι οι σύριγγες περιείχαν μόνο βιταμίνη C.
Ο Χορστ Έκελ (πέθανε το 2017), τελευταίος επιζών (το 2004) της ομάδας του Φριτς Βάλτερ και του Χέλμουντ Ραν είχε παραδεχτεί: «Ο γιατρός μας έδωσε σκευάσματα για να μας κρατήσουν φρέσκους. Αλλά δεν πήραμε φάρμακα»… Η Δύση νίκησε την μισητή Σοβιετική Ένωση μέσω Δυτικής Γερμανίας με θύμα την ομάδα-όνειρο του Φέρεντς Πούσκας. Και η κάλπικη Ιστορία έγραψε: Το Θαύμα της Βέρνης… Πραγματικά, θαύμα θεωρείται οτιδήποτε συμβαίνει ενώ η πιθανότητα να συμβεί ήταν λιγότερο από 20%…
Για φωνάξτε τους Περουβιανούς που τους θέλω…
Έτος 1978 και η Αργεντινή αναστενάζει από τη στυγνή δικτατορία του Χόρχε Βιντέλα. Το Μουντιάλ παίχτηκε δίχως τους Κρόιφ και Κόκκινο Πολ (Μπράιτνερ) που γυρίζουν την πλάτη στους δυνάστες του λαού της Αργεντινής και φθάνει κάποτε η στιγμή που η Αυστρία αποκλείει την πρωταθλήτρια κόσμου Δυτική Γερμανία με 3-2. Στον β΄ όμιλο οι ψίθυροι ακούγονται όλο και πιο έντονα: είναι το γκρουπ της Αργεντινής και της Βραζιλίας που έχουν μια λευκή ισοπαλία και ένα μαύρο μέλλον, αν…
Την τελευταία αγωνιστική, ισόβαθμες Βραζιλία και Αργεντινή, αγωνίζονται για την πρωτιά του ομίλου με το Περού και την Πολωνία, κάτι που «δείχνει» την πρόκριση στον τελικό. Οι αγώνες θα άρχιζαν την ίδια ώρα, υποτίθεται. Και εκεί ανέλαβε το καθεστώς να ρυθμίσει τα ρολόγια των διαιτητών στη σωστή ώρα: το ματς της Αργεντινής με το Περού άρχισε με δημιουργική χρονοτριβή, καθυστερημένα δηλαδή από το άλλο.
Η Βραζιλία νικούσε 3-1 την Πολωνία και πλέον η Αργεντινή, για να παίξει στον τελικό, χρειαζόταν νίκη με τέσσερα γκολ διαφορά. Οι παράγοντες του Περού κάτι είπαν στα γρήγορα με ανθρώπους του Βιντέλα, έσπευσαν στα αποδυτήρια και μετέφεραν τις επιθυμίες των Αργεντινών στους παίκτες και αποτέλεσμα; 6-0 υπέρ της Αργεντινής! Ο Χοσέ Βελάσκεθ ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες του Περού, παραδόξως, αντικαταστάθηκε στα μισά του αγώνα, επειδή, όπως είπε αργότερα: «…η κυβέρνησή μου είχε διατάξει την ομάδα να χάσει. Πιεστήκαμε; Ναι, πιεστήκαμε. Τι είδους πίεση; Πίεση από την κυβέρνηση. Από την κυβέρνηση στους προπονητές της ομάδας, από τους προπονητές της ομάδας στους παίκτες».
Λίγη ώρα πριν από το κρίσιμο παιχνίδι εναντίον του Περού, ο δικτάτορας Βιντέλα πήγε κατευθείαν στα αποδυτήρια της αντίπαλης ομάδας έχοντας πλάι του ένα ξεχωριστό καλεσμένο: τον πρώην υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ! Οι δυο τους, ευχήθηκαν «καλή τύχη» στο Περού και έφυγαν χαμογελώντας. Εκείνο το «καλή τύχη», όμως, δεν είχε να κάνει ακριβώς με τον αγώνα. Πολλοί παίκτες του Περού κατάλαβαν τι σήμαινε εκείνη η ευχή και έπραξαν αναλόγως…
Πολλοί λένε ότι η αποστολή του Περού έφυγε νύχτα από το Μπουένος Άιρες με πιο βαριές τις αποσκευές από ό,τι τις είχε φέρει. Άλλοι πάλι, από εκείνη την ομάδα, έλεγαν, χρόνια μετά: «ευτυχώς που γυρίσαμε ζωντανοί»… Η Ιστορία πάντως έγραψε Αργεντινή-Ολλανδία 3-1 στον τελικό και αν ο Ρόμπι Ρένσενμπρινκ δεν έστελνε τη μπάλα στο δοκάρι στα τελευταία δευτερόλεπτα της κανονικής διάρκειας ποιος ξέρει ποιος θα πλήρωνε το μένος του Βιντέλα.
Σταυρώστε ξανά τον Θεό…
Και μ’ αυτά φθάνουμε στο 1990, όταν ο Μαραντόνα έπρεπε να παίξει κόντρα στην ομάδα της χώρας που τον λάτρευε, την Ιταλία. Και η ασεβής μοίρα όρισε τον ημιτελικό Ιταλία-Αργεντινή να γίνει στη Νάπολη, τόπο όπου θαυματουργούσε ο Θεός Ντιεγκίτο. «Μαραντόνα: Η Νάπολη σε αγαπά, αλλά η Ιταλία είναι η πατρίδα μας» έγραφε ένα πανό στο γήπεδο, όπου η Ιταλία λύγισε 4-3 στα πέναλτι. Οι Ιταλοί δεν το συγχώρησαν ποτέ στον Μαραντόνα. Ούτε η ΦΙΦΑ του το συγχώρησε! Στον τελικό, η Παγκόσμια Ομοσπονδία ποδοσφαίρου φρόντισε το Κύπελλο να καταλήξει στα χέρια του Λόταρ Ματέους και της Γερμανίας έπειτα από ένα πέναλτι που δεν θα το σφύριζε ούτε ο ίδιος ο Μπεκενμπάουερ! Το σφύριξε, όμως, ο Μεξικανός Εντγκάρντο Κοντεσάλ, που νωρίτερα είχε αποβάλει τρεις (!) αργεντινούς παίκτες. Και η ΦΙΦΑ τον αποζημίωσε: ανέλαβε εξέχουσα θέση ως Διευθυντής Διαιτητών της CONCACAF και συνεργάστηκε με τις επιτροπές διαιτησίας της FIFA. Οι γνώστες λένε ότι η ζωή του Κοντέσαλ άλλαξε από εκείνο το βράδυ στη Ολύμπικο της Ρώμης…
Κι αν δεν σας φθάνουν αυτά, να θυμίσουμε το «σπρώξιμο» της Νότιας Κορέας (έφτασε… σπρώχνοντας μέχρι την 4η θέση) στο Μουντιάλ του 2002 (μια από τις διοργανώτριες), την ανάθεση στο καυτό, αλλα πλούσιο Κατάρ, όπου οι τελικοί έγιναν λίγο πριν από τα Χριστούγεννα! Και για να λέμε την αλήθεια το Μουντιάλ του Κατάρ ήταν το ωραιότερο που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ… Το γκολ του Τζεφ Χαρστ που ακόμα και σήμερα τα κομπιούτερς αδυνατούν να αποφανθούν αν ήταν γκολ ή όχι, αλλά η ΦΙΦΑ ήθελε ντε και καλά οι Άγγλοι να νικήσουν στο Ουέμπλεϊ και άλλα πολλά που σε κάνουν να σκέφτεσαι: τελικά, ο Βασιλιάς είναι γυμνός; Ολόγυμνος!
