Την ώρα που η ΔΕΥΑΡ καλείται να απαντήσει για τη ρύπανση της θάλασσας, την κατάσταση του Βιολογικού και τη διαδικασία της ανάθεσης, ο πρόεδρός της ανακάλυψε ξαφνικά ότι… προσβλήθηκε από δηλώσεις του Περιφερειάρχη που έγιναν στις… 7 Απριλίου!
Ρένα ΠαυλάκηΦαίνεται πως στην οδό της ΔΕΥΑΡ τα πράγματα έχουν ξεφύγει πλέον από κάθε όριο σοβαρότητας. Όταν η πραγματικότητα τη στριμώχνει στη γωνία, η παλιά, δοκιμασμένη συνταγή της πολιτικής επιτάσσει ένα πράγμα. «Πετάξτε τη μπάλα στην εξέδρα»!
Τρεις μήνες και μία εβδομάδα χρειάστηκε ο πρόεδρος της ΔΕΥΑΡ για να θυμηθεί ότι είχε προσβληθεί από δηλώσεις του Περιφερειάρχη Γιώργου Χατζημάρκου, ώστε να επιδιώξει να ενορχηστρώσει μια δικαστική επίθεση εναντίον του. Δεν τον ενόχλησαν αρκετά τον Απρίλιο, ώστε να αντιδράσει τότε. Δεν τον κινητοποίησαν τον Μάιο. Δεν τον απασχόλησαν τον Ιούνιο. Τον κατέλαβε η ανάγκη να προσφύγει στη Δικαιοσύνη στα μέσα Ιουλίου, ακριβώς τη στιγμή που η ΔΕΥΑΡ βρίσκεται στριμωγμένη από τις αποκαλύψεις για τον Βιολογικό της Ρόδου, τα λύματα που καταλήγουν στη θάλασσα και τα σοβαρά ερωτήματα γύρω από τη διαδικασία της ανάθεσης, μετά και την προσφυγή μεγάλης εργοληπτικής εταιρείας, που έδειξε ότι η διαδικασία “μπάζει νερά”, από πολλά σημεία.
Η χρονική σύμπτωση είναι τόσο κραυγαλέα, ώστε δύσκολα μπορεί να παρουσιαστεί ως σύμπτωση. Άλλωστε, οτιδήποτε επαναλαμβάνεται, παύει να είναι σύμπτωση.
Όταν τα πραγματικά προβλήματα πιέζουν και οι απαντήσεις δεν έρχονται, ο Σωτήρης Βαγιανός επιστρέφει στον προσφιλή του στόχο. Επιστρατεύει ξανά τον Περιφερειάρχη, επιχειρώντας να μεταφέρει τη συζήτηση από όσα συμβαίνουν σήμερα στον Βιολογικό σε όσα ειπώθηκαν πριν από τρεις μήνες.
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος πανικού
Η εβδομάδα που πέρασε ήταν εξαιρετικά δύσκολη για τη δημοτική αρχή και προσωπικά για τον πρόεδρο της ΔΕΥΑΡ. Οι αποκαλύψεις για τον Βιολογικό της Ρόδου –τόσο για τη ρύπανση της θάλασσας και τον κίνδυνο της δημόσιας υγείας, όσο και για τις διαδικασίες ανάθεσης– έφεραν στην επιφάνεια μια σειρά από ζητήματα που ζητούν επιτακτικά απαντήσεις και ανάληψη ευθυνών.
Αντί, λοιπόν, να δοθούν καθαρές απαντήσεις για τα λύματα και τις αποφάσεις, επιλέχθηκε η μέθοδος του απόλυτου αποπροσανατολισμού.
Με μια κίνηση που αποπνέει πανικό.
Η κωμωδία των 11 μηνύσεων και το τηλεφωνικό «ναι ή όχι»
Και ο πανικός γίνεται ακόμη πιο εμφανής από τον τρόπο με τον οποίο επιχειρήθηκε να οργανωθεί η δικαστική επίθεση. Σύμφωνα με το δημοσίευμα της «Δημοκρατικής», ο πρόεδρος της ΔΕΥΑΡ επιχείρησε αρχικά να πείσει τα έντεκα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου να στραφούν ατομικά κατά του Περιφερειάρχη, καταθέτοντας το καθένα ξεχωριστά μήνυση και αγωγή, με αξίωση αποζημίωσης ύψους 30.000 ευρώ.
Έντεκα μέλη, έντεκα προσωπικές δικαστικές ενέργειες, έντεκα απαιτήσεις αποζημίωσης. Ένας καταιγισμός μηνύσεων, με προφανή στόχο να παραχθεί πολιτικός θόρυβος αρκετά ισχυρός ώστε να καλύψει τη δυσοσμία του Βιολογικού και την ολιγωρία της ΔΕΥΑΡ να προχωρήσει εγκαίρως στην απαιτούμενη συντήρηση των εγκαταστάσεων.
Η απόπειρα αυτή, όπως ήταν φυσικό, ναυάγησε προκαλώντας έντονες αντιδράσεις, καθώς τα μέλη αρνήθηκαν να συρθούν σε προσωπικές δικαστικές περιπέτειες.
Μην πτοούμενος από το «όχι» πρόσωπο με πρόσωπο, ο Βαγιανός επανήλθε την επόμενη μέρα με μια έκτακτη, τηλεφωνική συνεδρίαση. Χωρίς διάλογο, χωρίς αντίλογο, ζητήθηκε ένα ξερό «ναι» ή «όχι» για συλλογική πλέον μήνυση.
Η χρονική αλληλουχία από μόνη της είναι αποκαλυπτική
Όταν κάποιος θεωρεί ότι προσβάλλεται από μία δημόσια δήλωση, αντιδρά στον χρόνο που αυτή γίνεται. Δεν περιμένει περισσότερους από τρεις μήνες, δεν περιμένει να εκπνεύσει το χρονικό περιθώριο για την υποβολή μήνυσης και δεν θυμάται την προσβολή του ακριβώς τη στιγμή που βρίσκεται αντιμέτωπος με σοβαρές αποκαλύψεις και με την απαίτηση της κοινωνίας να δώσει απαντήσεις.
Η επιλογή της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής ευλόγως δημιουργεί την εντύπωση ότι δεν αναζητείται δικαίωση από καθυστερημένα θιγμένους. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η αλλαγή της ατζέντας.
Να σταματήσει η συζήτηση για τον Βιολογικό. Να περιοριστεί η κουβέντα για τα λύματα που καταλήγουν στη θάλασσα. Να περάσουν σε δεύτερο πλάνο οι ευθύνες για τη συντήρηση των εγκαταστάσεων. Να φύγει από το επίκεντρο η διαδικασία της ανάθεσης και να επιστρέψει η δημόσια αντιπαράθεση στο γνώριμο και βολικό πεδίο της σύγκρουσης με τον Περιφερειάρχη.
Η εμμονή του Βαγιανού με το κτίριο της … Νομαρχίας
Κάθε φορά που τα πράγματα δυσκολεύουν για τη ΔΕΥΑΡ, ο πρόεδρός της φαίνεται να καταφεύγει στην ίδια μέθοδο. Το μπαλάκι πετιέται στην εξέδρα και το βλέμμα στρέφεται στον Χατζημάρκο. Ο Περιφερειάρχης μετατρέπεται στον μόνιμο πολιτικό αντίπαλο που επιστρατεύεται κάθε φορά που πρέπει να εξηγηθούν αστοχίες, καθυστερήσεις, αντιφάσεις ή αποκαλύψεις.
Η εμμονική αυτή επιστροφή στον ίδιο στόχο εξυπηρετεί και ένα προσωπικό πολιτικό αφήγημα. Η σύγκρουση με την Περιφέρεια αποτελεί βασικό πεδίο πάνω στο οποίο οικοδομείται η δημόσια παρουσία του προέδρου της ΔΕΥΑΡ. Κάθε προσπάθεια στοιχειώδους συνεννόησης μεταξύ Δήμου και Περιφέρειας αφαιρεί έδαφος από αυτή την προσωπική ατζέντα.
Γι’ αυτό και κάθε φορά που διαφαίνεται μία κάποια βελτίωση στις σχέσεις του δημάρχου Αλέξανδρου Κολιάδη με τον Περιφερειάρχη, ακολουθεί ένα καινούργιο επεισόδιο έντασης με πρωταγωνιστή τον πρόεδρο της ΔΕΥΑΡ.
Πού αρχίζει και πού τελειώνει η ευθύνη του Δημάρχου;
Το ερώτημα που παραμένει σταθερά αναπάντητο είναι εάν όλες αυτές οι πρωτοβουλίες έχουν τη σύμφωνη γνώμη του δημάρχου.
Γνωρίζει εκ των προτέρων ο Αλέξανδρος Κολιάδης τις κινήσεις του προέδρου της ΔΕΥΑΡ και δίνει το πράσινο φως; Ή ενημερώνεται εκ των υστέρων και βρίσκεται κάθε φορά μπροστά σε τετελεσμένα, τα οποία αναγκάζεται πολιτικά να καλύψει;
Σε κάθε περίπτωση, η πολιτική ευθύνη παραμένει δική του.
Ο ίδιος τοποθέτησε τον Σωτήρη Βαγιανό στην προεδρία της ΔΕΥΑΡ και του ανέθεσε κρίσιμες αρμοδιότητες. Όσο τον διατηρεί στη θέση του και όσο δεν διαφοροποιείται δημόσια από τις επιλογές του, προσφέρει πλήρη πολιτική κάλυψη στις ενέργειές του, είτε συμφωνεί μαζί τους είτε απλώς τις ανέχεται.
