Η Ελληνοαμερικανίδα παρουσιάστρια και ηθοποιός συνδέει το προσκύνημα με τη βαθιά πίστη που τη συνόδευσε στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της – Κουβάλησε για χρόνια βαρύ φορτίο από σοβαρά προβλήματα υγείας και απώλειες, τις οποίες ξεπέρασε για χάρη της μητρότητας
Στη θέση του κοριτσιού μπορεί κανείς να φανταστεί τη Μαρία Μενούνος. Και στη θέση της πραγματικής Μαρίας τη μητέρα της. Σε ένα προσκύνημα όπου οι πραγματολογικές λεπτομέρειες αποσύρονται από το πλάνο, καθώς στα ενωμένα χέρια των δύο Μενούνος διακρίνεται η κυκλοφορία μιας μοναδικής ψυχικής ύλης, μια ολοκληρωτική μετάγγιση ζωτικής ενέργειας από την απούσα μητέρα στην παρούσα, από την αποβιώσασα στην επιβιώσασα, και από αυτήν, τη Μαρία στον νεότερο κρίκο της γενεαλογικής αλυσίδας, την Αθηνά Αλεξάνδρα Μενούνος, που γιόρτασε τα τρίτα γενέθλιά της μόλις τον περασμένο Ιούνιο.
Διαφήμιση της πίστης
Προφανώς, για μια γυναίκα που ζει στον ρυθμό της αμερικανικής showbiz επί περίπου τρεις δεκαετίες, όπως η Μαρία Μενούνος, η σκηνοθεσία δεν είναι απλώς μέρος της επαγγελματικής της ιδιότητας. Είναι κάτι σαν δεύτερη φύση. Επιπλέον, στην εποχή της αδυσώπητης εκμετάλλευσης κάθε στιγμής στον βωμό του influence, μια αποδεδειγμένα ικανή μιντιακή περσόνα σαν τη Μενούνος δεν θα επέτρεπε ποτέ στον εαυτό της να αφήσει μια ευκαιρία για προσθήκη πρωτότυπου περιεχομένου στα social media να περάσει αναξιοποίητη.
Παρ’› όλα αυτά, πολύ δύσκολα θα μπορούσαν η Μαρία Μενούνος ή και ο σύζυγός της, ο ακόμη πιο επαΐων από εκείνην περί την παραγωγή σόου και θεαμάτων κάθε είδους, Κέβεν Αντεργκάρο, να στήσουν μια σκηνή τόσο λιτή και υπαινικτική αλλά και τόσο συνταρακτική όσο αυτό το προσκύνημα στη Μεγαλόχαρη της Τήνου. Μια πανίσχυρη -και ταυτόχρονα διακριτική- διαφήμιση της θρησκευτικής πίστης. Μια πρόσκληση για μέθεξη στη χριστιανική μυσταγωγία, στην ισορροπία του κοσμικού με το υπερβατικό, όπως μόνο το αιγαιοπελαγίτικο σκηνικό μπορεί να απογειώσει – σχεδόν κυριολεκτικά. Αν και, κατά βάθος, η πρόσκληση της Μενούνος είναι περισσότερο αφηρημένη, έως και ανεξίθρησκη.
Ασφαλώς, ουδείς αμφιβάλλει ότι η Μαρία Μενούνος γνώριζε πώς ακριβώς θα ήθελε να φαίνεται, αλλά και πώς ακριβώς θα φαινόταν τελικά στο βίντεο όπου εμφανίζεται να εισέρχεται γονυπετής στην Ευαγγελίστρια της Τήνου. Ο φωτισμός, εξάλλου, είναι ιδανικός, κανείς δεν παρεισφρέει απρόσκλητος στο γύρισμα για να το διακόψει, ο φακός παραμένει εστιασμένος σταθερά στη Μαρία Μενούνος και την κόρη της.
Ο θεατής παρακολουθεί τη διαδρομή δύο γενεών Μενούνος, δύο προσκυνητριών, που όμως βαδίζουν πάνω στον ίδιο διάδρομο από κόκκινο μαλλί, ίσες, ισότιμες και συντονισμένες σε μια κοινή πορεία με κοινό προορισμό τα ενδότερα της Παναγίας Τήνου, ενός από τους πιο διάσημους ναούς στον κόσμο της ορθόδοξης χριστιανοσύνης.
Στην Παναγία
Τα τελευταία χρόνια, η Μαρία Μενούνος μιλά όλο και πιο συχνά για τη θρησκευτική πίστη της. Εξομολογείται πως πιστεύει στα θαύματα, συγκεκριμένα του Αγίου Νεκταρίου. Πάντως, φαίνεται πως η επίσκεψη στην Παναγία της Τήνου ήταν κάτι πραγματικά ξεχωριστό, ένα νέο ορόσημο στην προσωπική διαδρομή πίστης που ακολουθεί η Μενούνος.«Μερικές από τις πιο ιερές στιγμές της ζωής μου είναι συνδεδεμένες με την Ελλάδα, ειδικά εφέτος, όμως, ένιωσα ότι ήταν η Τήνος που με καλούσε να την επισκεφθώ», έγραψε η Μαρία Μενούνος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Εξηγώντας ότι, πέραν της ελληνικής της καταγωγής, ως παιδί Ελλήνων μεταναστών από την Πελοπόννησο που γνωρίστηκαν και παντρεύτηκαν στις ΗΠΑ, «η μητέρα μου με βάφτισε Μαρία προς τιμήν της Παναγίας. Και πάντα, σε όλη μου τη ζωή, ένιωθα ότι με προστατεύει. Από τότε που έγινα κι εγώ μητέρα, αυτός ο δεσμός γίνεται όλο και βαθύτερος. Κάθε βράδυ στις προσευχές μου ζητώ από την Παναγία να φυλά την κόρη μου την Αθηνά και να με καθοδηγεί προς ό,τι χρειάζεται το παιδί μου. Και με κάποιον τρόπο… πάντα νιώθω αυτήν την καθοδήγηση. Μερικές φορές λέω κάτι στην Αθηνά, ή ξέρω ενστικτωδώς τι χρειάζεται, και σκέφτομαι για λίγο “τώρα, από πού μου ήρθε αυτό;” και τότε καταλαβαίνω ότι η Παναγία με καθοδηγεί. Γι’ αυτό και μία από τις πιο σημαντικές εμπειρίες του φετινού ταξιδιού μας στην Ελλάδα ήταν η επίσκεψη στον Ιερό Ναό της Παναγίας της Ευαγγελίστριας στην Τήνο, έναν από τους πιο ιερούς τόπους προσκυνήματος στην Ελλάδα. Η παράδοση θέλει οι προσκυνητές να ανεβαίνουν γονατιστοί από το λιμάνι μέχρι την εκκλησία, ως πράξη πίστης, ευγνωμοσύνης, προσευχής ή για την εκπλήρωση μιας υπόσχεσης που έδωσαν στην Παναγία. Κάτω από την εκκλησία ρέει μια ιερή πηγή με Αγιασμό που έχει φέρει ελπίδα και θεραπεία. Το να μπω σε αυτόν τον ναό μαζί με την Αθηνά ήταν κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Προσευχήθηκα, η ίδια αγάπη και προστασία να την περιβάλλουν σε κάθε βήμα της ζωής της. Προσευχήθηκα για την οικογένειά μας και για τους φίλους μας. Τη στιγμή που μπήκα μέσα, με κυρίευσε η συγκίνηση. Σπάνια έχω νιώσει τόση αγάπη σε ένα μέρος. Αν ποτέ προγραμματίσετε ταξίδι στην Ελλάδα, σας προτείνω ανεπιφύλακτα να πάτε στην Τήνο».
Πάντα η Ελλάδα
Ο πρακτικός περιορισμός της γωνίας λήψης, για την προστασία των ιδιωτικών δεδομένων του παιδιού, επέβαλε τη βιντεοσκόπηση με τις πλάτες των Μενούνος σε πρώτο πλάνο. Αυτό όμως είναι και το εξαιρετικό, σχεδόν μαγικό, συστατικό της εικόνας. Διότι την προσοχή του θεατή δεν περισπά το αιώνιο, πλατύ χαμόγελο της Μαρίας Μενούνος. Παρακολουθούμε μόνο τη μητέρα να προσεγγίζει γονατιστή, έστω και για μερικά μέτρα και όχι με τον υπερβολικά μαρτυρικό τρόπο των προσκυνητών που θεωρούν ότι το τάμα τους δεν θα πιάσει εάν δεν διανύσουν ολόκληρη την απόσταση πεσμένοι στα γόνατα, από τον καταπέλτη του φέρι έως το Ιερό του ναού.
Στη δική της περίπτωση, η Μαρία Μενούνος μοιάζει να κρατά αλλά και να κρατιέται εξίσου από την κόρη της. Οπως συμβαίνει, δηλαδή, στο βάθος κάθε δεσμού εξ αίματος συγγένειας και, στη συντριπτική πλειονότητα, έως την έσχατη πνοή ενός από τα δύο σκέλη της εξίσωσης. Γι’ αυτό, άλλωστε, η προ ημερών επίσκεψη της οικογένειας Μενούνος στην Τήνο αφορούσε εμμέσως και τα απόντα μέλη, κυρίως τη μητέρα της Μαρίας, τη Σταυρούλα ή Λίτσα Μενούνος, η οποία απεβίωσε στις 2 Μαΐου του 2021, σε ηλικία 66 ετών και ανήμερα το ορθόδοξο Πάσχα. Υπομένοντας επώδυνες θεραπείες, η Λίτσα Μενούνος πάλεψε επί τέσσερα χρόνια ενάντια στο γλοιοβλάστωμα, την πιο επιθετική μορφή κακοήθους όγκου στον εγκέφαλο. Προτού υποκύψει, ωστόσο, η Λίτσα Μενούνος πρόλαβε να δει το ένα από τα δύο παιδιά της, τη Μαρία, να παντρεύεται στην Ελλάδα, το φθινόπωρο του 2018. Σε ένα διαφορετικό προσκύνημα, αυτή τη φορά στην πατρώα γη, εν προκειμένω στο χωριό καταγωγής του πατέρα Κώστα Μενούνος, τον Ακοβο Αρκαδίας. Με παραδοσιακό νυφικό -έστω και διά χειρός Σίλιας Κριθαριώτη- με παραδοσιακό ελληνικό γλέντι, με εδέσματα που ετοίμασε ο σεφ Δημήτρης Σκαρμούτσος, αλλά και 1.500 φρέσκα λεμόνια εν είδει διακόσμησης art de la table κ.λπ.
Η Μαρία, ακόμη και όταν βρέθηκε να παίρνει την πρώτη συνέντευξη από το ζεύγος Ομπάμα, λίγο πριν μετακομίσουν στον Λευκό Οίκο, ακόμη και όταν έγινε η νεότερη -μόλις στα 22 της χρόνια- παρουσιάστρια του τηλεοπτικού δελτίου Entertainment News, δεν απέκρυψε ποτέ την ταπεινή καταγωγή της.
Οι γονείς εργάζονταν σαν καθαριστές σε κτίρια, δούλευαν σε καντίνες σχολείων κ.λπ. Στα παιδιά τους, τη Μαρία και τον μικρότερο αδελφό της, τον Πέτρο, απαγόρευαν να μιλούν αγγλικά στο σπίτι. Μόνο ελληνικά.
Η Μαρία Μενούνος, ομολογουμένως, δεν είναι ούτε υπήρξε ποτέ σταρ πρώτης γραμμής στο Χόλιγουντ. Ωστόσο, είτε ως τηλεπαρουσιάστρια και δημοσιογράφος είτε ως ηθοποιός, σκηνοθέτις κ.ο.κ., δεν έπαψε ποτέ να εργάζεται και να καταπιάνεται διαρκώς με πολλά και διαφορετικά αντικείμενα.
Σε παλαιότερη συνέντευξή της σε ελληνικό περιοδικό είχε κατονομάσει τον αιώνιο σύντροφό της, τον Κέβεν (όχι Κέβιν) Αντεργκάρο, ως τον «κεντρικό επεξεργαστή του υπολογιστή που είμαστε οι δυο μας». Από κοινού, το ζεύγος δημιούργησε σόου, σειρές, βιβλία μαγειρικής βασισμένα στις συνταγές της γιαγιάς Λίτσας, ενώ το τρέχον διάστημα η Μαρία αφιερώνει μεγάλο μέρος της παραγωγικότητάς της στο project «Heal Squad», («Ομάδα Θεραπευτικής Δράσης»), μια πλατφόρμα ενημέρωσης, διάδοσης και παροχής βοήθειας σχετικά με θέματα υγείας, καθώς και σε εξορμήσεις ευεξίας, διοργανώσεις εκδηλώσεων και καμπ για μια καλύτερη ποιότητα ζωής κ.λπ.
Το σημείο εκκίνησης γι’›αυτή την ευαισθητοποίηση ήταν η πολλαπλή και μακροχρόνια περιπέτεια της υγείας της. Συμπεριλαμβανομένου ενός υπερδεκαετούς αγώνα να αποκτήσει παιδί.
Εν περιλήψει, όταν νόσησε η μητέρα της, τον Αύγουστο του 2016, η Μαρία περνούσε ατελείωτες ώρες μέσα στο νοσοκομείο. Ενας από τους θεράποντες ιατρούς τής συνέστησε να υποβληθεί, προληπτικά, σε εξετάσεις και η ίδια. Αποκαλύφθηκε, προς τεράστια έκπληξη όλων, ότι μέσα στο κρανίο της υπήρχε ένας όγκος, ένα μηνιγγίωμα, μεγέθους όσο μιας μπάλας του γκολφ. Ευτυχώς, ο όγκος ήταν καλοήθης και αφαιρέθηκε. Ομως, μετά τον θάνατο της μητέρας της, η Μαρία Μενούνος βρέθηκε ξανά καθηλωμένη στο κρεβάτι: Αυτή τη φορά με κάτι χειρότερο από το μηνιγγίωμα, ένα σπάνιο είδος καρκίνου στο πάγκρεας. Αν ήθελε να ζήσει, έπρεπε να θυσιάσει ένα μεγάλο κομμάτι από το όργανό της. Και στο εξής, κάθε φορά που θα κατανάλωνε τροφή, θα ήταν αναγκασμένη να χορηγεί στον εαυτό της με ένεση ουσίες που ολοκληρώνουν την πέψη. Ταυτόχρονα, έπρεπε να ζει ως διαβητική, Τύπου 1. Επίσης, σύμφωνα με τον νευροχειρουργό της, έπρεπε να αποφύγει την εγκυμοσύνη.
Η μητρότητα
Οσο για την επιθυμία να γίνει μητέρα, ύστερα από αμέτρητες δοκιμές και πειράματα, το όνειρο της Μαρίας και του Κέβεν έμοιαζε να απομακρύνεται.
Ηταν όμως η θέληση που βρήκε η Μαρία, ενδεχομένως στην ορθόδοξη πίστη, ή σε συνδυασμό και με την αυθεντική ελληνική ξεροκεφαλιά, η οποία εντέλει απέδωσε καρπούς. Ετσι, σήμερα η Μαρία Μενούνος είναι σε θέση να γράφει στο δημόσιο ημερολόγιο του προφίλ της για τη δική της Αποκάλυψη της Τήνου, ότι «υπάρχουν κόκκινα χαλιά, στα οποία βαδίζεις επειδή εκεί σε φέρνει η επαγγελματική σταδιοδρομία σου… Υπάρχουν όμως κι εκείνα τα κόκκινα χαλιά, στα οποία κινείσαι γονατιστή – και σου αλλάζουν τη ζωή. Είχα τη μεγάλη τύχη να πατήσω σε κάποια από τα πιο φημισμένα κόκκινα χαλιά του κόσμου. Κανένα από αυτά, όμως, δεν συγκρίνεται με το ιερό μονοπάτι που οδηγεί στην Παναγία Ευαγγελίστρια της Τήνου. Γονυπετής σε αυτό το μονοπάτι, προσευχόμενη, απεκδύθηκα οτιδήποτε ασήμαντου. Δεν υπήρχε καμία πίεση να δώσω παράσταση και να είμαι καλή. Καμία προσδοκία. Μόνο ευγνωμοσύνη, το να παραδίνομαι σε κάτι ανώτερο, και αγάπη. Το μεγαλύτερο δώρο δεν ήταν καν η δική μου εμπειρία. Ηταν το να βλέπω την Αθηνά δίπλα μου. Το να τη βλέπω να ανάβει τη λαμπάδα της και να προσεύχεται. Να τη βλέπω να δέχεται το Αγίασμα με απέραντη αθωότητα. Να τη βλέπω να αγκαλιάζει μια πίστη και μια κουλτούρα οι οποίες έχουν διαπλάσει την οικογένειά μας επί πολλές γενιές. Είναι κάτι που θα κρατήσω μέσα μου για πάντα».
