Η φωτογραφία δεν χρειάζεται πολλές εξηγήσεις.
Αυτή είναι σήμερα η εικόνα της Ρόδου.
Πατίνια και ηλεκτρικά ποδήλατα δεξιά κι αριστερά. Σε πεζοδρόμια, πλατείες και κοινόχρηστους χώρους. Ολόκληροι στόλοι ιδιωτικών εταιρειών έχουν απλωθεί μέσα στην πόλη και ο δημόσιος χώρος έχει μετατραπεί σε δωρεάν πάρκινγκ μιας κανονικής επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Και το χειρότερο;
Ο Δήμος τα ξέρει όλα αυτά.
Ο ίδιος ο Δήμαρχος, ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2025, παραδεχόταν δημόσια ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει και μιλούσε για παρεμβάσεις.
Πέρασαν μήνες.
Τον Μάιο του 2026, ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος Κώστας Χαλκιάς δήλωνε δημόσια ότι δεν υπάρχει κανονιστική απόφαση που να επιτρέπει στις εταιρείες να αναπτύσσουν τα οχήματά τους στους κοινόχρηστους χώρους και ότι ο χώρος χρησιμοποιείται χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα προς τον Δήμο.
Και φτάσαμε Αύγουστο.
Τι άλλαξε;
Τίποτα.
Τα πατίνια είναι ακόμη εκεί. Και περισσότερα. Ο δημόσιος χώρος εξακολουθεί να καταλαμβάνεται. Οι εταιρείες εξακολουθούν να κάνουν τη δουλειά τους. Ο Δήμος εξακολουθεί να μην εισπράττει.
Και κάπου εδώ αρχίζει να αγανακτεί δικαιολογημένα ο απλός πολίτης.
Δηλαδή δύο μέτρα και δύο σταθμά;
Ο καταστηματάρχης της Ρόδου πληρώνει για τα τραπεζοκαθίσματά του.
Ο επαγγελματίας πληρώνει για κάθε τετραγωνικό κοινόχρηστου χώρου.
Ο δημότης πληρώνει δημοτικά τέλη.
Αν ένας πολίτης καταλάβει αυθαίρετα ένα πεζοδρόμιο, θα του ζητηθεί να συμμορφωθεί.
Οι εταιρείες με εκατοντάδες πατίνια γιατί δεν πληρώνουν;
Ποιος τους παραχώρησε τα πεζοδρόμια της Ρόδου;
Ποιος αποφάσισε ότι μπορούν να χρησιμοποιούν δωρεάν τη δημοτική περιουσία;
Και αφού, σύμφωνα με τον ίδιο τον αρμόδιο Αντιδήμαρχο, τέτοια κανονιστική απόφαση δεν υπάρχει, γιατί ο Δήμος εξακολουθεί να παρακολουθεί;
Πόσα χρήματα χάνει τελικά η Ρόδος κάθε χρόνο από αυτή την αδράνεια;
Γιατί εδώ δεν μιλάμε μόνο για χρήματα.
Μιλάμε για τον ηλικιωμένο που προσπαθεί να περάσει. Για τη μάνα και τον πατέρα με το καρότσι. Για τον άνθρωπο με αναπηρία. Για τον εργαζόμενο και τον επισκέπτη που αναγκάζονται να κάνουν σλάλομ ανάμεσα στα πατίνια.
Και μιλάμε για την εικόνα της Ρόδου.
Είναι αυτή η εικόνα που θέλουμε για έναν από τους μεγαλύτερους τουριστικούς προορισμούς της Μεσογείου;
Η λύση υπάρχει και δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε την Αμερική.
Ο Δήμος Αθηναίων δημιούργησε 124 οργανωμένες ζώνες με 1.574 θέσεις στάθμευσης και καθόρισε ετήσιο τέλος 60 έως 120 ευρώ ανά θέση.
Τάξη στην πόλη.
Συγκεκριμένοι χώροι.
Κανόνες για τις εταιρείες.
Και έσοδα για τον Δήμο.
Αυτό ακριβώς προτείνουμε και για τη Ρόδο.
Να έρθει άμεσα στο Δημοτικό Συμβούλιο ολοκληρωμένη κανονιστική ρύθμιση.
Να οριστούν συγκεκριμένες θέσεις στάθμευσης και ανώτατος αριθμός οχημάτων. Να απαγορευτεί η ανεξέλεγκτη εγκατάλειψή τους στα πεζοδρόμια. Να υπάρχουν έλεγχοι και κυρώσεις.
Και κυρίως:
Όποιος χρησιμοποιεί δημόσιο χώρο για να βγάζει χρήματα, να πληρώνει στον Δήμο για τον χώρο που χρησιμοποιεί. Τόσο απλά.
Δεν θέλουμε να διώξουμε τα πατίνια από τη Ρόδο.
Θέλουμε να φύγει το μπάχαλο.
Γιατί δεν γίνεται ο Ροδίτης να πληρώνει για όλα και κάποιοι άλλοι να χρησιμοποιούν την περιουσία του τζάμπα.
Η Δημοτική Αρχή γνώριζε.
Η Δημοτική Αρχή το παραδέχθηκε δημόσια.
Είχε μήνες να ενεργήσει.
Τώρα δεν χρειάζονται άλλες δηλώσεις. Χρειάζεται απόφαση.
Ο δημόσιος χώρος της Ρόδου ανήκει στους πολίτες της.
Δεν είναι δωρεάν πάρκινγκ κανενός.
