Η απώλεια ενός πατέρα είναι μία από αυτές.
Όσο κι αν ξέρεις πως αυτή η στιγμή κάποτε θα έρθει, όταν έρχεται σε βρίσκει απροετοίμαστο. Ο πατέρας είναι μια σταθερή παρουσία στη ζωή σου. Μεγαλώνεις, προχωράς, αποκτάς τη δική σου οικογένεια, αναλαμβάνεις ευθύνες, κι όμως κάπου μέσα σου παραμένεις πάντα το παιδί του.
Και όταν έρθει η ώρα του αποχωρισμού, πράγματα μικρά και καθημερινά παίρνουν ξαφνικά άλλη αξία. Μια κουβέντα, ένα τηλεφώνημα, μια συμβουλή, μια στιγμή που τότε πέρασε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Σήμερα, διαβάζοντας τα λόγια του Γιώργου Χατζημάρκου για τον πατέρα του, οι σκέψεις αυτές ήρθαν ακόμη πιο έντονα στο μυαλό μου.
Ο Αντώνης Χατζημάρκος είχε τη δική του πορεία στην επιχειρηματική και κοινωνική ζωή της Ρόδου και κέρδισε τον σεβασμό των ανθρώπων που τον γνώρισαν. Για την οικογένειά του, πάνω απ’ όλα, ήταν ο σύζυγος, ο πατέρας και ο παππούς τους.
Από έναν πατέρα μένουν πολλά. Οι αρχές του, οι κουβέντες του, οι συμβουλές του, ο τρόπος που αντιμετώπιζε τη ζωή. Μένουν ακόμη μικρές κινήσεις, εκφράσεις και συνήθειες που, όσο περνούν τα χρόνια, αναγνωρίζεις στον ίδιο σου τον εαυτό.
Και όσο περνά ο καιρός, ανακαλύπτεις πόσα από εκείνον έχουν μείνει μέσα σου.
Εκφράζω από καρδιάς τα συλλυπητήριά μου στον Γιώργο Χατζημάρκο, στη μητέρα του Στέλλα, στις αδελφές του Μαίρη και Σοφία και σε ολόκληρη την οικογένεια.
Τους εύχομαι δύναμη για τον δύσκολο αποχαιρετισμό.
Καλό ταξίδι, Αντώνη Χατζημάρκο.
Αιωνία η μνήμη του.
