Έξι χρόνια από τον θάνατό του, οι μνήμες από το παιδί του Περιστερίου που άφησε γήπεδα και οικοδομή και τραγούδησε «Όλα δικά σου μάτια μου»
Υπήρξε η φωνή που τραγούδησε τον έρωτα, την απώλεια, τη νοσταλγία και εκείνα τα συναισθήματα που δύσκολα χωρούν σε λέξεις. Ο Γιάννης Πουλόπουλος κατάφερε με τη χαρακτηριστική μελωδική χροιά του να γίνει μέρος της ζωής ανθρώπων που ερωτεύτηκαν, χώρισαν, πόνεσαν και ξαναγάπησαν ακούγοντας τα τραγούδια του.
«Θα πιω απόψε το φεγγάρι», «Όλα δικά σου», «Το άγαλμα», «Ποια νύχτα σ’ έκλεψε», «Καμαρούλα μια σταλιά», «Μη μου θυμώνεις μάτια μου», «Μέθυσε απόψε το κορίτσι μου». Τίτλοι που δεν έμειναν απλώς στη δισκογραφία μιας άλλης εποχής, αλλά πέρασαν από γενιά σε γενιά.
Πίσω, όμως, από τη φωνή που γνώρισε ολόκληρη η Ελλάδα κρύβεται μια διαδρομή πολύ διαφορετική από εκείνη που θα περίμενε κανείς.
Πριν από τα στούντιο, τις μπουάτ και τον κινηματογράφο υπήρχαν τα δύσκολα παιδικά χρόνια, τα μεροκάματα στην οικοδομή και τα γήπεδα του Περιστερίου. Και πριν έρθει η επιτυχία, υπήρχαν πόρτες που δεν άνοιγαν και ένας νεαρός που επέμενε να επιστρέφει μέχρι κάποιος να τον ακούσει.
Τα δύσκολα παιδικά χρόνια και η ζωή στο Περιστέρι
Ο Γιάννης Πουλόπουλος γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1941. Τα παιδικά του χρόνια συνδέθηκαν στενά με το Περιστέρι, όπου εγκαταστάθηκε η οικογένειά του μετά το Μεταξουργείο.
Η ζωή τού έδειξε από πολύ νωρίς τη δύσκολη πλευρά της. Σε ηλικία μόλις πέντε ετών έχασε τη μητέρα του και μεγάλωσε με τον πατέρα του, Γιώργο, και τον μικρότερο αδελφό του, Βασίλη.
Δεν προερχόταν από έναν κόσμο που μπορούσε να του προσφέρει εύκολες ευκαιρίες. Έπρεπε να δουλέψει από νεαρή ηλικία και έτσι βρέθηκε στην οικοδομή, κυρίως ως ελαιοχρωματιστής, ενώ παράλληλα φοιτούσε τα βράδια στη σχολή ΝΤΗΖΕΛ για να γίνει ηλεκτρολόγος.
Η μουσική υπήρχε ήδη μέσα του. Πριν όμως γίνει επάγγελμα, μια άλλη μεγάλη αγάπη είχε ήδη μπει στη ζωή του: το ποδόσφαιρο.
Ο τερματοφύλακας του Αγίου Ιεροθέου
Στα 15-16 του χρόνια ο Γιάννης Πουλόπουλος βρέθηκε στα γήπεδα του Περιστερίου.
Ξεκίνησε στον Άγιο Ιερόθεο ως εξτρέμ, όμως σύντομα δοκιμάστηκε κάτω από τα δοκάρια και καθιερώθηκε ως τερματοφύλακας. Ο νεαρός Πουλόπουλος φορούσε γάντια και υπερασπιζόταν την εστία της ομάδας του. Αργότερα βρέθηκε και στον Ατρόμητο.
Δουλειά το πρωί, σχολή το βράδυ, ποδόσφαιρο και ταυτόχρονα ένα όνειρο που τον έστελνε ξανά και ξανά έξω από την πόρτα μιας δισκογραφικής εταιρείας.
Έχανε μεροκάματα για μια ακρόαση
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο Πουλόπουλος είχε πάρει την απόφασή του. Πίστευε στη φωνή του και ήθελε να τραγουδήσει επαγγελματικά.Το 1962 άρχισε να πηγαίνει στην Columbia ζητώντας μια ευκαιρία να περάσει από ακρόαση.Η ευκαιρία όμως δεν ερχόταν.
Επέστρεφε σχεδόν καθημερινά, ζητώντας να τον ακούσουν, χωρίς να καταφέρνει να κλείσει ραντεβού. Η επιμονή του τελικά δικαιώθηκε όταν η Columbia προχώρησε σε νέες ακροάσεις. Στην επιτροπή βρίσκονταν μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, ανάμεσά τους ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Βασίλης Τσιτσάνης και ο Γιάννης Παπαϊωάννου.
Ο νεαρός Πουλόπουλος στάθηκε μπροστά τους και τραγούδησε και τότε ήρθε η φράση που έμελλε να αλλάξει τη ζωή του.
«Αυτόν εγώ θα τον κάνω τραγουδιστή», είπε ο Μίκης Θεοδωράκης.
Η πορεία του πέρασε από ανατροπές και δυσκολίες, όμως ο Πουλόπουλος συνέχισε. Μετά τη στρατιωτική του θητεία βρέθηκε στις μπουάτ της Πλάκας, ενώ οι ηχογραφήσεις άρχισαν πλέον να διαδέχονται η μία την άλλη.
Σταδιακά, το παιδί που παρακαλούσε για μια ακρόαση δεν χρειαζόταν πια να ζητήσει από κανέναν να τον ακούσει. Το κοινό είχε αρχίσει να τον αναζητά.
Η φωνή που τραγούδησε τον έρωτα μιας ολόκληρης εποχής
Η δεκαετία του ’60 άνοιξε μπροστά του έναν καινούργιο κόσμο. Συνεργάστηκε με δημιουργούς που σημάδεψαν την ελληνική μουσική, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μίμης Πλέσσας, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Μάνος Λοΐζος, ο Γιάννης Σπανός, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Δήμος Μούτσης και ο Σταύρος Κουγιουμτζής.
Έτσι ήρθαν τραγούδια που έμελλε να τον ακολουθούν για πάντα.Τραγούδια για τον έρωτα και τον χωρισμό, για εκείνα που χάθηκαν και για εκείνα που οι άνθρωποι δεν κατάφεραν ποτέ να πουν.
Το «Θα πιω απόψε το φεγγάρι», το «Όλα δικά σου», το «Άγαλμα», το «Έκλαψα χθες», το «Ποια νύχτα σ’ έκλεψε», το «Καμαρούλα μια σταλιά», το «Μη μου θυμώνεις μάτια μου» και δεκάδες ακόμη έγιναν μέρος του προσωπικού soundtrack χιλιάδων ανθρώπων.
Όταν η φωνή του πέρασε στη μεγάλη οθόνη
Την ίδια περίοδο ο Γιάννης Πουλόπουλος συνδέθηκε όσο λίγοι τραγουδιστές με τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο.
Η φωνή του ακούστηκε σε ταινίες που έμειναν κλασικές, όπως οι «Θαλασσιές οι χάντρες», «Μια κυρία στα μπουζούκια», «Γοργόνες και μάγκες» και «Η Παριζιάνα».
Ακόμα και σήμερα είναι δύσκολο να θυμηθεί κανείς τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου χωρίς να ακούσει νοερά και τη φωνή του.
Η εικόνα του νεαρού, σοβαρού Πουλόπουλου να τραγουδά μπροστά στην κάμερα έγινε μία από τις χαρακτηριστικές εικόνες μιας ολόκληρης εποχής.
«Ο Δρόμος» που τον πέρασε στην ιστορία
Το 1969 κυκλοφόρησε ο «Δρόμος», σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, ένας δίσκος που έμελλε να γίνει ο εμπορικότερος στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας.
Ο Γιάννης Πουλόπουλος βρέθηκε στο κέντρο ενός έργου που αγαπήθηκε όσο λίγα και τα τραγούδια του πέρασαν γρήγορα από τα πικάπ των σπιτιών στη συλλογική μνήμη.
Ήταν η στιγμή που η επιτυχία του δεν μπορούσε πλέον να μετρηθεί μόνο σε πωλήσεις. Ο νεαρός που λίγα χρόνια νωρίτερα έχανε μεροκάματα περιμένοντας να του δώσουν μια ακρόαση είχε γίνει πλέον ένας από τους τραγουδιστές που ολόκληρη η Ελλάδα ήθελε να ακούει.
Μακριά από τη ζωή του σταρ
Παρά την τεράστια επιτυχία του, ο Γιάννης Πουλόπουλος δεν έδειξε ποτέ ιδιαίτερη αγάπη για τη δημοσιότητα. Δεν τη χρειαζόταν. Ήταν λιγομίλητος, μετρημένος και διακριτικός. Απέφευγε τις πολλές συνεντεύξεις και όσο περνούσαν τα χρόνια περιόριζε τις δημόσιες εμφανίσεις του. Το 1983 γνώρισε την Μπέττυ Κοκκινάκη και δύο χρόνια αργότερα παντρεύτηκαν.
Το 1991 ήρθε στη ζωή η κόρη τους, Αλεξάνδρα, γνωστή και ως Άντα, και η οικογένεια αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της προσωπικής του ζωής.
Έξι χρόνια χωρίς εκείνον, αλλά με τα τραγούδια του πάντα εδώ
Ο Γιάννης Πουλόπουλος έφυγε από τη ζωή στις 23 Αυγούστου 2020, σε ηλικία 79 ετών.
Μαζί του έκλεισε ένα μεγάλο κεφάλαιο του ελληνικού τραγουδιού, όχι όμως και η ιστορία που είχε γράψει. Γιατί πίσω από τον μεγάλο ερμηνευτή έμεινε και η ιστορία ενός παιδιού που ξεκίνησε από μια δύσκολη καθημερινότητα στο Περιστέρι.
Έξι χρόνια μετά, ο Γιάννης Πουλόπουλος μπορεί να λείπει, όμως το «Άγαλμα», το «Όλα δικά σου», το «Θα πιω απόψε το φεγγάρι» και τόσα ακόμη τραγούδια του εξακολουθούν να περνούν από γενιά σε γενιά.
Γιατί τελικά αυτή ήταν η μεγαλύτερη νίκη του. Δεν κατάφερε απλώς να γίνει τραγουδιστής. Κατάφερε να γίνει μια φωνή που δεν ξεχάστηκε.
