Το πένθος φαίνεται ότι υφίσταται στις μεγάπτερες (καμπούρες) φάλαινες, δείχνουν ερευνητικές εργασίες που δημοσιεύτηκαν σήμερα στην Αυστραλία, μετά την παρατήρηση ενός απ’ αυτά τα θαλάσσια θηλαστικά το οποίο έμοιαζε να κλαίει το μικρό του που γεννήθηκε νεκρό.
Στις εικόνες αυτές που τραβήχτηκαν πέρυσι στα ανοιχτά της ανατολικής Αυστραλίας, μια θηλυκή φάλαινα μένει κοντά στο άψυχο σώμα του μικρού της, που αναπαύεται στο βυθό της θάλασσας.
Το ζώο, που συνοδεύεται από ένα άλλο του ίδιου γένους, παρακολουθεί με το βλέμμα το νεκρό φαλαινάκι και το αγγίζει με το κεφάλι ή με ένα πτερύγιο. «Εκ πρώτης όψεως, πίστεψα ότι πρόκειται απλώς για δύο φάλαινες που αναπαύονταν στην επιφάνεια, αλλά η συμπεριφορά τους ήταν ασυνήθιστη», αφηγείται ο Άντριου Μάλβιλ του Sea World Foundation, αυτόπτης μάρτυρας του επεισοδίου.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η φάλαινα παρέμεινε «για ώρες, ίσως μάλιστα για ημέρες» δίπλα στο νεκρό μικρό της. «Είναι αληθινά σπαρακτικό να βλέπεις αυτή τη θηλυκή φάλαινα να αγγίζει αδιάκοπα το μικρό», λέει στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Όλαφ Μέινεκε, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Γκρίφιθ.
Η φάλαινα δεν επιχείρησε να φέρει το μικρό στην επιφάνεια, πράγμα που δείχνει ότι «ίσως είχε καταλάβει πως ήταν νεκρό» λίγο μετά τη γέννησή του, είπαν οι ερευνητές. Σύμφωνα με τους ίδιους, είναι πιθανό η στάση της «να αντιπροσωπεύει μια μορφή συμπεριφοράς που συνδέεται με το πένθος στις καμπούρες φάλαινες».
Σύμφωνα με τον Όλαφ Μέινεκε, οι εργασίες αυτές καταδεικνύουν τον «ισχυρό δεσμό» που συνδέει τις φάλαινες με τα μικρά τους και τις συναισθηματικές καταστάσεις από τις οποίες περνούν τα «κοινωνικά περίπλοκα» θηλαστικά μετά το θάνατο των μικρών τους ή των συντρόφων τους.
Άλλα ζώα, όπως οι ελέφαντες ή οι μεγάλοι πίθηκοι, έχουν ήδη δείξει σχετικά περίπλοκες συμπεριφορές πένθους, υπενθυμίζει ο πανεπιστημιακός. «Όμως στην ξηρά το παρατηρούμε πιο συχνά, ενώ στη θάλασσα είναι αληθινά σπάνιο να τεκμηριώσουμε κάτι όπως αυτό».
