Το ακανθώδες αυτό ζήτημα αναδεικνύει με παρέμβασή του ο Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ρόδου, Παναγιώτης Εγγλέζος. Μέσα από μια αιχμηρή τοποθέτηση, υπογραμμίζει το αδιέξοδο των οικογενειών που βλέπουν τα παιδιά τους να επιτυγχάνουν στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, αλλά αδυνατούν να καλύψουν το δυσβάσταχτο κόστος διαβίωσης σε μια άλλη πόλη. Τα αυξημένα ενοίκια, η ακρίβεια στο ρεύμα και τα είδη πρώτης ανάγκης, σε συνδυασμό με τους μισθούς που δεν επαρκούν, μετατρέπουν τη φοίτηση από συνταγματικό δικαίωμα σε προνόμιο για λίγους.
Το δικαίωμα στη δημόσια και δωρεάν παιδεία αποτελεί έναν από τους βασικότερους πυλώνες κοινωνικής κινητικότητας και ισότητας ευκαιριών στη χώρα μας. Ωστόσο, η οικονομική πραγματικότητα που καλούνται να αντιμετωπίσουν χιλιάδες νοικοκυριά αποδεικνύει πως το πέρασμα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν συνεπάγεται απαραίτητα και τη δυνατότητα φοίτησης.
Η λογική των επιδομάτων και των προσωρινών λύσεων, όπως σημειώνει, δεν αντιμετωπίζει τη ρίζα του προβλήματος. Όταν εκατοντάδες φοιτητές αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους πριν καν τις ξεκινήσουν, η κοινωνική ανισότητα παύει να είναι μια θεωρητική έννοια και γίνεται η σκληρή καθημερινότητα της ελληνικής οικογένειας.
Η ανάρτηση του Προέδρου του Εργατικού Κέντρου Ρόδου, Παναγιώτη Εγγλέζου
Τελικά, στην Ελλάδα του 2026, δεν αρκεί να περάσει το παιδί σου στο Πανεπιστήμιο.Πρέπει πρώτα να μπορείς να το στείλεις. Και αυτό είναι το μεγάλο κοινωνικό ζήτημα που κάποιοι επιμένουν να κρύβουν πίσω από αριθμούς, επιδόματα και πανηγυρικές ανακοινώσεις. Ο εργαζόμενος πληρώνει βενζίνη για να πάει στη δουλειά του. Πληρώνει ενοίκιο, ρεύμα, σούπερ μάρκετ. Και όταν το παιδί του περάσει σε Πανεπιστήμιο άλλης πόλης, πρέπει ξαφνικά να βρει άλλα 500, 600 ή 700 ευρώ τον μήνα για να το κρατήσει εκεί. Και μετά ακούμε για «ευκαιρίες», για «ίσες δυνατότητες» και για «κοινωνική κινητικότητα».Ποια ίση ευκαιρία; Όταν το παιδί μιας οικογένειας με υψηλό εισόδημα μπορεί να φύγει, να νοικιάσει σπίτι και να σπουδάσει χωρίς να σκέφτεται το κόστος, ενώ το παιδί του εργαζόμενου μπορεί να αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη σχολή του επειδή δεν βγαίνει ο οικογενειακός προϋπολογισμός, τότε η ανισότητα δεν είναι θεωρία. Είναι η καθημερινότητα. Και η απάντηση της κυβέρνησης; Επιδόματα, vouchers, συγκατοίκηση και «βρείτε μια λύση». Μα δεν μπορεί η πολιτική ενός κράτους να είναι μόνιμα ένα επίδομα για να καλύψει μια τρύπα που το ίδιο το κόστος ζωής μεγαλώνει. Δεν γίνεται να λες στον εργαζόμενο «πάρε ένα βοήθημα για το ενοίκιο», την ώρα που ο μισθός του δεν φτάνει για το ενοίκιο .Δεν γίνεται να του λες «βάλτε δύο φοιτητές στο ίδιο σπίτι», όταν η οικογένεια παλεύει ήδη να πληρώσει τα δικά της έξοδα και δεν γίνεται να μιλάμε για ανάπτυξη και επιτυχίες, όταν ένα παιδί μπορεί να περάσει στο Πανεπιστήμιο και η οικογένειά του να μην μπορεί να του εξασφαλίσει τα απολύτως απαραίτητα για να σπουδάσει. Εμείς θέλουμε ο μισθός του εργαζόμενου να φτάνει για να ζήσει η οικογένειά του.Να μπορεί ο γονιός να πει στο παιδί του: «Πέρασες; Φύγε να σπουδάσεις. Εμείς θα τα καταφέρουμε»…… Όχι …..«Πέρασες; Για να δούμε πρώτα αν μπορούμε να σε στείλουμε».Γιατί η μόρφωση των παιδιών των εργαζομένων δεν μπορεί να εξαρτάται από το πόσο γεμάτο είναι το πορτοφόλι του πατέρα και της μάνας……. Μόνο σε δύο μεγάλα περιφερειακά Πανεπιστήμια, Πάτρα και Κρήτη, πάνω από 600 παιδιά που πέτυχαν στις Πανελλαδικές δεν κατάφεραν τελικά να εγγραφούν……. ………τελικα δικαίωμα στη μόρφωση δεν έχουν ολοι κύριοι της κυβέρνησης …..
