Ο Αντώνης Σαμαράς φέρεται να καθησυχάζει τους συνομιλητές του ότι, εφόσον πετύχει τον “στόχο” του και η ΝΔ δεν κατακτήσει την αυτοδυναμία, θα έχει να προτείνει πρόσωπο ευρείας αποδοχής, με τον Καραμανλή να έχει προβάδισμα
Για το σχέδιο του Αντώνη Σαμαρά να προκαλέσει ζημιά στη Ν.Δ., με βασικό στόχο την απώλεια της αυτοδυναμίας στις εθνικές κάλπες, κάτι που θα συμβάλει –όπως πιστεύει– στο να τεθεί εκτός μάχης ο Κυριάκος Μητσοτάκης, νεότερες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο ίδιος, στις εμπιστευτικές του συζητήσεις, καθησυχάζει τους συνομιλητές του, λέγοντάς τους ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι σε θέση να εγγυηθεί και μια βιώσιμη λύση για τη διακυβέρνηση της χώρας, προτείνοντας πρόσωπο ευρείας αποδοχής για το αξίωμα του πρωθυπουργού.
Το πονηρό σχέδιο Σαμαρά για νέο πρωθυπουργό
Αποδέκτες των παραπάνω διαβεβαιώσεων του Αντ. Σαμαρά είναι σημαντικές προσωπικότητες από τον χώρο της πανεπιστημιακής κοινότητας, που στηρίζουν τη δημιουργία νέου κόμματος από τον ίδιο, αλλά ταυτόχρονα διατηρούν επιφυλάξεις για την επόμενη ημέρα σε ό,τι αφορά τη διακυβέρνηση της χώρας. Ο Αντώνης Σαμαράς, θέλοντας να γίνει πειστικός ως προς τις ικανότητές του να προσφέρει σωτήριες λύσεις στην πατρίδα, επιστρατεύει την τεχνογνωσία του από την περίοδο που ήταν αρχηγός της Πολιτικής Ανοιξης, πετυχαίνοντας να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Κωστής Στεφανόπουλος.
Για τον Αντ. Σαμαρά το ζητούμενο δεν είναι να βρεθεί εκτός διακυβέρνησης η Ν.Δ., αλλά εκτός πρωθυπουργίας και αρχηγίας του κόμματος ο Κ. Μητσοτάκης. Υπό το πρίσμα αυτό, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, η απάντηση που δίνει ο Αντ. Σαμαράς στο ερώτημα «Ποιος θα μπορούσε να αναλάβει την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας, εφόσον επιτευχθεί η εκπαραθύρωση του Κ. Μητσοτάκη από το Μέγαρο Μαξίμου;» περιλαμβάνει ως ηγετικές εφεδρείες τρία διαφορετικά πρόσωπα, η «αποδοχή» των οποίων θα εξαρτηθεί και από τον κοινοβουλευτικό χάρτη που θα προκύψει την επομένη των εθνικών εκλογών. Σε κάθε περίπτωση, στο μυαλό του Μεσσήνιου πολιτικού κυριαρχεί η πεποίθηση ότι οι συγκεκριμένοι είναι εν δυνάμει εκφραστές ισάριθμων σεναρίων, τα οποία δύσκολα μπορεί να απορρίψουν οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί. Από τον Αλέξη Τσίπρα και τον Νίκο Ανδρουλάκη έως τον Κυριάκο Βελόπουλο.
Ονόματα-ηγετικές εφεδρείες
Το πρώτο όνομα που χρησιμοποιεί ως δέλεαρ ο Αντ. Σαμαράς είναι αυτό του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, υπό την ηγεσία του οποίου θα μπορούσε να σχηματιστεί μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, στα πρότυπα της μεταχουντικής λύσης που δόθηκε από τον Εθνάρχη θείο του. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Αντ. Σαμαράς προτάσσει την περίπτωση του Κ. Καραμανλή ως ιδανική λύση. Το έκανε και το 2024, προτείνοντάς τον για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, θέλοντας με τον τρόπο αυτόν να διχάσει την Κ.Ο. της Ν.Δ. και να φέρει σε δύσκολη θέση τον Κ. Μητσοτάκη, έχοντας αντιληφθεί ότι τη συγκεκριμένη θέση δεν την προόριζε για τον ίδιο.
Ο Αντ. Σαμαράς πιστεύει ότι στην πρότασή του υπέρ του Κ. Καραμανλή θα ανταποκριθούν θετικά η ΕΛΑΣ του Αλ. Τσίπρα και αρκετοί βουλευτές της Ν.Δ., κάτι που θα πυροδοτήσει εξελίξεις εντός της «γαλάζιας» παράταξης για αλλαγή αρχηγού, το κόμμα του Κ. Βελόπουλου και της Αφρ. Λατινοπούλου, αλλά και της Μ. Καρυστιανού, ενώ θα εξασφαλιστεί και η ψήφος ανοχής του ΠΑΣΟΚ. Το επόμενο πρόσωπο που έχει στο μυαλό του ο Αντ. Σαμαράς είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Εάν το ΠΑΣΟΚ είναι δεύτερο στις κάλπες, ο Νίκος Ανδρουλάκης δύσκολα θα απορρίψει μια συζήτηση να σχηματιστεί κυβέρνηση υπό τον πρώην αρχηγό του κόμματος, ενώ ταυτόχρονα η Ν.Δ. θα βυθίζεται στην εσωστρέφεια και η ΕΛΑΣ του Αλ. Τσίπρα θα εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να δώσει ψήφο ανοχής.
Η τρίτη λύση που έχει στο μυαλό του ο Αντ. Σαμαράς ακουμπά και πάλι στο σενάριο της αλλαγής ηγεσίας στη Ν.Δ., με παραίτηση του Κ. Μητσοτάκη και ανάληψη της αρχηγίας του κόμματος από τον Νίκο Δένδια, ο οποίος θα μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση με τη δική του βοήθεια, εφόσον το κόμμα του διαθέτει τον απαιτούμενο αριθμό βουλευτών για την εξασφάλιση της δεδηλωμένης. Η βεβαιότητα με την οποία ο πρώην πρωθυπουργός πουλάει «δεξιά και αριστερά» τα προαναφερθέντα σενάρια, θέλοντας να καλμάρει τις όποιες αμφιβολίες εισπράττει, εδράζεται στην πεποίθηση ότι το δικό του κόμμα θα εισέλθει στη Βουλή με υψηλά ποσοστά, που θα του επιτρέψουν να γίνει ρυθμιστής των πολιτικών εξελίξεων.
Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα Παραπολιτικά
