Την πρόσφατη απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης για την έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου του 2019 έθεσε υπόψη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών η Ελλάδα, επισημαίνοντας τους κινδύνους που ενδέχεται να προκύψουν για την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, κατόπιν οδηγιών του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, η Μόνιμη Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ, πρέσβης Αγλαΐα Μπαλτά, ενημέρωσε σχετικά το Συμβούλιο Ασφαλείας, στο πλαίσιο κλειστών διαβουλεύσεων και υπό το λήμμα «Λοιπά Θέματα» (AOB).
Κατά την ενημέρωση, η ελληνική πλευρά ανέδειξε τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει η συγκεκριμένη εξέλιξη για την περιφερειακή ασφάλεια και σταθερότητα, επαναφέροντας το ζήτημα του τουρκολιβυκού μνημονίου του 2019 στο πλαίσιο των συζητήσεων στο ανώτατο όργανο του ΟΗΕ για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια.
Την έντονη αντίθεσή της στην επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης εξέφρασε λίγο νωρίτερα και η Ευρωπαϊκή Ένωση, υπογραμμίζοντας ότι η συμφωνία είναι «άκυρη και ανυπόστατη», παραβιάζει κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών και δεν μπορεί να παράγει έννομες συνέπειες για αυτά.
Αναλυτικά η δήλωση:
Η ΕΕ εκφράζει την έντονη δυσαρέσκειά της για την κύρωση, στις 20 Οκτωβρίου 2026, από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης, του «Μνημονίου Κατανόησης μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης για την οριοθέτηση των θαλάσσιων περιοχών δικαιοδοσίας στη Μεσόγειο Θάλασσα» του 2019.
Η θέση της ΕΕ αναφορικά με το εν λόγω Μνημόνιο είναι σταθερή και σαφής. Όπως διατυπώθηκε στα Συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Δεκεμβρίου 2019 και επιβεβαιώθηκε τον Ιούνιο του 2025, το Μνημόνιο Κατανόησης Τουρκίας-Λιβύης παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών και δεν συνάδει με το Δίκαιο της Θάλασσας. Είναι άκυρο και ανυπόστατο, ενώ δεν δύναται να επιφέρει έννομες συνέπειες για τρίτα κράτη.
Η ΕΕ έχει στρατηγικό συμφέρον για ένα σταθερό και ασφαλές περιβάλλον στην Ανατολική Μεσόγειο και καλεί όλες τις χώρες να σέβονται τα κυριαρχικά δικαιώματα όλων των κρατών μελών, σύμφωνα με το δίκαιο της ΕΕ και το Διεθνές Δίκαιο, συμπεριλαμβανομένης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).
