Να τα πούμε, κι ας τα έχουν πει κι άλλοι ;;
Με αφορμή την έναρξη της νέας χρονιάς και ενώ βρισκόμαστε εν μέσω της θητείας μιας ακόμη δημοτικής αρχής, επισημαίνουμε για πολλοστή φορά ίσως, ότι η κακοδιαχείριση πολλών χρόνων τώρα, δυστυχώς φαίνεται να γίνεται κανονικότητα στη Ρόδο.
Οι σκανδαλώδεις παρεμβάσεις δημόσιων φορέων σε σημεία ιδιαίτερου ενδιαφέροντος της Ρόδου δεν μας εξοργίζουν πια. Μοιάζουν να μας αφήνουν αδιάφορους. Και αυτό ίσως είναι το πιο επικίνδυνο σύμπτωμα όλων!
Η σκοτεινή εικόνα της κακής διοίκησης έχει πλέον παγιωθεί ως καθημερινότητα. Ελλιπείς ή προβληματικές μελέτες, αδιαφανείς αναθέσεις έργων, πρόχειρος σχεδιασμός και πελατειακές λογικές συνιστούν μια επαναλαμβανόμενη πρακτική. Μνημεία αποκαθίστανται χωρίς σχέδια βιωσιμότητας, χώροι «παραδίδονται» μόνο και μόνο για να παραμείνουν κλειστοί και εκτεθειμένοι στη φθορά του χρόνου, ενώ ημιτελή έργα συνεχίζουν να βαραίνουν την εικόνα της πόλης και του νησιού.
Ο απολογισμός είναι εκτενής και προκαλεί αμηχανία:
«Ήχος και Φως», Ροδιακή Έπαυλη, Νέα Αγορά, Παλιό Νοσοκομείο (τμήμα), Πάρκο Θέρμαι, πάρκα της πόλης, Σχολείο Μεσαιωνικής Πόλης, Κάστρο Κρητηνίας, Ροδίνι, η ευρύτερη περιοχή απέναντι από τη Νέα Μαρίνα, το παλιό εργοστάσιο της Καΐρ Ρόδου, το συγκρότημα της αλευροβιομηχανίας στου Κόβα, το παλιό εργοστάσιο της ΔΕΗ κ.ά.
Πρόκειται για χώρους με βαρύνουσα ιστορική, πολιτιστική και κοινωνική σημασία, οι οποίοι, αντί να λειτουργούν ως ζωντανοί πυρήνες της πόλης, παραμένουν κλειδωμένοι, απαξιωμένοι ή εγκαταλελειμμένοι.
Δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, πόροι που προήλθαν από τον μόχθο των πολιτών, δαπανήθηκαν χωρίς σεβασμό στη βαρύτητά τους. Αντιμετωπίστηκαν σαν να ήταν προσωπικά κεφάλαια των διοικούντων και όχι δημόσιο χρήμα. Και το κρίσιμο ερώτημα εξακολουθεί να επιμένει:
Πώς εξηγείται μια τόσο εκτεταμένη έλλειψη ανικανότητας;
Η απάντηση δεν είναι απλή, αλλά είναι γνωστή. Απουσία μακροπρόθεσμου σχεδιασμού. Έργα που γίνονται για την απορρόφηση κονδυλίων και όχι για την κοινωνική τους χρησιμότητα. Έλλειψη λογοδοσίας για αποτυχημένες μελέτες και εγκαταλελειμμένα έργα. Πελατειακές λογικές που υπερισχύουν του δημόσιου συμφέροντος. Και, πάνω απ’ όλα, μια βαθιά υποτίμηση της δημόσιας περιουσίας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Όμως η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο όσους αποφασίζουν. Βαραίνει και μια κοινωνία που, κουρασμένη από την επανάληψη της αποτυχίας, έμαθε να θεωρεί το απαράδεκτο ως φυσιολογικό. Η απάθεια έγινε άμυνα.
Αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξει κάτι, πρέπει να επαναπολιτικοποιήσουμε το ζήτημα. Όχι με γενικές καταγγελίες, αλλά με τεκμηριωμένο λόγο. Με στοιχεία για κόστη, μελέτες, χρονοδιαγράμματα και υπεύθυνους. Με δημόσια ερωτήματα που απαιτούν απαντήσεις: ποιος αποφάσισε, ποιος υπέγραψε, ποιος ελέγχει, ποιος λογοδοτεί;
Ως ΝΕΑ ΑΡΧΗ ΡΟΔΟΥ επισημαίνουμε ότι οι αρμόδιοι δεν ενεργοποιούνται από την αγανάκτηση. Ενεργοποιούνται όταν η αδράνεια έχει κόστος πολιτικό, θεσμικό, κοινωνικό. Όταν η κοινωνία οργανώνεται, όταν επιστημονικοί και επαγγελματικοί φορείς παίρνουν θέση, όταν τα αιτήματα είναι σαφή και επίμονα: βιωσιμότητα, διαφάνεια, χρονοδιαγράμματα, δημόσια λογοδοσία.
Η Ρόδος δεν έχει ανάγκη άλλα «έργα βιτρίνας». Έχει ανάγκη σεβασμό στη δημόσια περιουσία, σοβαρό σχεδιασμό και πολιτική ευθύνη. Τα μνημεία, οι δημόσιοι χώροι και τα χρήματα των πολιτών δεν είναι χαμένες υποθέσεις. Είναι δικαίωμα.
Και όσο συνεχίζουμε να τα αντιμετωπίζουμε ως κάτι δεδομένο ή αναπόφευκτο, τόσο θα διαιωνίζεται η κανονικότητα της αποτυχίας.
Καλή- Καλύτερη Χρονιά!
Για τη Νέα Αρχή Ρόδου
Βυρίνης Θανάσης
Καλαποδάκης Βασίλης
Καραταπάνης Σάββας
Σπυρόπουλος Σπύρος
Χριστοδούλου Σάββας
