Τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Mercosur υπέγραψαν στην Ασουνσιόν της Παραγουάης στις 17/01, την ιστορική –όσο και αμφιλεγόμενη– συμφωνία ελεύθερου εμπορίου, έπειτα από περισσότερα από 25 χρόνια διαπραγματεύσεων. Παρότι η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται στις επιπτώσεις για τις μεταφορές και τους Ευρωπαίους αγρότες, οι σημαντικές περιβαλλοντικές πτυχές που προκύπτουν από την συμφωνία παραμένουν στο περιθώριο.
Η συμφωνία ενισχύει υφιστάμενες εμπορικές ροές, επιβραβεύοντας την αύξηση παραγωγής προϊόντων με υψηλό περιβαλλοντικό αποτύπωμα, όπως το βοδινό κρέας και η σόγια, γεγονός που εντείνει την πίεση σε δάση και οικοσυστήματα της Νότιας Αμερικής. Δεν προβλέπει αυτόματους μηχανισμούς κυρώσεων σε περίπτωση περιβαλλοντικής ζημιάς, ενώ παράλληλα διευκολύνει τις ευρωπαϊκές εξαγωγές αυτοκινήτων, μεταφέροντας μέρος του κλιματικού κόστους σε χώρες με περιορισμένες καθαρές μεταφορές.
Υπάρχει ωστόσο και μια λιγότερο ορατή αλλά ουσιαστική διάσταση, όπως αναφέρει ο Σταύρος Ντάφης στο climatebook: η μεταφορά της ευθύνης. Μέσω της συμφωνίας, η Ευρώπη συνεχίζει να καταναλώνει προϊόντα υψηλού περιβαλλοντικού κόστους, ενώ οι μεγαλύτερες οικολογικές επιπτώσεις παραμένουν εκτός των ευρωπαϊκών συνόρων. Έτσι, οι εκπομπές και η καταστροφή οικοσυστημάτων «εξάγονται», χωρίς να εξαφανίζονται.
Διαβάστε περισσότερα στο climatebook.gr
