Γιατί το «F1» συγκαταλέγεται στα χειρότερα φιλμ που έχουν προταθεί ποτέ για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας
Παρά τα μεγάλα ονόματα και την επίσημη στήριξη της Formula 1, η ταινία του Τζόζεφ Κοσίνσκι χαρακτηρίζεται από κλισέ, σεναριακές αστοχίες και μια εξιδανικευμένη εικόνα ενός αθλήματος που κάθε άλλο παρά λειτουργεί έτσι στην πραγματικότητα.
Στις 22 Ιανουαρίου 2026 ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες για τα επερχόμενα Βραβεία Όσκαρ και, όπως σχεδόν κάθε χρόνο, η κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας περιλάμβανε δυνατούς τίτλους. Το παράλογα τολμηρό «Bugonia» του Γιώργου Λάνθιμου, το συγκινητικό «Hamnet» της Κλόε Ζάο και το φιλόδοξο «Marty Supreme» του Τζος Σάφντι ξεχώρισαν αμέσως. Ανάμεσά τους, ωστόσο, βρέθηκε και μια ταινία που για πολλούς αποτελεί τη μεγάλη αρνητική έκπληξη: το «F1» του Τζόζεφ Κοσίνσκι.
Το «F1» εκτυλίσσεται στον υψηλής ταχύτητας κόσμο της Formula 1 και έχει πρωταγωνιστή τον Μπραντ Πιτ στον ρόλο του Σόνι Χέιζ, ενός πρώην οδηγού που επιστρέφει στους αγώνες για να βοηθήσει μια ομάδα σε παρακμή. Πρόκειται για μια κλασική ιστορία αουτσάιντερ, με τον ήρωα να παλεύει τόσο εντός όσο και εκτός πίστας, συμπεριλαμβανομένης της τεταμένης σχέσης του με τον νεαρό ομόσταβλό του, Τζόσουα Πιρς, τον οποίο υποδύεται ο Ντάμσον Ίντρις. Στην πράξη, όμως, η ταινία αποτυγχάνει να στηρίξει αφηγηματικά αυτή την απλή συνταγή, με τρόπο που προκαλεί έκπληξη για μια τόσο ακριβή παραγωγή.
Ενδεικτικό της αδυναμίας της ταινίας είναι το γεγονός ότι δεν απέσπασε καμία υποψηφιότητα σε ερμηνευτική κατηγορία. Δεν υπάρχει κάποια στιγμή που ο θεατής να εντυπωσιαστεί από τον Μπραντ Πιτ ή να ξεχωρίσει κάποια άλλη ερμηνεία. Η Κέρι Κόντον, η μοναδική γυναικεία παρουσία πρώτης γραμμής στο καστ, περιορίζεται ουσιαστικά στον ρόλο του ερωτικού ενδιαφέροντος, χωρίς πραγματικό δραματικό βάθος. Αντίστοιχα, το σενάριο –που επίσης αγνοήθηκε από την Ακαδημία– βρίθει από χιλιοειπωμένα αθλητικά κλισέ και πρόχειρες σεναριακές ευκολίες, θυμίζοντας ταινία άλλης εποχής.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί και η έντονη εταιρική παρουσία του ίδιου του αθλήματος. Ο τίτλος της ταινίας δεν είναι απλώς «F1», αλλά το επίσημο λογότυπο της Formula One, με τη σφραγίδα του σπορ να είναι εμφανής σε κάθε σκηνή. Αντί όμως να προσδίδει κύρος, αυτή η υπερβολική εγγύτητα δημιουργεί την αίσθηση ενός διαφημιστικού προϊόντος, πλήρως αποστειρωμένου και αποκομμένου από την πραγματικότητα των αγώνων.
Η έλλειψη ρεαλισμού είναι εμφανής και στο αγωνιστικό σκέλος. Ο 61χρονος χαρακτήρας του Πιτ επιστρέφει στη Formula 1 χωρίς ουσιαστικούς ιατρικούς ελέγχους, οδηγεί απερίσκεπτα θέτοντας σε κίνδυνο άλλους οδηγούς, ενώ σοβαρά ατυχήματα περνούν χωρίς συνέπειες. Επιπλέον, η ίδια η ιδέα του αουτσάιντερ έρχεται σε σύγκρουση με την πραγματικότητα ενός αθλήματος που εδώ και δεκαετίες κυριαρχείται από τις ίδιες ομάδες και οδηγούς.
Παρά τα παραπάνω, το «F1» αποτελεί ένα ενδιαφέρον παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο ψηφίζει πλέον η Ακαδημία. Από τη μία πλευρά, απευθύνεται στα μεγαλύτερα σε ηλικία μέλη, που θυμούνται ταινίες όπως το «Rocky» ή οι «Δρόμοι της Φωτιάς». Από την άλλη, εντάσσεται σε μια πιο σύγχρονη τάση, όπου εμπορικές παραγωγές συνυπάρχουν με τις παραδοσιακές «οσκαρικές» ταινίες, όπως συνέβη πρόσφατα με τα «Barbie», «Wicked» και «Sinners».
Η σύγκριση με την προηγούμενη υποψηφιότητα του Κοσίνσκι, το «Top Gun: Maverick», είναι αναπόφευκτη. Εκεί, ο χαρακτήρας του Τομ Κρουζ εξελίσσεται και αποκτά συναισθηματικό βάθος. Στο «F1», ο Σόνι Χέιζ παραμένει σχεδόν επίπεδος από την αρχή μέχρι το τέλος. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που, παρά τον θόρυβο και το θέαμα, αδυνατεί να λειτουργήσει ως ολοκληρωμένο κινηματογραφικό έργο.
