Ο 10χρονος Γιαχία χρειαζόταν έναν νεφρό και μια ευκαιρία για να ζήσει – Του την προσέφερε ο πατέρας του – Μαζί πέρασαν κυριολεκτικά από 40 κύματα μέχρι να βρεθούν στο Ωνάσειο, όπου πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η μεταμόσχευση νεφρού
Ο Αμπντουλαζίζ Αλνταρβίς, Σύρος οικοδόμος, ήρθε αντιμέτωπος με ένα «δίλημμα» που κανένας γονέας δε θα ήθελε να βιώσει: Να μείνει στη χώρα του και να βλέπει την υγεία του άρρωστου γιου του να επιδεινώνεται, χωρίς ελπίδα θεραπείας, ή να φύγει και να ρισκάρει τα πάντα για μια αβέβαιη υπόσχεση επιβίωσης.
Ο γιος του, ο 10 χρονος Γιαχία Αλνταρβίς, ήταν πολύ μικρός όταν οι νεφροί του άρχισαν να παρουσιάζουν ανεπάρκεια. Στο Λίβανο όπου ζούσε και εργαζόταν ο πατέρας του, Αλνταρβίς, το κόστος της αιμοκάθαρσης ήταν πολύ υψηλότερο από τις δυνατότητές του (1.200 ευρώ το μήνα) και το σύστημα υγείας της χώρας, καταπονημένο από χρόνια κρίσης, δεν μπορούσε να προσφέρει σχεδόν καμία υποστήριξη. Ο χρόνος για τον Γιαχία μετρούσε αντίστροφα.
Ήταν τότε που ο 32χρονος εργάτης οικοδομών πήρε μια απόφαση που θα άλλαζε τη ζωή και των δύο: Μάζεψε 5.000 ευρώ από τις αποταμιεύσεις του και συγγενείς που προσφέρθηκαν να του δανείσουν και εξασφάλισε θέση σ’ ένα σκάφος μεταναστών με προορισμό την Κύπρο – ένα ταξίδι περίπου 200 χιλιομέτρων σε απρόβλεπτα νερά, χωρίς καμία εγγύηση ασφαλείας.
Σ’ ένα μικρό χωριό της Συρίας κοντά στα σύνορα με τον Λίβανο, ο Αλνταρουίς άφησε τη σύζυγο και τα άλλα 8 παιδιά του. Μπροστά τους υπήρχε μόνο αβεβαιότητα – και μια αδύναμη ελπίδα ότι κάπου, κάποιος θα μπορούσε να σώσει τον Γιαχία.
Πηγή: Ιnstagram/steliosmisinas
Ταξίδι στο άγνωστο
Πριν από την αναχώρηση, ο Γιαχία υποβλήθηκε σε μια συνεδρία αιμοκάθαρσης, ένα προσωρινό μέτρο για να σταθεροποιηθεί η κατάστασή του για το ταξίδι. Όταν πατέρας και γιος επιβιβάστηκαν στο υπερπλήρες σκάφος το 2024, είχαν μαζί τους λίγο νερό και χουρμάδες – προμήθειες που προορίζονταν να διαρκέσουν μόνο λίγες ώρες.
Όμως το ταξίδι δεν εξελίχθηκε όπως αναμενόταν. Αντί για λίγες ώρες, παρέμειναν στη θάλασσα για 7 ημέρες. Τα κύματα χτυπούσαν το σκάφος, τα εφόδια εξαντλήθηκαν. Επιβίωσαν με πολλή αποφασιστικότητα, συλλέγοντας βρόχινο νερό και την ελπίδα να «σβήνει» κάθε μέρα που περνούσε – μέχρι τη στιγμή που ένα εμπορικό πλοίο τους εντόπισε.
«Δεν περίμενα ο γιος μου να περάσει κάτι τέτοιο», θυμάται ο Αλνταρβίς. «Ήταν ένα θαύμα… Τελικά, ο θάνατος δεν ήταν το πεπρωμένο μας».
Πηγή: Ιnstagram/steliosmisinas
Μια δεύτερη ευκαιρία στο Ωνάσειο
Η άφιξή τους στην Κύπρο σηματοδότησε την αρχή ενός νέου κεφαλαίου – αλλά όχι το τέλος του αγώνα τους. Οι γιατροί εκεί τους έδωσαν απροσδόκητα νέα: Στη γειτονική Ελλάδα, ένα εξειδικευμένο πρόγραμμα μεταμοσχεύσεων νεφρών σε μικρά παιδιά επρόκειτο να ξαναρχίσει το 2025, μετά από χρόνια αναστολής.
Ακολούθησε ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα διεθνούς συνεργασίας. Οι αρχές Κύπρου και Ελλάδας συνεργάστηκαν για να μεταφέρουν τον πατέρα και τον γιο στην Αθήνα, όπου ιατρικές ομάδες από διάφορα νοσοκομεία ανέλαβαν τη φροντίδα τους. Διερμηνείς γεφύρωσαν τα γλωσσικά εμπόδια, ενώ ειδικοί συντόνισαν κάθε βήμα μιας πολύπλοκης και ευαίσθητης διαδικασίας.
Στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας βρέθηκε το Εθνικό Κέντρο Μεταμοσχεύσεων Ωνάση, εκεί όπου τελικά πραγματοποιήθηκε η μεταμόσχευση του Γιαχία στις 22 Ιανουαρίου 2026. Οι χειρουργικές επεμβάσεις διήρκεσαν ώρες. Όταν όλα τελείωσαν, ο Γιαχία είχε έναν νέο νεφρό – και μια νέα ευκαιρία στη ζωή.
Πηγή: Ιnstagram/steliosmisinas
Γέφυρα ζωής
Οι γιατροί χαρακτήρισαν την επέμβαση ως κάτι περισσότερο από μια ιατρική επιτυχία. Για τη Σμαράγδη Μαρινάκη, η οποία συμμετείχε στην περίθαλψη του Γιαχία, η προσπάθεια αυτή συμβολίζει κάτι μεγαλύτερο. «Αυτή η γέφυρα ζωής «χτίστηκε» γι’ αυτό το παιδί. Η μεταμόσχευση ξεπερνά κάθε φράγμα – σύνορα και χώρες, φυλές και θρησκείες», είπε.
Σήμερα, ο 10χρονος Γιαχία είναι καλά και αναρρώνει, επιστρέφοντας σιγά – σιγά στις χαρές της παιδικής ηλικίας που του στέρησε η ασθένειά του, όπως η αδυναμία του για τα γλυκά. Ονειρεύεται να επιστρέψει στο σχολείο του στην Κύπρο, να ξανασυναντήσει τους συμμαθητές του και, κάποια μέρα, να ανοίξει το δικό του σούπερ μάρκετ – ένα απλό όνειρο που, μέχρι πρότινος, έμοιαζε αδύνατο.
Η ιστορία πατέρα και γιου είναι ένα παράδειγμα ρίσκου, θυσίας και ακλόνητης αποφασιστικότητας. «Έπρεπε να πάρω ένα ρίσκο», είπε ο Αλνταρβίς μετά την επέμβαση. «Είπα ”είτε τα πράγματα θα πάνε καλά, είτε αυτό ήταν – θα πεθάνουμε κι οι δύο”».
Ο ίδιος διάλεξε την ελπίδα και, παρά τις αντιξοότητες, η απόφασή του αυτή οδήγησε και τους δύο σ’ ένα ασφαλές μέρος και μια νέα ζωή.
Πηγή: Reuters
