Με την πληροφόρηση για το τι πραγματικά συμβαίνει σήμερα στο Ιράν να έρχεται με το σταγονόμετρο και μόνο μέσω οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων λόγω του ολικού μπλακάουτ που έχει επιβάλλει το καθεστώς στη χώρα, για λίγες ώρες μέσα στη νύχτα, ο πλανήτης κρατούσε την ανάσα του παρακολουθώντας την κινητικότητα στην ευρύτερη περιοχή.
Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τη διαδικασία απομάκρυνσης εκατοντάδων στρατιωτών από την αεροπορική βάση Αλ Ουντέιντ στο Κατάρ, η βρετανική πρεσβεία στην Τεχεράνη έκλεισε ενώ πολλές ευρωπαϊκές αεροπορικές εταιρείες ακύρωσαν πτήσεις προς το Ιράν. Το ίδιο το Ιράν, μάλιστα, διέταξε να κλείσει ο εναέριος χώρος του.
Ο Τραμπ, την ίδια ώρα, από το Οβάλ Γραφείο, δήλωνε ότι ενημερώθηκε από έγκυρες πηγές πως οι σκοτωμοί στο Ιράν έχουν σταματήσει, ότι η εκτέλεση του 26χρονου Εφράν Σολτανί δε θα πραγματοποιηθεί, αφήνοντας, όμως ανοιχτό το ενδεχόμενο της στρατιωτικής παρέμβασης λέγοντας χαρακτηριστικά, «θα παρακολουθούμε την κατάσταση και θα δούμε».
Εάν τελικά αποφασίσει να επέμβει στρατιωτικά, δεν έχει πολλές επιλογές, καθώς ένα μεγάλο μέρος του στρατιωτικού προσωπικού αλλά και εξοπλισμού έχει μεταφερθεί στην Καραϊβική, δήλωσε ένας αξιωματούχος του Ναυτικού στη Wall Street Journal.
Αντίθετα, στη διάρκεια του πολέμου των 12 ημερών που είχε εξαπολύσει το Ισραήλ κατά του Ιράν τον Ιούνιο, οι ΗΠΑ ήταν στρατιωτικά ενισχυμένες στην περιοχή. Και ενώ το Ιράν αποδείχθηκε ευάλωτο απέναντι στα αμερικανικά και ισραηλινά χτυπήματα, παρόλα αυτά κατάφερε να εξαπολύσει βαλλιστικούς πυράυλους κατά του Ισράηλ που εξάντλησαν τα αποθέματα των αναχαιτιστικών πυραύλων.
Αργά τη νύχτα, νέες πληροφορίες έκαναν λόγο για εντολή μετακίνησης μίας ομάδας κρούσης αεροπλανοφόρων από τη Νότια Θάλασσα της Κίνας στην περιοχή CENTCOM, που περιλαμβάνει και τη Μέση Ανατολή. Για να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία θα χρειαστεί σχεδόν μία εβδομάδα.
Αυτή τη στιγμή, όμως, η Ουάσιγκτον ζυγίζει όχι μόνο το πώς θα επέμβει, αλλά και το γιατί: Να ανατρέψει το καθεστώς της Τεχεράνης, να καταστρέψει τον κατασταλτικό του μηχανισμό ή να το αναγκάσουν να παραδοθεί στο θέμα των πυρηνικών;
Ήδη από το 2016, ο Τραμπ είχε χτίσει την πολιτική του καριέρα στη σταθερή αντίθεσή του σε οποιαδήποτε απόπειρα ανατροπής καθεστώτων οπουδήποτε στον κόσμο από τις ΗΠΑ και ειδικά στη Μέση Ανατολή.
Και γνωρίζει καλά ότι το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα. Το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν έχει αντέξει εδώ και μισό αιώνα πολλές αναταραχές και έξωθεν πιέσεις και η απομάκρυνση μίας ηγετικής μορφής δεν είναι ικανή να υποτάξει ολόκληρη τη σύνθετη αυτή χώρα στις επιταγές της Ουάσιγκτον.
Και οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν από μία αλλαγή καθεστώτος χωρίς ξεκάθαρη εναλλακτική διακυβέρνησης, όπως για παράδειγμα το 1979, είναι μεγάλοι σε μία χώρα των 92 εκατομμυρίων κατοίκων με πολλές ιδιαιτερότητες και μειονότητες.
Οι σύμμαχοι του Τραμπ στην περιοχή όπως η Σαουδική Αραβία, το Ομάν και το Κατάρ, τον έχουν προειδοποιήσει για αυτούς για να τον αποτρέψουν να το κάνει.
Τα αραβικά κράτη φοβούνται ότι μία ενδεχόμενη επίθεση στο Ιράν θα διατάρασσε την κυκλοφορία των πετρελαιοφόρων μέσα από τα στενά του Ορμούζ, το μόνο θαλάσσιο πέρασμα για τον περσικό κόλπα, που βρίσκεται ανάμεσα στο Ιράν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, από όπου διέρχεται σχεδόν το ένα πέμπτο των παγκόσμιων μεταφορών πετρελαίου.
Ισως, όμως, το ζητούμενο να είναι όντως το πυρηνικό πρόγραμμα. «Το πιο έξυπνο που θα έπρεπε να κάνουν είναι να μπουν σε πραγματικές διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για το τι πρέπει να δούμε όσον αφορά το πυρηνικό πρόγραμμα» είχε πει ο Τζέι Ντι Βανς, από αυτούς που εισηγούνται στον Πρόεδρο να επιμείνει στη διπλωματία.
Κάποιοι πιστεύουν ότι ένα περιορισμένο χτύπημα θα ενθάρρυνε τους διαδηλωτές να συνεχίσουν, ενώ θα έστελνε και το μήνυμα στο καθεστώς ότι έρχονται χειρότερα και έτσι θα ανάγκαζε το καθεστώς να υποχωρήσει και να διαπραγματευτεί με τις ΗΠΑ. Δεδομένου, όμως, ότι η συνοχή του καθεστώτος δεν έχει κλονιστεί, θα μπορούσε να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα και να συσπειρώσει το ίδιο αλλά και τη λαϊκή του βάση.
Η Τεχεράνη, μάλιστα, έχει απειλήσει τις ΗΠΑ με σκληρά αντίποινα σε περίπτωση επίθεσης και ακόμη και αν ο λεγόμενος «Άξονας της Αντίστασης» έχει αποδυναμωθεί με την πτώση του Ασαντ στη Συρία ή την αποδυνάμωση της Χεζμπολά στο Λίβανο, το καθεστώς έχει ακόμη τους Χούθι στην Υεμένη αλλά και βαλλιστικούς πυραύλους να…αξιοποιήσει.
Σε κάθε περίπτωση, ο Τραμπ συνηθίζει τις διαδικτυακές απειλές όταν θέλει να πιέσει ακόμη και αντιπάλους με τους οποίους επιδιώκει εν τέλει συμφωνία και η στρατηγική του είναι επιθετική και τις περισσότερες φορές ανορθόδοξη.
Στην περίπτωση του Ιράν, όμως, έχει δεσμευτεί ο ίδιος ότι θα σπεύσει σε βοήθεια και φαίνεται ότι ο ίδιος έχει πάρει τις αποφάσεις του. Το πόσο θα το τραβήξει είναι θέμα ημερών να το μάθουμε σε μία στιγμή που φαίνεται ότι δεν τον σταματάει τίποτα είτε αφορά το δυτικό ημισφαίριο, είτε πάλαι ποτέ συμμάχους όπως οι Ευρωπαίοι είτε προαιώνιους εχθρούς.
ΠΗΓΗ: https://www.ethnos.gr/
