Η ανακοίνωση της Μαρίας Καρυστιανού για την ίδρυση του νέου πολιτικού φορέα δεν προκάλεσε, όπως πολλοί θα υπέθεταν, τριγμούς στα θεμέλια του Μεγάρου Μαξίμου.
Αντιθέτως, πίσω από τις κλειστές πόρτες στο πρωθυπουργικό μέγαρο, η εξέλιξη αυτή αναλύεται με όρους ψυχρού πολιτικού ρεαλισμού και, εν πολλοίς, ανακούφισης.
Για τους επιτελείς του Κυριάκου Μητσοτάκη, η είσοδος της Μαρίας Καρυστιανού στον στίβο της ενεργού πολιτικής δεν αποτελεί απειλή για την κυβέρνηση και τη Νέα Δημοκρατία, αλλά μια δυναμική που ενδέχεται να λειτουργήσει ως «πολιτικός κανίβαλος» για ολόκληρη την αντιπολίτευση.
Το πολιτικό σκηνικό θυμίζει κινούμενη άμμο, με την κυβέρνηση να επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει την εικόνα της σταθερότητας απέναντι στο κατακερματισμένο αντιπολιτευτικό μέτωπο. Η κίνηση της κ. Καρυστιανού να μεταβεί από την κοινωνική ακτιβιστική δράση στην κεντρική πολιτική σκηνή έρχεται σε μια στιγμή που το Μέγαρο Μαξίμου αναζητούσε τρόπους να αποφορτίσει την ηθική πίεση που δεχόταν για την υπόθεση των Τεμπών, για το αγροτικό ζήτημα για τα εθνικά θέματα και για τα ζητήματα της καθημερινότητας – όπως η ακρίβεια – που ταλαιπωρούν τους πολίτες.
Η μετατροπή της «μάνας των Τεμπών» σε πολιτική αρχηγό αλλάζει άρδην τους κανόνες του παιχνιδιού, επιτρέποντας στο κυβερνητικό επιτελείο να τη συμπεριλάβει πλέον στον κατάλογο των συμβατικών πολιτικών αντιπάλων, αφαιρώντας της σταδιακά την υπερκομματική αίγλη και δυναμική που την προστάτευε από την κριτική.
Η στρατηγική της «απορρόφησης» και η ηθική φθορά
Η κυβερνητική γραμμή παραμένει σταθερά προσηλωμένη στη διάκριση μεταξύ του ανθρώπινου πόνου και της πολιτικής δράσης. Από τη στιγμή που η Μαρία Καρυστιανού επέλεξε να ακολουθήσει το δρόμο της εμπλοκής στα πολιτικά πράγματα, το Μαξίμου θεωρεί ότι το «ηθικό πλεονέκτημα» που την περιέβαλε ως υπερκομματικό σύμβολο αγώνα αρχίζει να φθίνει, δίνοντας τη θέση του στις αναπόφευκτες φθορές της πολιτικής καθημερινότητας.
Στελέχη της κυβέρνησης έχουν ήδη δώσει το στίγμα της επόμενης μέρας. Ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, δήλωσε χαρακτηριστικά:«Εγώ στην πολιτική δε φοβάμαι απολύτως τίποτα. Έχω δει όλο τον κύκλο των μετεωρικών κομμάτων. Η βασική διαφορά της ΝΔ είναι ότι έχει βαθιές ρίζες στην κοινωνία. Άλλο ένα κόμμα όπως τα πολλά που δημιουργήθηκαν την τελευταία 15ετια δημιουργείται. Καλή επιτυχία να έχει, αρκεί να συμβάλλει στη μείωση της τοξικότητας και στην πρόοδο της ελληνικής πολιτικής σκηνής».
Αυτή η τοποθέτηση αποτελεί το προοίμιο της τακτικής που θα ακολουθήσει πλέον η κυβέρνηση: το κόμμα Καρυστιανού δε θα αντιμετωπίζεται πλέον ως η φωνή του αιτήματος για Δικαιοσύνη επάνω σε μία εθνική τραγωδία, αλλά ως ένας πολιτικός οργανισμός που οφείλει να καταθέτει προτάσεις και να αποδεικνύει πόσο εφικτές είναι οι θέσεις του σε όλο το φάσμα της διακυβέρνησης.
Η δημοσκοπική λεηλασία της αντιπολίτευσης
Τα τελευταία δεδομένα των μετρήσεων για το 2026 (Interview, Real Polls) είναι αποκαλυπτικά και εξηγούν την κυβερνητική «ψυχραιμία». Η δυναμική που αναπτύσσει το κόμμα Καρυστιανού αντλείται σχεδόν αποκλειστικά από τις δεξαμενές της συνολικής αντιπολίτευσης. Η εμφάνιση αυτού του νέου πόλου πιθανώς προκαλεί απώλειες στην Πλεύση Ελευθερίας, η οποία βλέπει το μονοπώλιο της αντισυστημικής ρητορικής να χάνεται, αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ, που βρίσκεται ήδη σε κατάσταση αποσύνθεσης.
Ωστόσο, δε σταματά εκεί. Το κόμμα Καρυστιανού φαίνεται να διεισδύει και στον λεγόμενο πατριωτικό χώρο ή στον χώρο της Δεξιάς, αποσπώντας ψηφοφόρους από την Ελληνική Λύση και τη Νίκη, οι οποίοι έλκονται από το αφήγημα της σύγκρουσης με το «διεφθαρμένο σύστημα». Για το κυβερνητικό στρατόπεδο, η εξέλιξη αυτή είναι κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενη. Η πολυδιάσπαση της ψήφου ανάμεσα σε τόσους διαφορετικούς πόλους καθιστά μαθηματικά αδύνατη τη συγκρότηση ενός εναλλακτικού μετώπου. Όσο το κόμμα Καρυστιανού αποδεκατίζει το εκλογικό σώμα των αντιπάλων, τόσο εδραιώνεται η κυριαρχία Μητσοτάκη, ο οποίος παραμένει ο μόνος παίκτης με συμπαγή βάση.
Πέρα από τους αριθμούς, η στροφή της κ. Καρυστιανού εγείρει και σοβαρά ερωτήματα ουσίας. Εντύπωση δε, προκαλεί το γεγονός ότι η κριτική της και τα βέλη της απομακρύνονται όλο και περισσότερο από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και στοχεύουν στην αντιπολίτευση, ενώ σε πρόσφατη συνέντευξή της η ίδια επέλεξε όχι να επιτεθεί στον πρωθυπουργό, αλλά στον Αλέξη Τσίπρα.
Η απόφαση να θέσει στο στόχαστρο την αντιπολίτευση, εξισώνοντας τις ευθύνες της κυβέρνησης με εκείνες των αντιπάλων της, προσφέρει στο Μαξίμου αναπάντεχη ανάσα. Πρόσφατη δήλωσή της είναι ενδεικτική: «Γι’ αυτό και υπάρχουν και συγγενείς που δεν μπορούν να αντέξουν αυτή την κατακραυγή, που τεχνηέντως δημιούργησε η κυβέρνηση. Αλλά και η αντιπολίτευση. Γιατί και την αντιπολίτευση τη βολεύει όλο αυτό».
Το «δώρο» της ενδο-αντιπολιτευτικής σύγκρουσης
Η στρατηγική του Μαξίμου βασίζεται στην αποχή από το «γήπεδο» της αντιπαράθεσης, αφήνοντας την κ. Καρυστιανού να επιτίθεται στα κόμματα που θα έπρεπε να είναι σύμμαχοί της. Κάθε αιχμή της κατά του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ ή της Πλεύσης Ελευθερίας εκλαμβάνεται από την κυβέρνηση ως «δώρο».
Ο Κωστής Χατζηδάκης και άλλα κορυφαία στελέχη υπογραμμίζουν ότι το κόμμα Καρυστιανού «δεν αφορά στη ΝΔ», υπογραμμίζοντας ότι τελικά προκαλεί ζημιά στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Σε ερώτηση που δέχτηκε για το κόμμα Καρυστιανού, ο Κωστής Χατζηδάκης απάντησε: «Δε θέλω να κουνήσω το δάχτυλο σε κανέναν και κυρίως σε μια μητέρα που έχει χάσει το παιδί της. Το μεγαλύτερο πλήγμα άλλωστε, υπέστησαν οι οικογένειες των θυμάτων. Από ό,τι διαβάζω όμως, πρόκειται για ένα κόμμα που έχει ουσιώδεις διαφορές από τη Νέα Δημοκρατία καθώς φαίνεται ότι κινείται στο χώρο του λαϊκισμού. Δεν νομίζω ότι η Νέα Δημοκρατία από εδώ και πέρα έχει να χάσει προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτό που αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις είναι ότι εκείνοι που θα χάσουν κυρίως είναι ο κ. Βελόπουλος, ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυρία Κωσταντοπούλου, το ΠΑΣΟΚ».
Η στάση της Μαρίας Καρυστιανού επιτρέπει στη Νέα Δημοκρατία να εμφανίζεται ως ο μοναδικός πυλώνας σταθερότητας και μοιάζει να αποτελεί τη βάση για να χτίσει το Μαξίμου το μελλοντικό εκλογικό αφήγημα-δίλημμα “Μητσοτάκης ή χάρος”. Παράλληλα, οσο η κ. Καρυστιανού αποκαλεί το πολιτικό σύστημα συνολικά «διεφθαρμένο», τόσο απαξιώνει τους θεσμικούς αντιπάλους του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση παρακολουθεί το κόμμα Καρυστιανού να αφαιρεί τις τελευταίες ανάσες από ολόκληρη την αντιπολίτευση, λειτουργώντας ως ο απόλυτος καταλύτης για τη διάλυση κάθε πιθανού αντιλόγου.
Η πολιτική φιλοδοξία και το ρίσκο της επόμενης μέρας
Η ομολογία της ότι προχωρά στην ίδρυση κόμματος δίνει την απάντηση στην αλλαγή της στάσης της. Όταν η επιδίωξη είναι η κατάληψη όσο το δυνατόν μεγαλύτερου χώρου στο πολιτικό σύστημα, στο πολιτικό σκηνικό, με όρους εκλογικών συσχετισμών, ο «εχθρός» δεν είναι πια μόνο η κυβέρνηση και το κεντρικό σύστημα εξουσίας, αλλά και οι δυνητικοί ανταγωνιστές. Η κ. Καρυστιανού φαίνεται να θυσιάζει την καθαρότητα του αγώνα για τη δικαίωση στον βωμό των δημοσκοπήσεων, μετατρέποντας μια εθνική τραγωδία σε πολιτικό εφαλτήριο.
Το ρίσκο παραμένει μεγάλο. Μπαίνοντας στη «λάσπη» της πολιτικής, παύει να είναι η υπερκομματική φωνή της δικαιοσύνης και γίνεται ένας ακόμη παίκτης που παλεύει για ποσοστά και επιρροή στο εκλογικό σώμα. Η κυβέρνηση ποντάρει στο ότι σύντομα θα αναγκαστεί να μιλήσει για την οικονομία ή την εξωτερική πολιτική, πεδία όπου η συναισθηματική φόρτιση δεν επαρκεί. Στην τελική ευθεία προς τις εκλογές, ο κατακερματισμός της ψήφου ανάμεσα σε Τσίπρα, Καρυστιανού, Ανδρουλάκη και Βελόπουλο φαίνεται να είναι ο καλύτερος σύμμαχος του Κυριάκου Μητσοτάκη για μια – άνετη ή όχι δεν έχει σημασία – επικράτηση
