Τα μηνύματα της Αθήνας, οι ισορροπίες Μητσοτάκη και η αντίδραση του Ισραήλ για την εμπλοκή Τουρκίας, Πακιστάν και Κατάρ στη ΝΑ Μεσόγειο
ι πρωτοφανείς, στα μετά Β’ Παγκοσμίου Πολέμου γεωπολιτικά χρονικά, αναταράξεις στο διεθνές περιβάλλον φέρνουν την Ελλάδα στο μέσον μιας δίνης που υπερβαίνει τις ευρω-αμερικανικές σχέσεις με τις εκδηλώσεις που μπορεί να έχει αυτή η κρίση στα εθνικά και ενώ η Αθήνα συνεχίζει τις ασκήσεις ισορροπίας ανάμεσα στις Βρυξέλλες και την Ουάσινγκτον. Υπερασπιζόμενη κατ’ αρχάς το Διεθνές Δίκαιο και τον σεβασμό στην εδαφική κυριαρχία των κρατών-μελών και ταυτόχρονα τις πολλές και στρατηγικές συνεργασίες που διατηρεί με τον αμερικανικό παράγοντα. Η Ελλάδα σε αυτό το, ομολογουμένως απρόβλεπτο, διεθνές περιβάλλον, το γεμάτο από αβεβαιότητες, έχει λόγους να ανησυχεί καθώς στην όλη προβληματική της γενικευμένης ταραχής υποκρύπτονται διαστάσεις εξίσου κρίσιμες οι οποίες άπτονται ευθέως των εθνικών. Μία εξ αυτών αφορά την τελική στάση της αμερικανικής διπλωματίας στο Αιγαίο και τη ΝΑ Μεσόγειο στο παρά πέντε της συνάντησης Κυριάκου Μητσοτάκη – Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα, αλλά και τη σπουδή της τουρκικής πλευράς καθώς και άλλων έξι μουσουλμανικών κρατών να αγκαλιάσουν την πρόταση του Αμερικανού προέδρου για το Συμβούλιο Ειρήνης.
Ως προς το τελευταίο ουδείς στα διπλωματικά γραφεία μπορεί να αποκλείσει το σενάριο δημιουργίας μιας νέας περιφερειακής δομής ασφάλειας με τις ευλογίες του Αμερικανού προέδρου, με επίκεντρο την Τουρκία και τη συμμετοχή του Πακιστάν και του Κατάρ. Αυτές οι χώρες μαζί με τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, την Ινδονησία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, με κοινή δήλωσή τους, αποδέχτηκαν την πρόταση του Αμερικανού προέδρου για τη σύσταση του Συμβουλίου Ειρήνης, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα στον άξονα Αθήνας-Ιερουσαλήμ-Λευκωσίας. Ήδη, απέναντι σε αυτή την προοπτική, το Ισραήλ έσπευσε να υπογραμμίσει πως τέτοια εξέλιξη θα περιόριζε την επιρροή της Δύσης στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, εκφράζοντας σοβαρές ανησυχίες για τη συμμετοχή χωρών όπως η Τουρκία, το Πακιστάν και το Κατάρ. Η ελληνική πλευρά απάντησε, ουσιαστικά μέσω της συμβιβαστικής και ισορροπημένης πρότασης που κατέθεσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην προχθεσινή Σύνοδο Κορυφής, με πρόβλεψη να συμμετέχουν οι 13 χώρες που έχουν προσκληθεί μόνον υπό την προϋπόθεση το Συμβούλιο Ειρήνης να λειτουργήσει για όσο χρονικό διάστημα απαιτηθεί για την αποκατάσταση της περιοχής. Είναι μια πρόταση που παράλληλα με την όποια σκέψη αντικατάστασης του ΟΗΕ από έναν αντι-ΟΗΕ απαντά και στις όποιες φιλοδοξίες αυτών των χωρών να διαδραματίσουν κεντρικό ρόλο ως νέα περιφερειακή πρόταση.
Σχετικά με το πρώτο ζήτημα και την πιθανότητα μεσολάβησης στα ελληνοτουρκικά, επιβάλλοντας ζητούμενα αμερικανικών συμφερόντων ως «νόμος Τραμπ», το Μέγαρο Μαξίμου δηλώνει πως δεν υφίσταται τέτοιο ενδεχόμενο θέλοντας προφανώς να διασκεδάσει τις σχετικές ανησυχίες. Ερωτηθείς (EΡΤ) ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, ανέφερε: «Αυτό δεν μπορεί να γίνει ούτε καν ως συζήτηση ούτε καν ως θεωρία. Είμαστε μια κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες από εμάς, που με την Τουρκία αντιλαμβανόμαστε ότι μας χωρίζει μόνο μια διαφορά: ο καθορισμός ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας χωρίς να βάζουμε ποτέ στο ζύγι ζητήματα κυριαρχίας, κυριαρχικών δικαιωμάτων επί τη βάσει του Διεθνούς Δικαίου». Είχε προηγηθεί δήλωση του Γιώργου Γεραπετρίτη όταν ρωτήθηκε αν έχει υπάρξει αμερικανική παρέμβαση στα ελληνοτουρκικά. «Η Ελλάδα, όπως και η Τουρκία, έχουμε την πεποίθηση ότι μπορούμε να επιλύσουμε τις διαφορές μας, να μπορούμε να αμβλύνουμε τις εντάσεις χωρίς την παρέμβαση οποιωνδήποτε τρίτων. Είναι θεμιτό σε μία περιοχή, η οποία εμφανίζει εξαιρετική ευαλωτότητα, όπως είναι η Ανατολική Μεσόγειος, να επιθυμούν πολλά κράτη να διασφαλίζεται η ηρεμία. Θέλω όμως να σας πω εντίμως ότι δεν έχει υπάρξει καμία απολύτως παρέμβαση», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών (Action24). Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα βρίσκεται σε δύσκολο γεωπολιτικό μονοπάτι, καλούμενη να διατηρήσει προσεκτική ισορροπία όπως αποτυπώνεται άλλωστε και στις δηλώσεις που έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τις Βρυξέλλες υπογραμμίζοντας τον ρόλο της Ελλάδας ως «γέφυρα σταθερότητας» και προωθώντας όσο γίνεται ισομερώς τον διάλογο με την Ουάσινγκτον, αλλά και τις θέσεις της Ευρώπης στο πλαίσιο κρίσεων, όπως της Γροιλανδίας, που επηρεάζουν όχι μόνον το ΝΑΤΟ και την περιφερειακή ασφάλεια αλλά και τις εξελίξεις στη γειτονιά μας.
