«Ήθελα απλώς να το κάνω» δήλωσε η Μαριλένα Καραντινινή, η οποία ταξίδεψε μόνη σε δέκα χώρες, έχοντας μαζί της 40 κιλά εξοπλισμού.
Πριν από λίγους μήνες, η ιδέα έμοιαζε περισσότερο με αστείο παρά με πραγματικό σχέδιο. «Φέτος θα πάω στο Λιτόχωρο με το ποδήλατο», έλεγε η 34χρονη Μαριλένα Καραντινινή. Τελικά, το είπε και το έκανε. Στις αρχές του καλοκαιριού ξεκίνησε από τη Δανία, όπου ζει μόνιμα, με προορισμό το Λιτόχωρο. Πενήντα δύο ημέρες αργότερα, έχοντας διανύσει περίπου 3.500 χιλιόμετρα και περάσει από δέκα χώρες, έφτασε στον προορισμό της.
Στη διαδρομή της βρέθηκαν η Δανία, η Γερμανία, η Τσεχία, η Αυστρία, η Ουγγαρία, η Σλοβενία, η Κροατία, το Μαυροβούνιο, η Αλβανία και, τελευταίος σταθμός, η Ελλάδα. Το ποδήλατο ήταν το μοναδικό μέσο που χρησιμοποίησε σε όλη τη διαδρομή, με εξαίρεση τα πλοία που χρειάστηκε να πάρει για τα θαλάσσια περάσματα από τη Δανία στη Γερμανία και από την Αλβανία στην Κέρκυρα.
Το Λιτόχωρο δεν ήταν ένας τυχαίος προορισμός. Η Μαριλένα γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, έχει καταγωγή από τα Τρίκαλα Ημαθίας και την Πτολεμαΐδα, όμως εκείνο που αποκαλεί «χωριό της» είναι το Λιτόχωρο, όπου περνούσε τα καλοκαίρια της από μικρή.
Η ζωή της, ωστόσο, εξελίχθηκε κυρίως εκτός Ελλάδας. Μεγάλωσε στη Μεγάλη Βρετανία και τα τελευταία χρόνια έχει εγκατασταθεί στη Δανία, όπου έκανε και τις σπουδές της.
Από το μάρκετινγκ στη ζωή στη φύση
Το ποδηλατικό ταξίδι ήρθε σε μια περίοδο αλλαγών. Μέχρι πριν από δύο χρόνια εργαζόταν σε εταιρεία μάρκετινγκ στο Λονδίνο. Στη συνέχεια αποφάσισε να αφήσει τη δουλειά της και να αλλάξει επαγγελματική κατεύθυνση, επιλέγοντας έναν χώρο που συνδέεται με τη φύση και τις υπαίθριες δραστηριότητες.
«Έχω σπουδάσει διάφορα πράγματα. Μέχρι πριν από δύο χρόνια δούλευα σε μια εταιρεία μάρκετινγκ στο Λονδίνο, αλλά σταμάτησα να εργάζομαι για να σπουδάσω και να γίνω οδηγός και εκπαιδευτής φύσης», εξηγεί, μιλώντας στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Η εκπαίδευσή της ξεκίνησε στη Δανία και συνεχίστηκε στη Σουηδία και τη Νορβηγία, ενώ παράλληλα εργάζεται ως δασκάλα κολύμβησης, διδάσκοντας παιδιά ηλικίας από μηδέν έως οκτώ ετών.
Η δουλειά αυτή τής έδωσε και την απαραίτητη ελευθερία για να πραγματοποιήσει το μεγάλο ταξίδι. Ήξερε ότι όταν θα επέστρεφε στη Δανία, η θέση της στην πισίνα θα την περίμενε.
«Ήθελα απλώς να το κάνω»
Η αρχική ιδέα γεννήθηκε από τις μικρότερες ποδηλατικές εκδρομές που είχε ήδη πραγματοποιήσει. Στην πορεία, η επαφή της με ανθρώπους που είχαν κάνει πολύ μεγαλύτερα ταξίδια με ποδήλατο την έκανε να δει διαφορετικά τη δική της επιθυμία.
«Έλεγα “φέτος θα πάω στο Λιτόχωρο με το ποδήλατο”, επειδή είχα κάνει διάφορες ολιγοήμερες εκδρομές με αυτό. Ήθελα όμως κάτι που να διαρκεί περισσότερο. Κάποια στιγμή γνώρισα ανθρώπους που είχαν κάνει μεγάλα ταξίδια με ποδήλατο και άρχισα να πιστεύω ότι ίσως θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα», λέει.
Όσο για το τι την ώθησε να περάσει δύο μήνες στον δρόμο, η απάντησή της είναι απλή.
«Απλώς ήθελα να το κάνω. Δεν υπήρχε κάτι πιο βαθύ. Και επιπλέον ίσως να μην υπήρχε ξανά το περιθώριο στη ζωή μου να λείψω τόσο μεγάλο διάστημα από τη δουλειά και να μπορέσω να επιστρέψω και πάλι εκεί».
Το ταξίδι ήταν, όπως λέει, ένα προσωπικό δώρο για την ολοκλήρωση των σπουδών της, αλλά και μέρος μιας μεγαλύτερης αλλαγής στον τρόπο με τον οποίο βλέπει τη ζωή της.
«Νομίζω ότι όταν ήμουν πιο μικρή, ήμουν πολύ πιο προσεκτική. Έκανα μια πολύ συντηρητική καριέρα. Πήγα στο πανεπιστήμιο, μετά ξεκίνησα να εργάζομαι, έβγαζα λεφτά, είχα το ενοίκιο για το σπίτι μου… Αυτά τα φυσιολογικά στάδια που ζει ένας άνθρωπος. Όμως όσο μεγάλωνα ήθελα κάτι άλλο».
Και προσθέτει: «Γι’ αυτό άλλαξα και καριέρα, γι’ αυτό σταμάτησα να δουλεύω, γι’ αυτό ήρθα πρόπερσι στην Ελλάδα για έναν χρόνο, για να ανεβαίνω κάθε εβδομάδα στο βουνό. Νομίζω ότι είμαι πιο τολμηρή τώρα απ’ ό,τι ήμουν στα 25 μου».
40 κιλά εξοπλισμού και ύπνος σε αιώρα
Η προετοιμασία για ένα ταξίδι τέτοιας διάρκειας απαιτούσε να έχει μαζί της σχεδόν όλα όσα θα μπορούσε να χρειαστεί στον δρόμο. Οι αποσκευές της έφτασαν συνολικά τα 40 κιλά.
Ρούχα, νερό και τρόφιμα, κατσαρολάκι και γκαζάκι, φαρμακείο, εργαλεία για πιθανές επισκευές στο ποδήλατο, αλλά και μια αιώρα ήταν μέρος του εξοπλισμού της.
Η αιώρα αποδείχθηκε ιδιαίτερα χρήσιμη, καθώς αποτέλεσε το βασικό της «κρεβάτι» για μεγάλο μέρος του ταξιδιού.
«Κοιμόμουν σχεδόν σε όλο το ταξίδι σε αιώρα, την οποία έστηνα στο δάσος. Κάποιες φορές έκανα ελεύθερο κάμπινγκ και μερικές άλλες έμενα στις αυλές σπιτιών», περιγράφει.
Για τη διαμονή της αξιοποίησε διαδικτυακές εφαρμογές και πλατφόρμες μέσω των οποίων άνθρωποι προσφέρουν χώρο στις αυλές τους σε ταξιδιώτες. Έτσι, κατάφερε όχι μόνο να βρει ένα ασφαλές σημείο για να περάσει τη νύχτα, αλλά και να γνωρίσει ανθρώπους στις χώρες που διέσχιζε.
«Ο κόσμος ανεβάζει τη διεύθυνσή του και σου δίνει ουσιαστικά τη δυνατότητα να πας και να μείνεις στην αυλή του για μία νύχτα, ενώ συνήθως σου επιτρέπει να χρησιμοποιήσεις και το ντους. Αυτό το χρησιμοποίησα αρκετά στη Γερμανία και την Τσεχία. Γνώρισα υπέροχους και πολύ φιλόξενους ανθρώπους».
Στις μεγαλύτερες πόλεις άλλαζε τρόπο διαμονής, επιλέγοντας χόστελ. Ήταν η ευκαιρία για ένα κανονικό μπάνιο, πλύσιμο ρούχων και λίγη ξεκούραση πριν συνεχίσει ξανά με το ποδήλατο.
«Τι ωραία ιδέα» είπε ο πατέρας της
Η απόφαση να ταξιδέψει μόνη της δεν ήταν εύκολο να γίνει αποδεκτή από την οικογένειά της. Όταν ανακοίνωσε στους γονείς της το σχέδιό της, οι αντιδράσεις τους ήταν διαφορετικές.
«Ο πατέρας μου είπε “τι ωραία ιδέα” και η μαμά μου “πω πω, γιατί μου το κάνεις αυτό!”», θυμάται.
Παρά την ανησυχία τους, γνώριζαν ότι μπορούσε να τα καταφέρει. «Σίγουρα το έβρισκαν επικίνδυνο και ίσως δεν κοιμήθηκαν πολύ καλά αυτούς τους δύο μήνες. Πιστεύω όμως ότι το γεγονός πως η διαδρομή ήταν στην Ευρώπη το έκανε λίγο πιο εύκολο για εκείνους».
Έτσι, η Μαριλένα ξεκίνησε από τη Δανία και, δύο μήνες αργότερα, ολοκλήρωσε το ταξίδι της στο Λιτόχωρο. Ένα σχέδιο που ξεκίνησε σαν φράση σε μια συζήτηση μετατράπηκε σε μια διαδρομή 3.500 χιλιομέτρων, δέκα χωρών και 52 ημερών, με μοναδικό σταθερό σημείο σε όλη την πορεία το ποδήλατό της.
Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ
