Τα λόγια των ίδιων των μελών της πλειοψηφίας άθελα τους στήριξαν τις χθεσινές μας
τοποθετήσεις. Ανέδειξαν την τεράστια ανακολουθία της κυβέρνησης, που φέρνει την τελική
μορφή του σχεδίου της ΚΥΑ για το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο του Τουρισμού (ΕΧΠ-Τ),
χωρίς την πρότερη αποτύπωση μιας εθνικής στρατηγικής για τον τουρισμό, ούτε την
ολοκλήρωση των υπολοίπων εθνικών ειδικών χωροταξικών πλαισίων.
Πολλά τα τρωτά του σημεία, με κεντρικό ότι δεν υπηρετεί τον στόχο που το ίδιο θέτει «για
βιώσιμη ανάπτυξη, ανθεκτικότητα και διασφάλιση του φυσικού και πολιτιστικού αποθέματος
των προορισμών», οριοθετώντας την τουριστική δραστηριότητα κάτω από τη Φέρουσα
Ικανότητα (ΦΙ) τους. Όμως, η αντιεπιστημονική προσέγγιση της ΦΙ, την καθιστά χωρίς
ουσιαστική υπόσταση, αφού δε χρησιμοποιούνται επικαιροποιημένα κριτήρια βιωσιμότητας και
αειφορίας, όπως ορίζονται μέσα από την παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα που μελετά τον
τουρισμό. Το σχέδιο της ΚΥΑ αντί να αξιολογεί τα νησιά ως ενιαίο περιβαλλοντικό, κοινωνικό
και οικονομικό σύστημα (με κοινές υποδομές, δημόσιες δομές υγείας, ενεργειακή εξάρτηση
κτλ), εμμένει σε συγκρουσιακά αριθμητικά δεδομένα και οριζόντιους προσδιορισμούς π.χ.
αριθμού κλινών. Διαφωνούμε και με πρόταση της ΠΝΑΙ για ελαστικοποίηση της Φ.Ι. μέσω της
μονοσήμαντης σύνδεσής της με τις υποδομές, που τη μετατρέπει σε εργαλείο νομιμοποίησης
της χωρίς όρια μεγέθυνσης.
Το κεντρικό σημείο όμως πάνω στο οποίο διαφωνούμε και με το ΕΧΠ-Τ, αλλά και με την
εισήγηση της ΠΝΑΙ είναι η λάθος κατεύθυνση που οδηγεί τον τουρισμό στα νησιά μας κατά τις
επόμενες δεκαετίες. Η ΚΥΑ δε λαμβάνει υπόψη τα προβλήματα που καταγράφονται σε
πολλούς προορισμούς, ανάμεσα σε άλλα, διευρύνοντας τις ανισότητες με «παροχή κινήτρων»
σε μεγάλες και όχι μικρές τουριστικές επενδύσεις και μέσα από υπέρβαση της ΦΙ, συντηρώντας
στο φαινόμενο του υπερτουρισμού. Ο κ Περιφερειάρχης προσπάθησε μάταια να διαστρεβλώσει
την τεκμηρίωση μας, ότι ήδη από το 2018 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έκανε μελέτη
περιπτώσεων με επίκεντρο περιοχές (ανάμεσα τους και η Σαντορίνη), όπου οι ντόπιοι
διαπιστώνουν απώλεια δυνατότητας πρόσβασης στον δημόσιο χώρο και υποβάθμιση της
ποιότητα ζωής τους, λόγω της αλόγιστης τουριστικής μεγέθυνσης.
Καταθέσαμε σειρά προτάσεων (που σαφώς δεν έγιναν αποδεκτές), με πυλώνα την παραδοχή ότι
η περιβαλλοντική προστασία είναι προτεραιότητα, χέρι–χέρι με την κοινωνική συνοχή, την
οικονομική προοπτική, καθώς και τη σύγχρονη ανάγκη αναζήτησης προορισμών με επαρκείς
υποδομές, που: διασφαλίζουν την εμπειρία του φυσικού τοπίου, της αληθινής ζωής των νησιών,
της διασύνδεσης με εναλλακτικών και θεματικών μορφών τουρισμού.
Η επίτευξη των παραπάνω απαιτεί ένα άλλο όραμα για τον τουρισμό, έναν άλλο τρόπο
διακυβέρνησης, τοπικής και εθνικής και κυρίως μια άλλη αναπτυξιακή στρατηγική, που να
βασίζεται ουσιαστικά στις αρχές, αλλά και στους στόχους της βιώσιμης ανάπτυξης. Είναι
γνωστό πως αυτά αποτελούν σημαντικά σημεία διαφωνίας μας με την περιφερειακή αρχή,
καθώς και με την τωρινή κυβέρνηση.
Αντί λοιπόν να «χαρίσουμε (μικρά ή μεγάλα) νησιά στις χελώνες», ας τα χαρίσουμε στους
κατοίκους τους, που ΑΞΙΖΟΥΝ μια ζωή με ευκαιρίες αξιοπρεπούς εργασίας,
επιχειρηματικότητας, οικονομικής ασφάλειας, στέγης, αλλά και συνολικότερης ποιότητας ζωής,
στο μοναδικό περιβάλλον του Νοτίου Αιγαίου.
