Παράλληλα αποκάλυψε ότι όταν ήταν μικρή είχε αφοραφοβία
Η γνωστή αθλήτρια ήταν καλεσμένη το Σάββατο (30.05.2026) στην εκπομπή του «Ζω καλά» στον ΣΚΑΪ. Μεταξύ άλλων λοιπόν η Έρρικα Πρεζεράκου μίλησε στον Μιχάλη Κεφαλογιάννη και για την αγοραφοβία που είχε όταν ήταν παιδί.
«Νομίζω ότι, όταν εκπέμπουμε, σκεφτόμαστε και νιώθουμε θετικά, το σώμα μας κάνει θαύματα και με αυτή την έννοια νιώθω ότι, κάθε φορά που έχουμε μια πρόκληση, αν καταφέρουμε αυτά και τα στρέψουμε στη ζωή, σίγουρα η ζωή μας θα είναι καλύτερη. Σίγουρα ήταν το ατύχημα ένα πολύ δυνατό turning point, όπως και η απώλεια της ανιψιάς μου. Δηλαδή, εκεί κατάλαβα ότι πραγματικά είναι τώρα η ζωή. Χρειάζεται τώρα να ζήσουμε, τώρα να φροντίσουμε ο ένας τον άλλον, τώρα να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε… Τώρα», δήλωσε η Έρρρικη Πρεζεράκου.
«Δηλαδή, αν μια οικογένεια πιστεύει ότι έξω είναι επικίνδυνα τα πράγματα και περάσει αυτή την πληροφορία στο παιδί, μπορεί πραγματικά να βγει έξω και να ψάχνει τον τρόπο να επιβεβαιώσει τους γονείς του για να αισθανθεί ότι ανήκει», είπε ακόμα και στη συνέχεια αναφέρθηκε στη δική της αγοραφοβία.
«Eγώ δεν πήγαινα σε βαφτίσια, δεν πήγαινα σε γάμους… Πήγα λοιπόν σε μια βάφτιση, θυμάμαι και θυμάμαι τον εαυτό μου την επόμενη μέρα ήμουνα πολύ δύσκολα. Θυμάμαι τον εαυτό μου να ‘μαι κάτω από το ντους και να κλαίω. Και να λέω “δεν αντέχω άλλο”, μου ‘χε σωματοποιήσει τόσο πολύ αυτή η διαδικασία», εξομολογήθηκε.
«Κάποιοι άνθρωποι που δεν είναι πολύ εκδηλωτικοί και είναι πιο εσωστρεφείς και δεν τα λεκτικοποιούν, βγάζουνε πιο πολλά σωματικά. Τα ψυχικά, για να τα αναγνωρίσουμε, είναι η καταστροφολογία, αρνητικές σκέψεις, η επανάληψη, να εμμένουμε, οι αποφυγές, η προσκόλληση στη συμπεριφορά. Και σε βιολογικά – σωματικά, έχουμε να κάνουμε με εφίδρωση, ταχυπαλμία, ζάλη, ναυτία, στομαχικές διαταραχές. Όσοι άνθρωποι υπάρχουν, τόσες διαφορετικές εκδηλώσεις μπορεί να δούμε», πρόσθεσε η Έρρικα Πρεζεράκου.
Όσο για το πώς ξεπέρασε την αγοραφοβία, η Έρρικα Πρεζεράκου σημείωσε: «Εκλογίκευα τη φοβία και κάθε φορά που έπρεπε να βγω έξω ή να κάνω κάτι, έβαζα δηλαδή έναν στόχο για να δικαιολογήσω ακόμα κι όταν θα έπρεπε να βγαίνω ένα βράδυ έξω. Και έλεγα “α, είναι σημαντικό. Έχω πάρα πολύ καιρό, ας πούμε, να χορέψω έναν χορό, θα βγω να χορέψω”. Δηλαδή σαν να έπαιζα συνέχεια με μια κατεύθυνση στόχου, για να μπορέσει να υλοποιηθεί κάτι που. Δεν ισχύει φυσικά τώρα στο βαθμό που ίσχυε, αλλά ήταν συνέχεια… Το εκλογίκευα για να μπορώ να το διαχειριστώ».
Πηγή: https://www.newsit.gr/
