Από το ραντεβού που δεν έρχεται, στο αμήχανο meeting: τι συμβαίνει με τη Gen Z.
Σχεδόν οι μισοί άντρες της GenZ δεν είχαν ποτέ σχέση στα εφηβικά τους χρόνια. Οι ίδιοι μπαίνουν τώρα στα γραφεία, και οι nanagers τους διαμαρτύρονται για έλλειψη softs kills. Δύο φαινόμενα που μοιάζουν άσχετα, αλλά δεν είναι. Ένας 22χρονος ολοκληρώνει σπουδές πληροφορικής, βρίσκει την πρώτη του δουλειά σε μια εταιρεία λογισμικού στο Μαρούσι. Την τρίτη εβδομάδα, ο προϊστάμενός του τον καλεί για μια συζήτηση: «Δεν μιλάς στις συναντήσεις. Δεν απαντάς στα μηνύματα της ομάδας. Δεν ξέρουμε τι σκέφτεσαι». Ο εργαζόμενος δεν είναι αναξιόπιστος, ούτε αδιάφορος. Απλώς δεν ξέρει πώς να συντονιστεί με ανθρώπους που δεν επέλεξε κοντά του ο ίδιος. Στο σπίτι του, η ίδια αδυναμία έχει άλλο όνομα. Δεν έχει βρει ποτέ σύντροφο, δεν έχει επιχειρήσει σοβαρά, κι αρχίζει να σκέφτεται ότι ίσως δεν θέλει. Δύο διαφορετικές δυσκολίες, που για έναν ψυχολόγο ή έναν κοινωνιολόγο είναι όψεις του ίδιου νομίσματος.
Τα στοιχεία μιας ερωτικής ύφεσης
Το πιο πρόσφατο κύμα δεδομένων είναι σχεδόν συγκλονιστικό. Σύμφωνα με έρευνα του Survey Center on American Life του Αμερικανικού Ινστιτούτου Επιχειρήσεων (AEI), που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 2026 και υπογράφει ο Ντάνιελ Κοξ, το 44% των ανδρών της Gen Z δηλώνει ότι δεν είχε καμία ερωτική σχέση στα εφηβικά του χρόνια -διπλάσιο ποσοστό σε σχέση με τους ίδιους τους πατέρες τους. Μόλις το 56% των ενηλίκων της Gen Z αναφέρει σοβαρή σχέση στην εφηβεία, όταν το αντίστοιχο ποσοστό στους baby boomers φτάνει το 78% και στους Gen X το 76%.
Στο εργένικο μέτωπο, τα νούμερα είναι ακόμη πιο δραματικά. Σύμφωνα με στοιχεία του Pew Research Center του Ιανουαρίου 2025, το 86% των Αμερικανών ηλικίας 18-24 ετών είναι singles, ενώ ένα ποσοστό 42% παραμένει χωρίς σύντροφο και στην ηλικία 25-39 ετών. Έρευνα του Institute for Family Studies σε δείγμα 5.275 αγάμων ηλικίας 22-35 διαπίστωσε ότι μόλις το 31% χαρακτηρίζεται ως ενεργοί daters -πηγαίνουν δηλαδή τουλάχιστον σε ένα ραντεβού τον μήνα. Το υπόλοιπο 69% είτε δεν έχει βγει καθόλου, είτε βγήκε ελάχιστες φορές μέσα στον χρόνο.
Μέρος της εξήγησης είναι οικονομικό. Το μέσο (συνολικό) κόστος ενός ραντεβού στις ΗΠΑ -δείπνο, ποτά, μεταφορά, ένα φρέσκο πουκάμισο- έφτασε τα 189 δολάρια το 2026, σύμφωνα με τον δείκτη Real Financial Progress της Bank of Montreal. Το 50% των απαντώντων Gen Z δηλώνει ότι το κόστος των ραντεβού εμποδίζει τους οικονομικούς του στόχους. Στις πλατφόρμες, η εικόνα δεν είναι καλύτερη. Πάνω από το 50% της Gen Z αναφέρει συχνή ή μόνιμη εξάντληση από τη χρήση εφαρμογών γνωριμιών, σύμφωνα με έρευνα του Forbes Health του Ιουλίου 2025. Οι μηνιαίες ενεργές χρήστριες του Tinder μειώθηκαν 7% τον Μάρτιο του 2026, σε ετήσια βάση. Στην Κορέα, το κίνημα «4B» -όχι γάμος, όχι μητρότητα, όχι σχέσεις, όχι σεξ με άντρες- έχει επεκταθεί τόσο που εμφανίζεται ως τάση σε αμερικανικά πανεπιστήμια.
Από την κρεβατοκάμαρα στο γραφείο
Εδώ τα δύο φαινόμενα συγκλίνουν. Σύμφωνα με δημοσκόπηση της Harris Poll για το Fortune το 2024, το 82% των managers δηλώνει ότι οι νεοπροσληφθέντες της Gen Z χρειάζονται επιπλέον υποστήριξη και χρόνο για να αναπτύξουν soft skills. Σε αντίστοιχη έρευνα του Digital Project Manager, το 65% των ίδιων των Gen Z παραδέχεται ότι δυσκολεύεται να ξεκινήσει συνομιλία με συναδέλφους. Το φαινόμενο έχει αποκτήσει και δικό του όνομα στα αγγλόφωνα φόρα: «Gen Z stare» -το άδειο, σαστισμένο βλέμμα του υπαλλήλου που δεν ξέρει πώς να αντιδράσει σε έναν πελάτη. Εταιρείες, όπως η Storyby, αναφέρουν δαπάνες εκπαίδευσης που εκτοξεύονται, και χρόνο προς την μέγιστη παραγωγικότητα που επιβραδύνεται.
Η σύνδεση δεν είναι μεταφορική. Η ψυχολόγος Τζιν Τουέντζ κι ο κοινωνικός ψυχολόγος Τζόναθαν Χάιντ, σε έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Journal of Adolescence το 2026 κι επεξεργάστηκε δεδομένα PISA από 37 χώρες, διαπιστώνουν ότι η μοναξιά στους εφήβους άρχισε να αυξάνεται απότομα μετά το 2012 σε 36 από τις 37 χώρες -με μόνη εξαίρεση τη Νότια Κορέα, όπου τα smartphones είχαν διαδοθεί νωρίτερα. Η πανδημία επιτάχυνε αυτό που είχε ήδη ξεκινήσει. Όπως διατυπώνει ο Ντάνιελ Κοξ, οι εφηβικές σχέσεις δεν είναι απλώς συναισθηματικό προσχέδιο της ενήλικης ζωής. Είναι το εργαστήριο όπου ο άνθρωπος μαθαίνει να διαφωνεί, να συμβιβάζεται, να ζητάει συγγνώμη, να εκθέτει ένα συναίσθημα χωρίς εγγυήσεις. Όταν αυτή η μαθητεία λείπει, η ίδια συμπεριφορά λείπει αργότερα και σε ένα brainstorming.
Η ελληνική διάσταση δεν είναι αμελητέα. Έρευνες που συνοψίζονται από το Πανεπιστήμιο Σουίνμπερν της Μελβούρνης κι αναπαράγονται εκτενώς στον ελληνικό Τύπο δείχνουν ότι περισσότερο από ένας στους τρεις νέους 18-25 ετών αισθάνεται μοναξιά σε προβληματικά επίπεδα -τρεις ή περισσότερες φορές την εβδομάδα. Παράλληλα, οι ελληνικές εκθέσεις για την παιδική κι εφηβική ψυχική υγεία τοποθετούν την παθητική χρήση social media ανάμεσα στις βασικές αιτίες της αύξησης της απομόνωσης.
Μια γενιά εξοικειωμένη με το να μην εκτίθεται
Το παράδοξο που πρέπει να αντιμετωπίσουν οι εργοδότες -και οι ίδιοι οι νέοι- είναι ότι η Gen Z είναι ταυτόχρονα η πιο ψηφιακά συνδεδεμένη και η πιο διαπροσωπικά αμήχανη γενιά της σύγχρονης ιστορίας. Διαθέτει εξαιρετικά τεχνικά εφόδια -το 75% χρησιμοποιεί ήδη εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης για να αναβαθμίσει τις δεξιότητές του, σύμφωνα με την έκθεση Randstad του 2025- αλλά μπαίνει σε μια αγορά εργασίας όπου οι αγγελίες για entry-level θέσεις έχουν μειωθεί κατά 29 ποσοστιαίες μονάδες από τον Ιανουάριο του 2024. Αυτό που αναζητούν οι εργοδότες είναι ακριβώς αυτό που η ίδια γενιά, δεν προλαβαίνει να αποκτήσει: ικανότητα συντονισμού, ανοχή στη διαφωνία, αυτοσχεδιαστική κουβέντα.
Ίσως η ερώτηση που αξίζει να μείνει δεν είναι αν αυτή η γενιά θα μάθει αργότερα όσα δεν έμαθε νωρίτερα. Είναι μάλλον το αντίστροφο. Τι θα συμβεί στις εταιρείες, τις σχέσεις και τις πόλεις, όταν μια κρίσιμη μάζα ενηλίκων έχει συνηθίσει στην παρουσία της οθόνης ως φίλτρο για κάθε δύσκολη συνομιλία.
Φωτογραφίες: Getty Images/Ideal Image
