Κονταίνουν τη Ροδο για να την φτάσουν στο ασήμαντο πολιτικό τους μπόι

Μείζον ερώτημα, κρίσιμης σημασίας ταλάνισε αυγουστιάτικα τον δημοσιογραφικό κόσμο της Ρόδου: Τι συνέβη στο Υπουργείο Πολιτισμού, στη συνεδρίαση της Επιτροπής Στρατηγικού Σχεδιασμού της Προγραμματικής Σύμβασης για τη Μεσαιωνική Πόλη; Στην οποίαν συνεδρίαση βρέθηκαν στο ίδιο τραπέζι Λίνα Μενδώνη, Γιώργος Χατζημάρκος, Αλέξανδρος Κολιάδης και Σωτήρης Βαγιανός (στελεχών του Υπουργείου συμπεριλαμβανομένων).

Της Ρένας Παυλάκη

Κάποιες υποθέσεις έκαναν ορισμένοι, κάποιους ευσεβείς πόθους διατύπωσαν κάποιοι άλλοι, αλλά καμία ανακοίνωση ή δήλωση δεν υπήρξε από τους δύο κατ’ εξοχήν ενδιαφερόμενους. Κολιάδη – Βαγιανό.

Γιατί; Διότι , απλούστατα, δεν είναι εύκολο να επιστρέψεις στη Ρόδο, εσύ που σε κάθε ευκαιρία μοστράρεις πέντε οκάδες μαγκιά, για να πεις ότι το μόνο που κατάφερες είναι να διασύρεις και να εξευτελίσεις την πόλη που εκπροσωπείς, διαλαλώντας το πολιτικό κενό και τα συμπλέγματα σου.

Δεν χρειάζεται να διαθέτει κάποιος ζωηρή φαντασία για να αντιληφθεί ότι ο Κολιάδης επανέλαβε στο Υπουργείο Πολιτισμού τον εαυτό του.  Συγκλίνουσες δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν ότι έκανε το μοναδικό πράγμα που ξέρει να κάνει στην πολιτική. Πήγε να πουλήσει κι εκεί τζάμπα μαγκιά. Νόμιζε πως βρισκόταν στο Δημοτικό Συμβούλιο για να επιδοθεί στο one man show, χωρίς αντίλογο. Δεν είχε ούτε καν τη στοιχειώδη λογική για να αντιληφθεί ότι αυτό το μοντελάκι, μπορεί να το φοράει μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο και οι από κάτω απλά να παρακολουθούν , στη Λίνα Μενδώνη όμως που ξέρει το αντικείμενο της όσο κανένας στα χρονικά του Υπουργείου Πολιτισμού, νταηλίκια δεν περνάνε. Το δίδυμο Κολιάδη – Βαγιανού ρεζιλεύτηκε μέσα στο απόλυτο “τίποτα” που είχαν να παρουσιάσουν για την δική τους συμβολή στην πορεία υλοποίησης της Προγραμματικής Σύμβασης.  Το θέμα ωστόσο δεν είναι ότι ρεζιλεύτηκαν αυτοί. Το χειρότερο είναι ότι εξευτέλισαν την ίδια τη Ρόδο. Αυτή που προσπαθούν με κάθε τρόπο να την κοντύνουν, για να την φέρουν στο δικό τους ασήμαντο πολιτικό ανάστημα.

Κατόπιν αυτού του διασυρμού, η οδός για αυτούς  είναι μια και απολύτως προβλέψιμη. Θα μιλήσουν σήμερα το απόγευμα στο Δημοτικό Συμβούλιο. Σε μονολόγους εκ του ασφαλούς. Όπως κάνουν πάντα. Εκεί, στο ελεγχόμενο και προστατευμένο περιβάλλον, θα βγάλουν πάλι τους δεκάρικους λόγους κατά της Λίνας Μενδώνη και του Υπουργείου Πολιτισμού, θα παίξουν πάλι το ρόλο του αδικημένου, του κυνηγημένου, του θύματος, του κατατρεγμένου, του Βασιλάκη Καΐλα, του Ζορό και δεν ξέρω κι εγώ ποιου άλλου. Θα ξαναπούν για χιλιοστή φορά το ίδιο ποίημα, όπου για όλα θα φταίνε οι άλλοι – όπως πάντα –  θα παρουσιάσουν το φιάσκο  τάχα σαν διεκδίκηση, θα υπαινιχθούν ή και θα ονοματίσουν φανταστικούς εχθρούς που τάχα τους υπονομεύουν και άλλα τέτοια φαιδρά.

Τώρα βέβαια πώς γίνεται να παρουσιάζεσαι ως βαρύμαγκας, ατρόμητος διεκδικητής που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του και ταυτοχρόνως ως θύμα και κατατρεγμένος, αυτό μόνο ο Κολιάδης το ξέρει, δείγμα κι αυτό μιας αλλοπρόσαλλης πολιτικής που δεν έχει στόχευση, δεν έχει πυξίδα, είναι εντελώς ανερμάτιστη, συνεπώς, το να αναζητά κανείς συνάφεια και ειρμό, είναι μάταιο.

Οι δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν ότι στη σύσκεψη στο Υπουργείο Πολιτισμού, το βασικό «επιχείρημα» Κολιάδη προς την Υπουργό για την Προγραμματική Σύμβαση  ήταν ένα, το ίδιο  που αναμασά από τον περασμένο Ιανουάριο: Ότι Υπουργείο Πολιτισμού και Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου δεν συνεισφέρουν αναλόγως στην Προγραμματική, όταν ο Δήμος καλείται να βάλει 56 εκατομμύρια. Ειδικά για την Περιφέρεια, ο ισχυρισμός τους είναι ότι βάζει «μηδέν ευρώ». Αυτή είναι η καραμέλα που αναμασά από τον περασμένο Ιανουάριο. Αυτό επανέλαβε και προχθές, αυτό – πάω στοίχημα – θα πει και σήμερα στο δημοτικό συμβούλιο (αν και τα δεδομένα άλλαξαν μετά τις πρωινές ανακοινώσεις του Περιφερειάρχη για τα 11 εκατ. με τα οποία χρηματοδοτεί το Υπουργείο Πολιτισμού, για την συντήρηση και την αποκατάσταση του παλατιού του Μεγάλου Μαγίστρου).

Τι θα πει ο  – τραγικά προβλέψιμος – Κολιάδης σήμερα; Ότι η συντήρηση του Παλατιού δεν περιλαμβάνεται στην Προγραμματική Σύμβαση. Τα ίδια που επαναλαμβάνει συνεχώς και για τα 15 εκατ. που προσφέρθηκε να δώσει ο Περιφερειάρχης για την ανάπλαση του Ιστορικού Κέντρου της Ρόδου, αλλά ούτε αυτά κατάφερε να τα πάρει και μεταξύ άλλων  λέει κιόλας ότι δεν αφορούν την Προγραμματική Σύμβαση της Μεσαιωνικής, παρά την ρητή αναφορά στο συγκεκριμένο έργο στην Προγραμματική Σύμβαση! Άρα, κατά τον ισχυρισμό του, η Περιφέρεια συνεισφέρει με “μηδέν ευρώ”, όταν ο ίδιος καλείται να βάλει το …ιλιγγιώδες ποσό των 56 εκατ ευρώ σε διάστημα δέκα χρόνων, δηλαδή 5 εκατ. το χρόνο!!! Και κλαίγεται γι αυτό!!!

Τον περασμένο Ιανουάριο σε άρθρο μου πάλι για το ίδιο θέμα, είχα αναρωτηθεί τι τον ήθελε τον Δήμο αν δεν μπορεί να βρει 5 εκατ. ευρώ τον χρόνο για τη Μεσαιωνική Πόλη. Ποιος; Μα ο Κολιάδης! Ο ίδιος που με το γνωστό ύφος της τζάμπα μαγκιάς, τον πρώτο χρόνο δήλωνε με στόμφο στο δημοτικό συμβούλιο ότι αν στα δύο πρώτα χρόνια θητείας του δεν φέρει στο Δήμο 60 εκατ, ευρώ, θα πάει σπίτι του!!!  Τέτοια αυτοπεποίθηση! Κοντεύουν τρία χρόνια, τα εκατομμύρια δεν ήρθαν αλλά  εκείνος είναι ακόμα εδώ για να δίνει παραστάσεις διεκδίκησης με φτηνό νταηλίκι. Κι όταν οι θεατρινισμοί και η ψευτομαγκιά βρίσκουν τοίχο, τότε του φταίνε οι άλλοι και ψάχνει να βρει υπονομευτές.

Ας έρθουμε λοιπόν στο δια ταύτα αυτής της ασύλληπτης φαρσοκωμωδίας στην οποίαν έχει μετατρέψει τον Δήμο Ρόδου ο Κολιάδης και τα εξαπτέρυγά του.

Δεν είναι τα λεφτά το πρόβλημά του. Το πρόβλημα του Κολιάδη είναι τα έργα.  Είναι η πολιτική ιδιοκτησία των έργων. Ο άνθρωπος απεχθάνεται πολιτικά όλους όσοι κάνουν έργο, γιατί τότε οι συγκρίσεις είναι μοιραίες γι αυτόν, καθώς αναδεικνύουν τη γύμνια και την ανικανότητά του. Προσπαθεί να υποβαθμίσει οτιδήποτε δεν έχει την δική του σφραγίδα  ακόμα κι όταν αφορά την πόλη του και – συνειδητοποιώντας το –  κάνεις το σταυρό σου που – ευτυχώς – το Εθνικό Θέατρο δρομολογήθηκε επί ημερών της προηγούμενης δημοτικής αρχής.  

Στρέφεται κατά της Υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη, επί ημερών της οποίας έχουν γίνει ειδικά στη Ρόδο (και συνολικά στα νησιά του Νοτίου Αιγαίου) τα περισσότερα έργα πολιτισμού, δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Τα έργα είναι συγκεκριμένα, οι προϋπολογισμοί καταγεγραμμένοι και οι παρεμβάσεις ορατές. Αν τολμά, ας κάνει μια απλή πρόσθεση.

Στρέφεται κατά του Περιφερειάρχη και τον κατηγορεί – και αυτός και ο Βαγιανός – ότι δεν βάζει χρήματα στη Μεσαιωνική Πόλη, όταν η αλήθεια είναι ότι δείχνει αλλεργία στην αξιοποίηση χρημάτων της Περιφέρειας, λόγω του γνωστού συμπλέγματος, μη τυχόν και κάνει έργο που έχει χρηματοδοτήσει ο Χατζημάρκος και αναγκαστεί να πει καλή κουβέντα.

Μπορεί ο Αλέξανδρος Κολιάδης να επιμένει ότι αυτά τα έργα δεν μετρούν στον λογαριασμό που ο ίδιος έχει επιλέξει. Μετρούν, όμως, για τη Ρόδο και αυτό είναι το μόνο μέτρο που θα έπρεπε να ενδιαφέρει έναν δήμαρχο.

Το τραγελαφικόν δε της υπόθεσης – ένα από τα πολλά – είναι ότι αυτός που υποστηρίζει ότι ούτε τα 11 εκατ. του Καστέλο, ούτε τα 15 εκατ. της ανάπλασης του ιστορικού κέντρου της Ρόδου, ούτε το 1,4 εκατ. για την ψηφιοποίηση της Μεσαιωνικής Πόλης (όλα χρήματα της Περιφέρειας) δεν αφορούν την Προγραμματική Σύμβαση, είναι ο ίδιος που – κατά τις πληροφορίες – ζήτησε από τη Λίνα Μενδώνη να εντάξει στην Προγραμματική Σύμβαση έργα της Λίνδου! Αν μπορεί να μπει η Λίνδος, πώς γίνεται να μην αφορά την Προγραμματική της Μεσαιωνικής Πόλης το σύμβολό της, το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου;

Για τον Κολιάδη, τα μόνα λεφτά που μετράνε είναι αυτά που περνάνε από το δικό του ταμείο. Ακόμα κι αν βρέχει εκατομμύρια από άλλους φορείς, εκείνος θα ανοίξει ομπρέλα! Δεν θέλει ούτε τα λεφτά ούτε τα έργα που κάνουν άλλοι στον Δήμο του (θέλει όμως τη φωτογραφία για το facebook, θέλει το μικρόφωνο της πολιτικής υποκρισίας και χαλάει τον κόσμο αν δεν του το δώσουν) . Αν τον ενδιέφερε η πόλη  του, το νησί του, θα έπρεπε να είναι ευγνώμων σε όλους όσοι βάζουν λεφτά στον τόπο του. Ο Κολιάδης όχι μόνο δεν είναι ευγνώμων, αλλά τους κατηγορεί κι από πάνω. Αυτό απηχεί ξεκάθαρα μια συμπλεγματική πολιτική συμπεριφορά, που στρέφεται κατά της Ρόδου από την οποία στερεί ευκαιρίες και ταυτόχρονα την απομονώνει και τη στιγματίζει με ένα τρόπο που δεν της ταιριάζει. Φανατικός οπαδός της πολιτικής σχολής “ποντάρω στη μιζέρια γιατί μόνο εκεί μπορώ να επιβιώσω πολιτικά”. Μιας σχολής που στο παρελθόν έχτισε και συντήρησε πολιτικές καριέρες, με επαναστατική γυμναστική.  Κάπως έτσι, και σήμερα, η Ρόδος παρουσιάζεται από τον Κολιάδη  ως μίζερη και μονίμως παραπονούμενη και “ριγμένη”, να ζητιανεύει εκεί όπου θα έπρεπε να λάμπει και να πρωταγωνιστεί. 

Εν κατακλείδι, ο μόνος που υπονομεύει τον Δήμο Ρόδου είναι ό ίδιος ο Κολιάδης με τις μεθόδους που ακολουθεί.  Με τις επιλογές του  δεν πλήττει τη Λίνα Μενδώνη. Πλήττει την αξιοπιστία του ίδιου του Δήμου Ρόδου. Στο μέσον της θητείας του κάνει τα πάντα για να διαψεύσει όσους είχαν πιστέψει  – έστω και αμυδρά – ότι κάτι μπορεί να καταφέρει. Αντιθέτως, κάνει τα πάντα για να επιβεβαιώσει ότι είναι μόνο ένα άδειο πουκάμισο που προσπαθεί να καλύψει την πολιτική του ανυπαρξία με τον άκρατο λαϊκισμό του και τους κωμικούς θεατρινισμούς του.

Έχει βυθίσει τον Δήμο Ρόδου στην απόλυτη ανυποληψία, καθώς αδυνατεί να αντιληφθεί ότι η επιτυχημένη διεκδίκηση προϋποθέτει ένα πολύ στέρεο υπόβαθρο: τη σοβαρότητα, την αξιοπιστία και την εμπιστοσύνη. Στην περίπτωσή του, αυτά δεν υπάρχουν. Γι αυτό φθονεί πολιτικά, όλους εκείνους που του το υπενθυμίζουν με τα έργα τους, γιατί τότε η σύγκριση γίνεται αμείλικτη.  Ο Κολιάδης δεν προσπαθεί να ανέβη. Δεν μπορεί. Γι αυτό προσπαθεί να κοντύνει τους άλλους. Δεν καταφέρνει ούτε αυτό. Κι έτσι, κονταίνει και απομονώνει τον τόπο που εκπροσωπεί.

Στη λογική του, όσο πιο χαμηλά ο πήχυς, τόσο πιο ψηλός ο ίδιος…

ΠΗΓΗ: https://realvoice995.gr/kontainoun-ti-rodo-gia-na-tin-ftasoun-sto-asimanto-politiko-tous-boi-2/