Η Δόμνα Μιχαηλίδου τόνισε ότι η βιωσιμότητα των μικρών νησιών αφορά πρώτα τους ανθρώπους και την οικογένεια και ανακοίνωσε ειδική προσαρμογή του προγράμματος Προσωπικού Βοηθού για να καλύψει τις ανάγκες των νησιωτών με αναπηρία.
Τη νησιωτικότητα ως ευκαιρία ανάπτυξης και τη βιωσιμότητα των μικρών νησιών ως υπόθεση που αφορά πρώτα τον άνθρωπο και την οικογένεια ανέδειξε η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Δόμνα Μιχαηλίδου, μιλώντας σε πάνελ με θέμα τη «Μετάβαση των μικρών νησιών προς ένα βιώσιμο και ανθεκτικό μέλλον», στο πλαίσιο της περιβαλλοντικής έκθεσης Attica Green Expo 2026.
Η υπουργός τόνισε ότι η βιωσιμότητα των μικρών νησιών δεν κρίνεται μόνο από έργα υποδομής, ενέργειας ή τεχνολογίας. Κρίνεται από το αν οι άνθρωποι που ζουν εκεί μπορούν να μείνουν στον τόπο τους, να εργαστούν, να στεγαστούν, να μεγαλώσουν οικογένεια και να έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες φροντίδας και υποστήριξης. Όπως σημείωσε, «η κοινωνική πολιτική δεν έχει αξία αν δεν φτάνει παντού. Για εμένα, κρίνεται πρώτα εκεί όπου είναι πιο δύσκολο να φτάσει».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο πρόγραμμα του Προσωπικού Βοηθού, ανακοινώνοντας ότι το υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας προχωρά σε ειδική παραμετροποίηση για τα μικρά νησιά. Όπως είπε, η αρχική φιλοσοφία του Προσωπικού Βοηθού είναι η ανεξάρτητη διαβίωση: Ένα Άτομο με Αναπηρία να μπορεί να υποστηρίζεται από άλλο πρόσωπο, έξω από τον στενό οικογενειακό κύκλο του, ώστε να ενισχύεται η αυτονομία του. Στα μικρά νησιά, όμως, οι κάτοικοι ανέδειξαν ένα πραγματικό πρόβλημα: Συχνά δεν υπάρχουν διαθέσιμοι Προσωπικοί Βοηθοί. Γι’ αυτό το υπουργείο παραμετροποιεί το πρόγραμμα, ώστε να προσαρμοστεί στις συνθήκες της νησιωτικής καθημερινότητας. Όπου δεν υπάρχουν διαθέσιμοι Προσωπικοί Βοηθοί, θα προβλεφθεί η δυνατότητα να αναλαμβάνουν τον ρόλο συγγενικά πρόσωπα, με σαφές πλαίσιο και δικλίδες ελέγχου, ώστε τα Άτομα με Αναπηρία που ζουν σε μικρά νησιά να μη στερούνται στην πράξη μία υπηρεσία που ενισχύει την αυτονομία τους.
Στο ίδιο πνεύμα αναφέρθηκε στις «Νταντάδες της Γειτονιάς», ως παράδειγμα πολιτικής που δίνει πρακτική λύση σε οικογένειες με μικρά παιδιά, ιδίως σε περιοχές όπου δεν υπάρχει επαρκές δίκτυο βρεφονηπιακών σταθμών ή όπου η εποχικότητα και οι εργασιακές συνθήκες δυσκολεύουν την καθημερινότητα των γονέων. Υπενθύμισε ότι στο πρόγραμμα μπορούν να συμμετέχουν και παππούδες και γιαγιάδες, εφόσον πιστοποιηθούν, αξιοποιώντας ένα δίκτυο εμπιστοσύνης που ήδη υπάρχει στις τοπικές κοινωνίες.
Η υπουργός συνέδεσε, επίσης, τη βιωσιμότητα των μικρών νησιών με τη στέγαση και τη δημογραφική ανθεκτικότητα. Υπογράμμισε πως ένας νέος άνθρωπος, μία οικογένεια ή ένας εργαζόμενος δεν μπορούν να μείνουν σε έναν τόπο αν δεν βρίσκουν αξιοπρεπή και οικονομικά προσιτή κατοικία. Μίλησε για το «Σπίτι μου ΙΙ», το πρόγραμμα μετεγκατάστασης με ενίσχυση 10.000 ευρώ για οικογένειες που μετακινούνται στην ακριτική Ελλάδα, καθώς και τον σχεδιασμό για τη διεύρυνσή του στα μικρά νησιά, σε σύνδεση με την αξιοποίηση ανενεργών ακινήτων.
