Ποτέ δεν δίστασα και ως Ευρωβουλευτής να καταδικάσω το καθεστώς της Βενεζουέλας, ζητώντας μάλιστα την επιβολή στοχευμένων κυρώσεων προς τον Ν. Μαδούρο και πρόσωπα του περιβάλλοντός του που βαρύνονται με κατηγορίες για παραβιάσεις ατομικών ελευθεριών και βασανιστήρια.
Ως ΠΑΣΟΚ υπερασπιζόμαστε σταθερά διαχρονικά και από θέση αρχής τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και το διεθνές δίκαιο. Η ιστορία διδάσκει ότι η πολιτική αλλαγή σελίδας δεν έρχεται ποτέ με τα όπλα και την εξωτερική παρέμβαση αλλά με την εμβάθυνση της δημοκρατίας και τον σεβασμό της ελεύθερης βούλησης των πολιτών.
Είναι σαφές και δεν πρέπει να αμφισβητείται ότι η χθεσινή ενέργεια συνιστά κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου και κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας. Άλλωστε, οι δηλώσεις της Αμερικανικής Διοίκησης που ακολούθησαν την επιχείρηση, απέδειξαν ότι το μόνο κίνητρο αυτής δεν ήταν η αποκατάσταση της δημοκρατίας, αλλά η πρόσβαση στον ορυκτό πλούτο της Βενεζουέλας.
Μέσα σε αυτό το διεθνές περιβάλλον ενίσχυσης του αναθεωρητισμού και του δικαίου του ισχυρού, η χθεσινή δήλωση του Έλληνα Πρωθυπουργού είναι βαθιά προβληματική και πλήρως αναντίστοιχη προς την ιστορία της χώρας μας. Σε αντίθεση με τις δηλώσεις τόσο Ευρωπαίων Αξιωματούχων, όπως ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα και η Ύπατη Εκπρόσωπος Κάγια Κάλλας, όσο και πολλών Ευρωπαίων συναδέλφων του, δεν βρήκε να πει έστω μία λέξη για την ανάγκη σεβασμού του διεθνούς δικαίου.
Η αναφορά του μάλιστα ότι «δεν είναι η ώρα για σχόλια σε σχέση με τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών» από τη θέση του Πρωθυπουργού μίας χώρα που στηρίζει διαχρονικά την εξωτερική της πολιτική στη διεθνή νομιμότητα και φέρει ακόμα το τραύμα της παράνομης τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, είναι απαράδεκτη.
Με ποιο δικαίωμα και με ποια στόχευση μπορεί ένας Πρωθυπουργός να μεταβάλλει τη θεμελιώδη βάση της εθνικής εξωτερικής πολιτικής;
Πώς μπορεί η χώρα μας να στηρίζει την εφαρμογή των διεθνών κανόνων, όταν η Κυβέρνησή της αποδέχεται ρητώς την επικράτηση του νόμου της ζούγκλας και του δικαίου του ισχυρού;
Ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου δεν μπορεί να είναι ευκαιριακός. Εξωτερική πολιτική αρχών με δύο μέτρα και δύο σταθμά δεν νοείται.
Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση είναι, απλώς, ανεπίγνωστη και εθνικά επικίνδυνη.
