Όταν ένα παιδί νιώθει ότι οι κανόνες αλλάζουν ανάλογα με τη φανέλα, το όνομα ή την επιρροή, χάνει κάτι περισσότερο από έναν αγώνα: την εμπιστοσύνη του στη δικαιοσύνη. Μαθαίνει ότι το να πηγαίνεις «με τον σταυρό στο χέρι» θεωρείται αδυναμία. Και αυτό το μάθημα το κουβαλά αργότερα στην κοινωνική και πολιτική του ζωή.
Όσοι έχουμε βρεθεί στο γήπεδο γνωρίζουμε την ένταση και την πίκρα της αδικίας. Η ένταση, όμως, δεν δικαιολογεί τη βία. Ούτε η καταδίκη της βίας αρκεί για να προσπερνάμε την αδικία που προηγήθηκε.
Ποιος κρίνει, λοιπόν, τους φύλακες; Όσοι διοικούν, κρίνουν και επιβάλλουν ποινές χρειάζονται και οι ίδιοι ανεξάρτητο έλεγχο, διαφάνεια και λογοδοσία. Οι κανόνες πρέπει να ισχύουν το ίδιο για τον ισχυρό και τον αδύναμο, μέσα κι έξω από το παρκέ.
Η εξουσία δεν είναι λάφυρο· είναι ευθύνη. Χρειάζεται όρια και ανανέωση: δύο θητείες για όλους στις αιρετές θέσεις διοίκησης, χωρίς εξαιρέσεις.
Και το ίδιο το μπάσκετ μας θυμίζει κάτι ουσιαστικό: η συνοχή, η συνεργασία και η εμπιστοσύνη κάνουν μια ομάδα δυνατή. Έτσι και στην κοινωνία, η συνεκτική δύναμη των πολλών μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και την τεράστια δύναμη των ολιγαρχών.
Αυτό οφείλουμε στα παιδιά μας: ένα γήπεδο και μια κοινωνία όπου η εντιμότητα έχει αξία και η προσπάθεια δίκαιη ευκαιρία.
