Με τον πατέρα μου στην Αθήνα, με τη μάνα μου στην Κρήτη – Τώρα πλέον μπορούμε και εδώ: Η δικαίωση ενός ονείρου και η μεγάλη ανάσα για τους ογκολογικούς ασθενείς των Δωδεκανήσων
Γράφει ο Μανώλης Παπάζογλου
Όσοι έχουμε περάσει παρόμοιες καταστάσεις, καταλαβαίνουμε πολύ καλά τη σημασία του Ακτινοθεραπευτικού. Ξέρουμε τι σημαίνει να αιφνιδιάζεται η ζωή σου από τη μέρα στη νύχτα, να έρχεσαι αντιμέτωπος με το θηρίο του καρκίνου και, παράλληλα με τον πόνο και την αγωνία για την υγεία των δικών σου ανθρώπων, να προστίθεται ένας τεράστιος, εξοντωτικός γολγοθάς, η αναγκαιότητα της μετακόμισης, της ξενιτιάς, των ατελείωτων μετακινήσεων εκτός νησιού.
Τον πατέρα μου τον έχασα από αυτή την ασθένεια. Στην περίπτωσή του χρειάστηκε να φύγουμε από τον τόπο μας και να πάμε στην Αθήνα. Πηγαινοερχόταν, έμενε μέρες εκεί για παρακεντήσεις και χημειοθεραπείες. Τα έξοδα ήταν αβάσταχτα. Θυμάμαι ακόμα τον κόσμο από το χωριό, ειδικά από τα Απόλλωνα, αλλά και άλλους ανθρώπους που γνώριζαν τον πατέρα μου, να γίνονται μια τεράστια αγκαλιά και να βοηθούν σαν «έρανος» για να μαζευτούν χρήματα, ώστε να μπορεί να στηριχθεί αυτή η διαδικασία.
Λίγα χρόνια μετά, η μοίρα χτύπησε ξανά την πόρτα της οικογένειάς μας. Η μάνα μου αρρώστησε και αυτή. Χρειάστηκε τελικά να μετακομίσει στην Κρήτη, στο Ηράκλειο, για να μπορέσει να βρίσκεται κοντά στο νοσοκομείο, να κάνει τις χημειοθεραπείες της, τις εξετάσεις της και να παρακολουθείται η πορεία της υγείας της. Άσχημες καταστάσεις, τραυματικές, ψυχοφθόρες. Δυστυχώς, έχασα και τους δύο γονείς μου από την ίδια ασθένεια.
Γι’ αυτό, όταν βλέπω σημερινές ειδήσεις σαν κι αυτήν, η καρδιά μου πλημμυρίζει από μια βαθιά, απερίγραπτη χαρά. Όχι για μένα –γιατί οι δικοί μου άνθρωποι έφυγαν– αλλά για τους υπόλοιπους ανθρώπους, για τις οικογένειες που θα ακολουθήσουν, για τα παιδιά και τους συγγενείς που δεν θα χρειαστεί να περάσουν από αυτόν τον διπλό Γολγοθά.
Ένα κρίσιμο βήμα υγείας που γίνεται επιτέλους πραγματικότητα
Με απόφαση της Περιφερειακής Επιτροπής Νοτίου Αιγαίου, εγκρίθηκε το πρώτο πρακτικό του διεθνούς διαγωνισμού και αναδείχθηκε ο προσωρινός ανάδοχος για το εμβληματικό έργο: «Ανέγερση και Εξοπλισμός Ακτινοθεραπευτικού Κέντρου Δωδεκανήσου με προσθήκη πτέρυγας στο Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου».
Πρόκειται για μια κρίσιμη υποδομή υγείας με άμεσο κοινωνικό αποτύπωμα, που χρηματοδοτείται από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, με δυνατότητα χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων μέσω του Μηχανισμού Δίκαιης Μετάβασης. Όπως παρουσίασε ο προϊστάμενος της Γενικής Διεύθυνσης Υποδομών της Περιφέρειας, Νίκος Λυμπερόπουλος, το έργο αυτό αποτελεί το δυσκολότερο εγχείρημα που έχει αναλάβει η Διεύθυνση, λόγω της τεράστιας εξειδίκευσης και των αυστηρών τεχνικών απαιτήσεων.
Η νέα πτέρυγα θα κατασκευαστεί σε επαφή με το υφιστάμενο κτίριο του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου –το σημείο αναφοράς του ΕΣΥ στα Δωδεκάνησα– και θα αναπτυχθεί σε δύο επίπεδα συνολικής επιφάνειας περίπου 1.300 τ.μ. (με τον εξοπλισμό στο κατώτερο επίπεδο και χώρους γραφείων στο ανώτερο), περιλαμβάνοντας σύγχρονο επιταχυντή με προηγμένες θεραπευτικές δυνατότητες, πλήρως εναρμονισμένες με τις απαιτήσεις του ΕΟΠΥΥ.
Η ψυχολογία στην ασθένεια
Σε αυτή την αρρώστια, η ψυχολογία παίζει καθοριστικό, ίσως πρωταρχικό ρόλο. Είναι τελείως διαφορετικό να πολεμάς τον καρκίνο και να κάνεις τις θεραπείες σου στον τόπο σου, δίπλα στο σπίτι σου, στους δικούς σου ανθρώπους, και εντελώς διαφορετικό να ξεριζώνεσαι, να τρέχεις σε άγνωστες πόλεις, να ξενιτεύεσαι νοσοκομειακά.
Πριν από μερικά χρόνια, είχα την τύχη να συναντηθώ κατ’ ιδίαν με τον Περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου, τον Γιώργο Χατζημάρκο. Τότε του είχα εκφράσει τον καημό μου, λέγοντάς του ότι, παρότι δεν είναι τυπική αρμοδιότητα της Περιφέρειας, αυτό το νησί, αυτά τα νησιά, πρέπει να αποκτήσουν ακτινοθεραπευτικό κέντρο. Αφουγκράζοντας την αγωνία φίλων και γνωστών, του το είχα ζητήσει θερμά όταν έμαθα ότι προχωράει η διαδικασία του έργου, μακάρι να τα καταφέρετε να το κάνετε.
Θυμάμαι ακόμα τον τρόπο που με κοίταξε στα μάτια και μου είπε: «Θα το κάνουμε. Αυτό το έργο, πάση θυσία, θα το κάνουμε».
Και τα εμπόδια δεν ήταν λίγα. Μέχρι και το ζήτημα ότι το νοσοκομείο της Ρόδου δεν είχε καν άδειες εμφανίστηκε στην πορεία. Όταν του το ξαναέφερα λέγοντάς του «εδώ δεν υπάρχουν άδειες, πώς θα προχωρήσει;», η απάντησή του ήταν κοφτή και σταθερή: «Θα το κάνω το έργο. Ο κόσμος να χαλάσει, το έργο θα το κάνω».
Και τελικά, το έκανε.
Ο Γιώργος Χατζημάρκος το είπε και το έκανε. Ξεκάθαρα. Αυτή η εξέλιξη αποτελεί μια τεράστια ανάσα ζωής και λύτρωση για όλους τους νησιώτες μας. Γιατί η υγεία δεν είναι πολυτέλεια· είναι δικαίωμα και προϋπόθεση αξιοπρέπειας. Και σήμερα, τα Δωδεκάνησα κάνουν ένα τεράστιο βήμα μπροστά.
