Γράφει ο Μιχάλης Λουλούς
Η πρόσφατη πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για αυστηρότερους περιορισμούς στις βραχυχρόνιες μισθώσεις και την επιβολή χωροταξικών πλαφόν ανά δημοτικό διαμέρισμα δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη πολιτική εξαγγελία. Κατά την άποψη μου, είναι μια πρόταση που αδικεί χιλιάδες μικροϊδιοκτήτες, ιδιαίτερα στην ελληνική περιφέρεια και στα νησιά, εκεί όπου η βραχυχρόνια μίσθωση δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αποτέλεσμα κόπου, θυσιών και μιας ολόκληρης ζωής.
Για κάποιους, το Airbnb είναι ένας αριθμός σε έναν πίνακα. Για τους ανθρώπους της επαρχίας και ιδιαίτερα των νησιών, είναι το σπίτι που χτίστηκε με ιδρώτα, με στερήσεις και προσωπική εργασία. Είναι η περιουσία που δημιούργησε μια οικογένεια για να εξασφαλίσει ένα συμπληρωματικό εισόδημα, να στηρίξει τα παιδιά της και να παραμείνει στον τόπο της.
Στα μικρά νησιά και στις τουριστικές περιοχές δεν υπάρχουν μόνο μεγάλες εταιρείες και επενδυτικά σχήματα. Υπάρχουν συνταξιούχοι, αγρότες, μικροεπαγγελματίες, νέοι άνθρωποι που γύρισαν στον τόπο τους και αξιοποίησαν νόμιμα το πατρικό τους σπίτι. Υπάρχουν άνθρωποι που κράτησαν ζωντανά χωριά που πριν από λίγα χρόνια άδειαζαν από κατοίκους.
Αν υπάρχουν προβλήματα στην αγορά κατοικίας, αυτά ασφαλώς πρέπει να αντιμετωπιστούν. Όμως οι λύσεις δεν μπορεί να είναι οριζόντιες και να τιμωρούν όσους εργάστηκαν τίμια και επένδυσαν στις περιουσίες τους. Δεν μπορεί ο μόχθος μιας ζωής να αντιμετωπίζεται σαν πρόβλημα που πρέπει να περιοριστεί.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι μόνο η ίδια η πρόταση.
Είναι η εκκωφαντική σιωπή.
Πού βρίσκονται σήμερα όλοι εκείνοι που καθημερινά εμφανίζονται ως υπερασπιστές της κοινωνίας; Πού είναι όσοι σχολιάζουν με πάθος κάθε πολιτική απόφαση; Πού είναι οι γνωστοί «ευαίσθητοι» της δημόσιας ζωής που δεν αφήνουν τίποτα ασχολίαστο όταν πρόκειται να ασκήσουν κριτική σε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας;
Και ακόμη περισσότερο, πού είναι όσοι δραστηριοποιούνται οι ίδιοι στη βραχυχρόνια μίσθωση; Πού είναι οι ιδιοκτήτες που διαθέτουν ένα, δύο ή περισσότερα ακίνητα μέσω Airbnb και σήμερα επιλέγουν να μη βγάλουν ούτε μία ανακοίνωση, ούτε μία δημόσια τοποθέτηση, ούτε μία λέξη υπεράσπισης για μια δραστηριότητα από την οποία οι ίδιοι ωφελούνται;
Η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι υπευθυνότητα. Είναι υποκρισία.
Και επειδή η μνήμη στην πολιτική έχει σημασία, οι πολίτες δεν ξεχνούν. Δεν ξεχνούν τις υποσχέσεις για κατάργηση των μνημονίων, την περίοδο των capital controls και των κλειστών τραπεζών, ούτε τις αλλαγές στο ασφαλιστικό και φορολογικό σύστημα που πολλοί επαγγελματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες βίωσαν ως ιδιαίτερα επώδυνες. Είναι φυσικό, λοιπόν, κάθε νέα πρόταση που επηρεάζει την περιουσία και το εισόδημα των πολιτών να αντιμετωπίζεται με δυσπιστία και αυστηρή κριτική.
Η Ελλάδα δεν είναι μόνο το κέντρο της Αθήνας. Είναι και τα νησιά, οι μικρές τουριστικές περιοχές και η ελληνική περιφέρεια, όπου η βραχυχρόνια μίσθωση αποτέλεσε τα τελευταία χρόνια πραγματική ανάσα για την τοπική οικονομία. Έδωσε ζωή σε εγκαταλελειμμένα σπίτια, δημιούργησε εισόδημα για οικογένειες και στήριξε δεκάδες επαγγέλματα που συνδέονται άμεσα με τον τουρισμό.
Οι μικροϊδιοκτήτες δεν είναι αντίπαλοι της κοινωνίας. Είναι άνθρωποι που εργάστηκαν, πλήρωσαν φόρους, επένδυσαν στον τόπο τους και προσπαθούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια.
Ο δημόσιος διάλογος για τη στέγαση είναι απαραίτητος. Όμως δεν μπορεί να ξεκινά με τη στοχοποίηση ανθρώπων που αξιοποιούν νόμιμα την περιουσία τους. Και δεν μπορεί να διεξάγεται μέσα στη σιωπή όσων κατά τα άλλα εμφανίζονται πρόθυμοι να καταγγείλουν τους πάντες για τα πάντα.
Ο μόχθος μιας ζωής δεν μπαίνει σε πλαφόν. Και όσοι κράτησαν ζωντανά τα νησιά, τα χωριά και την ελληνική περιφέρεια αξίζουν σεβασμό και στήριξη, όχι να γίνονται ο εύκολος στόχος κάθε πολιτικής πρότασης.
