Σκελετοί φαλαινών που συσσωρεύονται στον βυθό του Ινδικού εδώ και εκατομμύρια χρόνια συντηρούν οικοσυστήματα και σχηματίζουν οάσεις.
Κάποιοι σκελετοί κείτονται στον λασπώδη βυθό εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Κάποια κόκκαλα ανήκουν σε ένα άγνωστο είδος που έχει προ πολλού εξαφανιστεί: είναι το πιο μεγάλο, πιο βαθύ και πιο αρχαίο νεκροταφείο φαλαινών που γνωρίζουμε, καμαρώνουν οι ωκεανογράφοι που το ανακάλυψαν.
Η ωκεάνια νεκρόπολη εκτείνεται σε μήκος 1.200 χιλιομέτρων στη Ζώνη Διαμαντίνα, μια βαθιά τάφρο που άνοιξε στον ωκεάνιο πυθμένα όταν η Αυστραλία διαχωρίστηκε από την Ανταρκτική.
Στη διάρκεια 33 καταδύσεων σε αυτή τη μεγάλη περιοχή του Ινδικού, το κινεζικό βαθυσκάφος Fendouzhe ανακάλυψε 485 σημεία με λείψανα φαλαινών, ορισμένα σε βάθος 7 χιλιομέτρων. Μέχρι σήμερα, οστά φαλαινών είχαν εντοπιστεί σε βάθη έως 4.000 μέτρων, περίπου όσο το μέσο βάθος των ωκεανών της Γης.
Πλευρά φάλαινας αγώστου είδους σε βάθος 5.656 μέτρων (Global TREnD, IDSSE)
Το αρχαιότερο από τα οστά που εξετάστηκαν ανήκει στο εξαφανισμένο είδος Pterocetus benguelae και χρονολογείται στα 5,3 εκατομμύρια χρόνια, ενώ άλλα έπεσαν στο βυθό πρόσφατα, αναφέρουν στο περιοδικό Nature οι ερευνητές από την Κίνα, τη Νέα Ζηλανδία και την Ιταλία.
Ένα νέο είδος του οποίου η ηλικία δεν έχει προσδιοριστεί βαφτίστηκε Pterocetus diamantinae προς τιμήν της τοποθεσίας.
Όπως φαίνεται η περιοχή συγκεντρώνει αρκετές φάλαινες λόγω της αφθονίας τροφής και το σχήμα «V» της τάφρους λειτουργεί ως χωνί που συγκεντρώνει τα νεκρά ζώα σε μια στενή περιοχή, εκτιμά η ομάδα.
Το βαθυσκάφος Fendouzhe μπορεί να μεταφέρει τρία άτομα σε βάθος 10.000 μέτρων (CAS)
Κατά τα άλλα, ο γυμνός βυθός παραμένει σταθερός και αναλλοίωτος: οι ερευνητές εκτιμούν ότι μόλις μισό χιλιοστό ιζημάτων συσσωρεύεται στον πυθμένα ανά χιλιετία, κάτι που σημαίνει ότι οι σκελετοί που έτυχε να πέσουν σε πλαγιές ή υψώματα παραμένουν αιώνια εκτεθειμένοι.
Σύμφωνα με τη μελέτη, η πυκνότητα των λειψάνων μπορεί να πλησιάζει τα οκτώ ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, πολύ υψηλότερη από ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο νεκροταφείο φαλαινών.
Η νεκρόπολη παραμένει ενεργή μέχρι σήμερα. Πέντε σχετικά φρέσκα κουφάρια κητών ήταν καλυμμένα με βακτήρια που ζουν χωρίς φως και οξυγόνο και διασπούν τα λίπη των φαλαινών, ενώ τα ίδια τα οστά καταναλώνονται αργά από σκουλήκια. Με τη σειρά τους, τα είδη αυτά συντηρούν ένα μικρό αλλά πλούσιο οικοσύστημα με δεκάδες είδη ασπονδύλων, όπως δίθυρα μαλάκια, οφίουροι και κνιδόζωα.
Οφίουροι, στενοί συγγενείς των αστεριών, έχουν συγκεντρωθεί στα οστά για το σπάνιο τσιμπούσι (Global TREnD, IDSSE)
Έως και 2.840 ασπόνδυλα εκτιμάται ότι συγκεντρώνονται σε κάθε τετραγωνικό μέτρο βυθού σε αυτή την σκοτεινή όαση που συντηρείται από τον θάνατο.
Άλλες «νεκροπόλεις» φαλαινών, είπαν οι ερευνητές, μπορεί να κρύβονται έξω από την Αφρική, την Ιβηρική Χερσόνησο και κάποια νησιά έξω από την Ανταρκτική, όπου κάποια απολιθώματα έχουν ανασυρθεί τυχαία από τράτες.
